Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z 02 czerwca 2025 r. nr [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności K. T. jako prezesa zarządu spółki O. sp. z o.o. w P. (dalej także jako dłużna spółka, spółka) za:
. zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2022 r. w wysokości 96 075 zł oraz należne odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji w wysokości 37 929 zł,
. koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 74,53 zł.
W odwołaniu K. T. (dalej także jako skarżący) zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o ponowne doręczenie spółce B. sp. z o.o. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na wskazany przez pełnomocnika adres, przy czym pełnomocnik zaznaczył, że adres ten jest ujawniony w dokumentach finansowych oraz w rejestrze przedsiębiorców KRS; w przypadku ponownego uchylania się od odbioru korespondencji przez tą spółkę o uznanie korespondencji za skutecznie doręczoną. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodów z załączonych do pisma dokumentów - na fakt ustalenia aktualnego adresu siedziby spółki B. sp. z o.o. Nadto wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wskazał, że dłużna spółka posiada wierzytelność względem spółki B. sp. z o.o. w wysokości 68.238,29 zł wraz z odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 30 września 2022 roku, które na dzień złożenia odwołania wynoszą 29.935,11 zł. Niniejsza kwota wynika z uzyskanej różnicy między roszczeniem wynikającym z faktury VAT nr [...], a spłaconym zobowiązaniem w banku wskutek podpisania dyspozycji rozliczeniowej z 30 września 2022 r.
Zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej, odpowiedzialność solidarna członków zarządu nie powstaje, jeżeli członek zarządu wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Pełnomocnik zaznaczył, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ I instancji podejmował próbę doręczenia spółce B. sp. z o.o. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności za pośrednictwem operatora pocztowego oraz przez pracownika Urzędu Skarbowego w S., jednak z uwagi na wyburzone budynki pod adresem siedziby spółki, pracownik Urzędu Skarbowego, odstąpił od doręczenia ze względu na brak siedziby spółki.
Spółka B. sp. z o.o. złożyła jednak dokumenty finansowe za rok 2024, które zostały zatwierdzone protokołem ze zwyczajnego zgromadzenia wspólników z 02 czerwca 2025 roku i co istotne - w złożonych dokumentach spółka nadal posługuje się adresem ujawnionym w KRS, wskazanym przez pełnomocnika w odwołaniu. W ocenie pełnomocnika ujawniony w KRS adres jest aktualnym adresem spółki, ergo pisma wysyłane pod ww. adres powinny zostać uznane za doręczone.
Decyzją z 27 lutego 2026 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także jako Dyrektor IAS) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Dłużna spółka została wpisana do rejestru przedsiębiorców na mocy postanowienia z 14 kwietnia 2020 r. pod numerem KRS [...]. W ramach prowadzonej działalności złożyła 18 listopada 2022 r. korektę deklaracji podatku od towarów i usług za wrzesień 2022 r., w której wykazała kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu w wysokości 96 075 zł, ale nie dokonała zapłaty.
W dniu 09 lutego 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący ww. zaległość podatkową. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z uwagi na jego bezskuteczność, postanowieniem z 22 sierpnia 2023 r.
Naczelnik Urzędu Skarbowego P. postanowieniem z 17 maja 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako prezesa zarządu dłużnej spółki, za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2022 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z art.116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej jako O.p.) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzano układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
W myśl art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 O.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wchodzi w skład zarządu dłużnej spółki od 02 marca 2020 r. tj. od jej powstania. Termin płatności zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2022 r. przypadał na 25 października 2022 r., zatem w czasie sprawowania przez skarżącego funkcji członka zarządu upłynął terminy płatności ww. zobowiązania podatkowego.
W toku bezskutecznego postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. wobec dłużnej spółki na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 9 lutego 2023 r. organ ustalił, że pod adresem wynikającym z akt rejestracyjnych spółki tj. P. ul. [...] znajduje się tzw. "wirtualne biuro". Dłużna spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod tym adresem, w tym miejscu nie ujawniono również żadnych składników majątkowych do których można by skierować postępowanie egzekucyjne. Nadto organ egzekucyjny ustalił, że dłużna spółka nie posiada ruchomości jak i nieruchomości.
