Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 644/08, oddalił skargę WT na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego. Pismem z dnia [...] skarżący złożył wniosek o przesłanie mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, które zostały mu doręczone w dniu 27 listopada 2008r. Następnie pismem z dnia 10 stycznia 2008 roku WT złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy skarżącego, który po otrzymaniu wyroku wraz z uzasadnieniem miał trudności ze znalezieniem profesjonalnego prawnika, który podjąłby się sporządzenia skargi kasacyjnej. Prawnik, który miał to zrobić nie uczynił tego, a skarżący dowiedział się o tym w dniu 5 stycznia 2009 roku. Obecnie strona ma nadal problem ze znalezieniem prawnika do prowadzenia przedmiotowej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu jest niezasadny.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na jego przywrócenie. Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 roku, sygn. akt II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, str. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post.
NSA z dnia 2 października 2002 roku, sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, str. 1059). W myśl art. 87 § 2 P.p.s.a. we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a niezachowanie terminu wskazanego w art. 177 § 1 P.p.s.a., nastąpiło z przyczyn, na które miał on wpływ. W pierwszej kolejności strona nie uprawdopodobniła trudności (mających miejsce w grudniu 2008 roku oraz po 5 stycznia 2009 roku) w znalezieniu prawnika, który podjąłby się sporządzenia kasacji. W szczególności skarżący nie przedstawił listy profesjonalnych prawników, do których zwrócił się z takim zleceniem i którzy odmówili mu realizacji. Z treści rozpatrywanego wniosku wynika, że strona znalazła prawnika, który zobowiązał się do sporządzenia środka zaskarżenia, ale tego nie uczynił, nie mniej nie wskazano jego danych. Powyższe braki w uprawdopodobnieniu okoliczności, wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, uniemożliwiają weryfikację jej twierdzeń, które w tej sytuacji uznać należy za gołosłowne.
Na marginesie Sąd zauważa, że w przypadku zastrzeżeń do pracy i terminowości w działaniu profesjonalnego prawnika strona może zgłosić ten fakt odpowiedniemu samorządowi adwokackiemu, radców prawnych lub doradców podatkowych, w zależności od specjalności niesumiennego prawnika, a nadto przysługują jej roszczenia odszkodowawcze. Uchybienia w pracy takiego prawnika nie są okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu, ponieważ obciążają stronę.
Dodatkowo należy wskazać, że ewentualna odmowa sporządzenia skargi kasacyjnej przez kilku prawników nie stanowi nadzwyczajnej przeszkody, której przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, strona nie mogła usunąć. Nic nie stało również na przeszkodzie, aby skarżący złożył do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, o czym został pouczony dwukrotnie przez Sąd (w pierwszym piśmie doręczonym w dniu [...] oraz przy doręczeniu wyroku wraz z uzasadnieniem – [...]). Mając na uwadze powyższe zaniechanie strony uznać należy, że nie dołożyła ona staranności w zachowaniu terminu i nie zadbała należycie o własne interesy.
Mając na uwadze podniesione okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2, orzekł jak w sentencji.
/-/ Małgorzata Bejgerowska