Uzasadnienie
Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2008r.
W petitum skargi strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dla zabezpieczenia źródła przychodów. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wywiódł enigmatycznie, że z uwagi na przedstawione w skardze fakty i okoliczności zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
W treści pisma z dnia [...] lipca 2012 r. strona skarżąca wskazała, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dla zabezpieczenia źródła przychodów oparto na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; w skrócie: P.p.s.a.), bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania skarżącemu trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, że wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, iż skarżący może swobodnie korzystać z udostępnionych mu pieniędzy czy wartości pieniężnych (polecenia przelewów), umożliwiających wywiązanie się przez skarżącego z podjętych zobowiązań finansowych, np. w zakresie realizacji umów zawartych z kontrahentami za wykonanie, dostarczenie zamówionych materiałów reklamowych i usług.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątek od tej reguły ogólnej statuuje art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego Sąd może na wniosek strony wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonywujący wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie (por. postanowienia NSA: z 25 maja 2004 r., FZ 65/04 oraz z 24 maja 2004 r., FZ 85/04 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału strony skarżącej, tj. na jej wniosek, to do wnioskodawcy należy wskazanie którejkolwiek lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, iż ustawodawca posługując się we wskazanym przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację.
Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącego. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej.
W niniejszym przypadku strona skarżąca ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i lakonicznego wskazania, że wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, iż skarżący może swobodnie korzystać z udostępnionych mu pieniędzy czy wartości pieniężnych, umożliwiających wywiązanie się przez skarżącego z podjętych zobowiązań finansowych. Tym samym strona nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, co uniemożliwiło dokonanie przez Sąd oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Strona skarżąca nie dołączyła też do wniosku żadnych dokumentów na poparcie ewentualnych okoliczności, które by wypełniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga fakt, że na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania strony skarżącej w tej kwestii.
Sąd administracyjny nie działa bowiem w tym zakresie z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, POP z 2009 r., nr 2, poz. 22).
W tym stanie rzeczy Sąd nie uwzględnił wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., jak w sentencji.