W trakcie postępowania egzekucyjnego pismem z 9 marca 2023 r. wezwano dłużną spółkę o wskazanie majątku. Oświadczeniem z 27 marca 2023 r. wskazano na wierzytelność z tytułu nieuregulowanej faktury oraz rozliczenia umowy o wykonanie usług z B. sp. z o.o. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u B. sp. z o.o., która odpowiadając organowi egzekucyjnemu wskazała 09 maja 2023 r., że nie posiada wierzytelności względem dłużnej spółki.
W związku z nieujawnieniem innych składników majątkowych dłużnej spółki do których można by skierować postępowanie egzekucyjne, Naczelnik Urzędu Skarbowego P. ww. postanowieniem z 22 sierpnia 2023 r. umorzył postępowanie egzekucyjne względem dłużnej spółki.
Zawiadomieniem z 12 września 2024 r. organ egzekucyjny ponownie wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] uzasadniając, że w toku postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako prezesa zarządu dłużnej spółki za jej zaległości, pełnomocnik pismem z 24 czerwca 2024 r. wskazał na przysługujące spółce roszczenie od B. sp. z o.o.
W trakcie prowadzonego postępowania podjęto próbę doręczenia zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności w B. sp. z o.o. Pracownik Urzędu Skarbowego w S. w ramach pełnionej służby udał się pod adres ul. [...], [...], celem doręczenia korespondencji. Ze spisanego raportu wynika, że budynki znajdujące się pod tym adresem zostały zburzone i B. sp. z o.o. nie ma tam siedziby. W związku z powyższym brak było możliwości prowadzenia skutecznej egzekucji we wskazanym zakresie. Nadto z poczynionych przez pracowników organu egzekucyjnego ustaleń wynika, że dłużna spółka nie posiada żadnych składników majątkowych do których można by skierować postępowanie egzekucyjne. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego P. postanowieniem z 19 grudnia 2024 r. umorzył drugie postępowanie egzekucyjne.
Organ podsumował, że zostały spełnione obie przesłanki pozytywne o których mowa w art. 116 § 1 i § 2 O.p.: pełnienie przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki w czasie gdy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego spółki jak i bezskuteczność egzekucji z majątku spółki.
Dalej organ wskazał, że przeanalizował materiał dowodowy pod kątem ustalenia kiedy zaistniały obiektywne przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnej spółki oraz jaki był czas właściwy do dopełnienia tej czynności, przy czym w art. 116 § 1 pkt 1 O.p. nie ma definicji "czasu właściwego" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości zatem dla oceny czasu właściwego na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości należy odwołać się do przepisów prawa zawartych w ustawie z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz.U z 2025 r. poz. 614, dalej jako P.u.). Przepis art. 11 ust. 1a P.u. stanowi, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. W myśl art. 21 ust. 1 P.u. dłużnik jest obowiązany zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości.
Spółka utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych już w styczniu 2023 r. (opóźnienie w wykonaniu zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2022 r., z terminem płatności przypadającym na 25 października 2022 r. przekroczyło 3 miesiące), a więc w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu. W tych okolicznościach wniosek o ogłoszenie upadłości dłużna spółka winna zgłosić najpóźniej 24 lutego 2023 r., a więc w okresie w którym skarżący pełnił jednoosobowo zarząd w spółce.
Odnosząc się do wskazywania przez skarżącego na wierzytelność przysługującą dłużnej spółce od B. sp. z o.o. organ stwierdził, że wierzytelność ta była zajmowana już przez organ egzekucyjny, zawiadomieniem z 12 kwietnia 2023 r. Zajęcie to okazało się nieskuteczne, gdyż dłużnik zajętej wierzytelności pismem z 09 maja 2023 r. wskazał, że nie posiadał wierzytelności względem dłużnej spółki.
Nadto organ w trakcie postępowania odwoławczego ustalił, że sprawa z powództwa dłużnej spółki przeciwko B. Sp. z o.o. o zapłatę kwoty 68 711 zł została zakończona prawomocnym zwrotem pozwu z uwagi na nieuiszczenie opłaty sądowej od pozwu oraz nie przedłożenie pełnomocnictwa procesowego. Zatem dłużna spółka nie dochodziła tej wierzytelności.
