Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2013 r. W. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], nr [...], określającą w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za miesiące: wrzesień, listopad i grudzień 2005 r. od stycznia do kwietnia i październik 2006 r., oraz zobowiązanie za miesiące: październik 2005 r., maj, listopad i grudzień 2006 r. Wraz ze skargą podatnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o odrzucenie skargi, jako spóźnionej.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I FZ 508/13, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 621/13, odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto podkreślić należy, że termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.), chyba że na skutek złożonego przez stronę wniosku, który uznany zostanie za zasadny, sąd orzeknie o przywróceniu terminu do wniesienia skargi (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Zaznaczyć także należy, że uchybienie terminu do wniesienia skargi wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej merytorycznej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż próbę doręczenia skarżącemu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], na wskazany przez skarżącego adres podjęto dwukrotnie, tj. w dniach 27 marca 2013 r. (pierwsze awizo) i 5 kwietnia 2013 r. (powtórne awizo). Przesyłka nie została przez skarżącego podjęta w terminie 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce oddawczej pierwszego awiza, w związku z czym w dniu 15 kwietnia 2013 r. nastąpił jej zwrot do organu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do strony skarżącej (k. 204a akt adm.). Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkowało, na mocy art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata.
Tym samym, w ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął, że przedmiotowa decyzja została skarżącemu doręczona w dniu 10 kwietnia 2013 r. Mając na względzie powyższego stwierdzić zatem należy, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upływał z dniem 10 maja 2013 r. Skarga natomiast została nadana przez skarżącego w placówce pocztowej w S. dopiero w dniu w dniu 29 maja 2013 r. (data nadania, koperta, k. 15 akt sąd.), a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., albowiem w ocenie Sądu upłynął on bezskutecznie z dniem 10 maja 2013 r. Godzi się także zauważyć, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został oddalony postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 621/13, które następnie, po rozpatrzeniu zażalenia, zostało utrzymane w mocy prawomocnym postanowieniem NSA z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I FZ 508/13.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.