Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] S. K., reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z dnia [...], nr [...], ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości [...] zł.
W petitum skargi strona skarżąca zawarła m.in. wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, podając omyłkowo sygn. akt sprawy II NSA 1835/13. Skarżąca podniosła, że we wskazanej sprawie NSA zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (w skrócie: "u.p.d.o.f."), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 64 Konstytucji RP. Zdaniem strony skarżącej, rozstrzygnięcie tej kwestii ma fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W odpowiedzi na skargę z dnia 28 lipca 2014 r., Dyrektor Izby Skarbowej w P., wskazując na postanowienie NSA z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II FSK 1835/13, również wniósł o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w skrócie: "P.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z kolei, w myśl art. 126 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
Analizując złożone w niniejszej sprawie wnioski o zawieszenie postępowania Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie z przyczyn obiektywnych. Mianowicie Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Trybunał Konstytucyjny udzielił odpowiedzi na pytanie prawne NSA w wyroku z dnia 29 lipca 2014 r., o sygn. akt P 49/13. W orzeczeniu tym orzeczono, że art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r., jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Uwzględniając powyższą okoliczność, z przyczyn obiektywnych nieznaną stronom w momencie składania przedmiotowych wniosków, Sąd nie znalazł podstaw aby obecnie zawiesić niniejsze postępowanie.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.