Organ zaznaczył, że wskazana wierzytelność wynika z tytułu nieuregulowanej faktury nr [...] z 27 września 2022 r. z terminem płatności przypadającym na dzień 29 września 2022 r., zatem faktura uległa już przedawnieniu. Zgodnie z art. 554 Kodeksu cywilnego roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy, roszczenia rzemieślników z takiego tytułu oraz roszczenia prowadzących gospodarstwa rolne z tytułu sprzedaży płodów rolnych i leśnych przedawniają się z upływem lat dwóch, przy czym ustawodawca zaznaczył, że koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego (art. 118 K.c. zdanie drugie).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. T., zastępowany przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wniósł o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie oraz zwrot kosztów postępowania. Pełnomocnik zarzucił naruszenie:
- 1) art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepodejmowanie przez organy czynności w celu ustalenia adresu spółki B. sp. z o.o. oraz ustalenia istnienia wierzytelności przysługującej dłużnej spółce, której członkiem zarządu jest skarżący, a wskutek czego do podnoszenia przez organ faktu, iż wierzytelność uległa przedawnieniu, podczas gdy istnienie wierzytelności było podnoszone przed terminem przedawnienia i wówczas organ nie podjął niezbędnych czynności do ustalenia jej istnienia, a wyłącznie poprzestał na gołosłownym oświadczeniu spółki B. sp. z o.o.,
- 2) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i wskutek czego bezkrytyczne przyznanie wiarygodności twierdzeniom spółki B. sp. z o.o. w zakresie rzekomego nieposiadania zobowiązania wobec dłużnej spółki oraz w całości pominięcie okoliczności przedstawianych przez dłużną spółkę oraz skarżącego wskazujących na istnienie wierzytelności, której dłużnikiem jest spółka B. sp. z o.o.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Obie decyzje wydane w sprawie są zgodne z prawem, przez co skarga podlega oddaleniu.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 116 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
- 1) nie wykazał, że:
- a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w Prawie restrukturyzacyjnym, albo
- b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;
- 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Na podstawie z kolei z art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.
Przytoczone przepisy znajdują się w dziale III, rozdziale 15 O.p. zatytułowanym "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich". W odniesieniu do odpowiedzialności osób trzecich w orzecznictwie wskazuje się, że cechą charakteryzującą ich odpowiedzialność jest to, iż odpowiadają one za cudzy dług. Jest to odpowiedzialność gwarancyjna i zabezpieczająca należności publicznoprawne przed unikaniem tej odpowiedzialności przez m.in. podatników, płatników, inkasentów. Ma ona więc charakter zastępczy, subsydiarny wobec pierwotnej odpowiedzialności samych zobowiązanych z tytułu uiszczenia należności publicznoprawnych [tak: wyrok NSA z 09 lipca 2014 r., II FSK 1310/12].
Wydanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również wykazania, że nie wystąpiły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność – na co słusznie powoływał się organ w zaskarżonej decyzji. Przesłankami pozytywnymi są: pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, gdy powstała zaległość podatkowa spółki oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Do przesłanek uwalniających od odpowiedzialności należą zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub bądź brak winy w niezgłoszeniu tego wniosku oraz wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie przynajmniej znacznej części zaległości podatkowych [tak: wyrok NSA z 06 maja 2016 r., II FSK 1771/14]. Podkreślić przy tym należy, że na organach podatkowych ciąży ciężar udowodnienia przesłanek pozytywnych. Natomiast ciężar dowodu wykazania przesłanek negatywnych (uwalniających od odpowiedzialności) spoczywa na członku zarządu spółki [por. wyrok NSA z 24 lipca 2024 r., III FSK 1270/23].
W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że Dyrektor IAS wydał decyzję zgodną z prawem, rekonstruując ww. przesłanki odpowiedzialności.
Przede wszystkim z akt sprawy wynika i jest poza sporem fakt sprawowania przez skarżącego funkcji prezesa zarządu w czasie, gdy upływał termin płatności ww. zobowiązania w podatku od towarów i usług (k. [...] akt adm.). Poza sporem pozostaje również okoliczność właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o upadłość spółki w tym fakt, że taki wniosek nie został zgłoszony. Ponadto Dyrektor IAS wykazał, że egzekucja prowadzona przeciwko spółce kierowanej przez skarżącego, okazała się bezskuteczna.
W sprawie zostało wydane, dwukrotnie, postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej spółki (k. [...], k. [...]).
Postanowienie organu egzekucyjnego jest orzeczeniem zapadającym na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, dalej jako u.p.e.a.) w związku z przepisami K.p.a. (art. 18 u.p.e.a.), co oznacza, że postanowienie organu egzekucyjnego jest orzeczeniem zapadającym w ramach osobnego stosunku administracyjnoprawnego, tj. stosunku egzekucyjnego. Jest to stosunek odrębny od tego, w jakim ma dojść do nałożenia praw lub obowiązków, tj. w ramach materialnego stosunku administracyjnoprawnego, a właściwie materialnego stosunku podatkowo-prawnego. Konsekwencją takiej konkluzji jest i to, że postanowienia wydane przez organy egzekucyjne korzystają z ochrony prawnej, o której mowa w art. 16 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Organy podatkowe, ani tym bardziej Sąd nie są uprawnione do oceny samych postanowień umarzających postępowanie egzekucyjne, ani samego toku czynności, jakie były podejmowane w ramach egzekucji administracyjnej.
Przepis art. 116 § 1 pkt 2 O.p. zabezpiecza interesy majątkowe członków zarządu, pozwalając na uwolnienie się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki kapitałowej, poprzez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Oba zarzuty skargi koncentrują się na czynnościach podejmowanych przez organy wobec spółki B. Sp. z o.o., co do należności której ta spółka nie zapłaciła spółce kierowanej przez skarżącego. Zdaniem skarżącego organy nie podjęły czynności w celu ustalenia adresu tej spółki jak i nie podjęły czynności celem ustalenia istnienia wierzytelności, przez co uległa ona przedawnieniu.
Sąd podziela konsekwentne stanowisko organu, że należność wskazana przez skarżącego nie jest dowodem świadczącym przeciwko bezskuteczności egzekucji prowadzonej z majątku spółki jak również nie jest majątkiem którego wskazanie uwalniało skarżącego z solidarnej odpowiedzialności za długi spółki.
Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 22 sierpnia 2023 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego z majątku dłużnej spółki (k. [...]), należność wskazywana przez skarżącego, od spółki B. Sp. z o.o., była znana organowi egzekucyjnemu.
W trakcie postępowania egzekucyjnego pismem z 9 marca 2023 r. wezwano spółkę o wskazanie majątku. Odpowiadając na powyższe wezwanie, w oświadczeniu z 27 marca 2023 r., L. P. (biuro Rachunkowe [...]) działający w imieniu prezesa zarządu wskazał m.in., że spółka posiada wierzytelność z tytułu nieuregulowanej faktury oraz rozliczenia umowy o wykonanie usług z B. sp. z o.o.
Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 12 kwietnia 2023 r. dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u B. sp. z o.o. (k. [...]) ale ta spółka w piśmie z 9 maja 2023 r. ([...]) odpowiedziała, że nie posiada wierzytelności względem spółki kierowanej przez skarżącego, zatem nie ma podstaw prawnych i faktycznych do tego, żeby przekazywała jakiekolwiek środki pieniężne. W konsekwencji tego ustalenia jak i innych ustaleń opisanych w uzasadnieniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 22 sierpnia 2023 r. organ ten umorzył postępowanie egzekucyjne.
W tym miejscu Sąd z aprobatą wskazuje, że organ podatkowy, już w toku postępowania w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki O. sp. z o.o. w P., obszernie poinformowany (k. [...]) o rozliczeniach tejże spółki z B. sp. z o.o., w tym o należności którą B. sp. z o.o. nie zapłaciła spółce kierowanej przez skarżącego – przedmiotowej należności - pismem z 12 września 2024 r. (k. [...]) zawiadomił o ponownie wszczętym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] (k. [...]), unikając w ten sposób zarzutu braku wyjaśnienia całej sytuacji finansowej spółki O. sp. z o.o. w P..
Jak wynika z postanowienia z 19 grudnia 2024 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego - drugiego w sprawie – w jego trakcie podjęto próbę doręczenia zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności w B. Sp. z o.o. Pracownik Urzędu Skarbowego w S. udał się pod adres ul. [...], [...], celem doręczenia korespondencji. Ze spisanego przez poborcę skarbowego raportu wynika, że budynki znajdujące się pod tym adresem zostały zburzone i B. sp. z o.o. nie ma tam siedziby. W związku z powyższym brak było możliwości prowadzenia skutecznej egzekucji we wskazanym zakresie. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano również innych czynności celem weryfikacji majątku zobowiązanej, który mógłby być przedmiotem skutecznej egzekucji. Z poczynionych przez pracowników organu egzekucyjnego ustaleń wynika, że zobowiązana O. sp. z o.o. nie posiada żadnych składników majątkowych, do których można by skierować postępowanie egzekucyjne.
Zdaniem Sądu, w sytuacji w której podmiot wskazany jako dłużnik twierdzi, że nie jest dłużnikiem, to obowiązkiem wierzyciela, czyli spółki kierowanej przez skarżącego jest podjęcie niezbędnych działań, skutkujących zapłaceniem należności. Zarzut skargi, że istnienie wierzytelności było podnoszone przed terminem przedawnienia i to organ nie podjął wówczas niezbędnych czynności do ustalenia jej istnienia – nie ma oparcia w prawie. Strona skarżąca bez podstawy prawnej przerzuca na organ podatkowy odpowiedzialność za wyegzekwowanie należności i to począwszy od jednoznacznego ustalenia, że należność istnieje i jest wymagalna. Na marginesie zatem Sąd wskazuje, że co prawda O. sp. z o.o. pozwała B. sp. z o.o. o zapłatę 68 711 zł (informacja udzielona organowi przez Sąd Rejonowy P., k. [...]) ale miało miejsce prawomocne zwrócenie pozwu z uwagi na nieuiszczenie opłaty sądowej od pozwu oraz nieprzedłożenia pełnomocnictwa procesowego.
Jak podsumował Naczelny Sąd Administracyjny, sposób rozumienia przesłanki negatywnej odpowiedzialności z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. jest ugruntowany w orzecznictwie tego Sądu (wyrok z 29 października 2025 r., III FSK 644/24 i wymienione w nim orzecznictwo; Lex). Warunkiem zwolnienia od odpowiedzialności na podstawie tej przesłanki jest wskazanie konkretnego mienia, istniejącego rzeczywiście, nadającego się do egzekucji, przedstawiającego realną wartość finansową, warunek ten dotyczy wskazania mienia z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, co w praktyce oznacza, iż egzekucja ta musi być realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela.
W związku z powyższym Sąd ocenia, że okazanie faktury a nawet złożenie pozwu o zapłatę, skoro pozew został zwrócony, nie jest wskazaniem mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki. Umyka stronie skarżącej, że analizowana instytucja prawna sprowadza się do zaspokojenia zaległości podatkowych spółki kapitałowej, podczas gdy skarżący jedynie wywodzi istnienie należności i obarcza organ podatkowy skutkami jej przedawnienia.
Należność co do istnienia której jest spór, nie jest mieniem konkretnie i rzeczywiście istniejącym w momencie, w którym toczy się postępowanie dotyczące orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej, nadającym się do efektywnej egzekucji.
Powyższa ocena Sądu oznacza uznanie za bezzasadny także drugiego z zarzutów skargi. Zgodnie ze wskazanym w skardze art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W kontrolowanej sprawie organ zasadnie uznał, że wskazana należność nie spełnia wymogów z art. 116 § 1 pkt 2 O.p., które to uznanie nie jest tożsame z bezkrytycznym przyznaniem wiarygodności twierdzeniom spółki B. sp. z o.o. (k. [...]).
W ocenie Sądu w toku postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie naruszono zasad postępowania podatkowego, w szczególności nie naruszono reguł ogólnych rządzących tego rodzaju postępowaniem.
W sposób odpowiadający prawu wykazano bezskuteczność egzekucji prowadzonych względem spółki O. sp. z o.o. w P.. Prawidłowo wywiedziono, że doszło do niewypłacalności wskazanej spółki, a wniosek o ogłoszenie jej upadłości nie został złożony – co jest poza sporem. Trafnie uznano również, że skarżący nie zdołał wykazać zaistnienia jakichkolwiek przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność. W sprawie nie doszło do przedawnienia spornych zobowiązań.
Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Sąd skargę oddalił.