Uzasadnienie
Inne zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu czynnością z 22 stycznia 2026 r. nr [...] odstąpił od podpisania z N. W. umowy o dofinansowanie projektu. Czynność, jak wynika z akt sprawy miała miejsce w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
N. W. (dalej także jako skarżąca) złożyła wniosek o dofinansowanie projektu zatytułowanego "Aktywna integracja w subregionie [...]" w ramach naboru nr [...], ogłoszonego przez [...] w P. jako Instytucję Pośredniczącą, Priorytet 6 Fundusze Europejskie dla [...] o silniejszym wymiarze społecznym (EFS+), Działanie [...] Aktywna integracja, program regionalny Fundusze Europejskie dla [...] 2021- 2027.
Wniosek skarżącej znalazł się na liście zawierającej wnioski skierowane do etapu oceny merytorycznej (k. [...]) po czym został skierowany do etapu negocjacji, po uzyskaniu pozytywnej oceny merytorycznej (k. [...], [...]). Skarżąca przystąpiła do negocjacji (k. [...]-[...]) w wyniku których złożyła zmodyfikowany wniosek (k. [...] i nast.). Projekt skarżącej został wybrany do dofinansowania – uchwała zarządu Województwa [...] nr [...] z 30 października 2025 r. o zatwierdzeniu listy projektów ocenionych pozytywnie i negatywnie z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania (k. [...], [...]).
Zaskarżoną do Sądu czynnością z 22 stycznia 2026 r. nr [...] Inne (dalej także jako [...]) odstąpił od zawarcia ze skarżącą umowy o dofinansowanie projektu. Ocenił bowiem, że istnieje uzasadniona obawa wyrządzenia szkody w mieniu publicznym w przypadku zawarcia umowy o dofinansowanie projektu.
Inne wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027, w uzasadnionych przypadkach właściwa instytucja może odmówić zawarcia umowy o dofinansowanie projektu albo odmówić podjęcia decyzji o dofinansowaniu projektu, jeżeli zachodzi obawa wyrządzenia szkody w mieniu publicznym w następstwie zawarcia takiej umowy.
W toku czynności weryfikacyjnych ustalono, że skarżąca jest córką M. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą D.. Zgodnie z wpisami do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEiDG) zarówno skarżąca jak i matka skarżącej prowadzą działalność gospodarczą w tym samym budynku. Matka skarżącej została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z 28 lutego 2023 r. za przestępstwo określone w art. 297 § 1 kodeksu karnego; wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z 13 października 2023 r. Zgodnie z pismem Prokuratury Rejonowej w C. z 17 października 2025 r, przeciwko matce skarżącej prowadzone było także inne postępowanie, zakończone w dniu 13 marca 2025 r. skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w C., według informacji [...] sprawa przed sądem jest w toku. Do czasu wydania wyroku w 2023 roku to matka skarżącej ubiegała się o dofinansowanie w zakresie realizacji projektów w [...], po wydaniu wyroku to skarżąca zaczęła się ubiegać w [...] o takie środki.
[...] ocenił, że do zastosowania ww. przepisu at. 61 ust. 4 nie jest wymagane udowodnienie popełnienia przez wnioskodawcę określonego przestępstwa - wystarczy obawa wyrządzenia szkody w mieniu publicznym w następstwie zawarcia umowy o dofinansowanie projektu. Zdaniem [...] należy domniemywać, że osoby te nadal współpracują na gruncie zawodowym, że matka skarżącej będzie miała wpływ na realizację projektu nr [...] [...]
Zdaniem [...] istnieje poważna obawa, że matka skarżącej będzie chciała realizować projekty dofinansowane ze środków Unii Europejskiej za pośrednictwem córki, że kluczowy wpływ na decyzje podejmowane przez skarżącą, która dotychczas nie realizowała tego typu projektów w [...], będzie miała jej matka, nawet jeżeli nie będzie formalnie podwykonawcą lub pracownikiem skarżącej. Relacje pomiędzy nimi mogą wskazywać na próbę obejścia obowiązujących przepisów. Wobec niemożności wyeliminowania zidentyfikowanego ryzyka w sposób zapewniający ochronę środków publicznych, odmówiono zawarcia umowy o dofinansowanie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu N. W., zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności (nazwanej w skardze decyzją) lub ewentualnie o uznanie jej za bezskuteczną, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm prawem przepisanych, przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w skardze, sprowadzających się do dokumentacji wytworzonej w przedmiotowym konkursie, aktualnych wydruków wpisów do CEiDG dotyczących skarżącej i matki skarżącej. Pełnomocnik skarżącej zarzuciła:
- 1) naruszenie art. 61 ust. 4-5 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (dalej jako: ustawa wdrożeniowa) w zw. z art. 3 ust. 3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez [...], że skazanie matki skarżącej prawomocnym wyrokiem karnym czy prowadzenie wobec niej postępowań karnych - mogą stanowić wystarczającą podstawę do odmowy na podstawie art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej zawarcia ze skarżącą umowy o dofinansowanie projektu z uwagi na obawę wyrządzenia szkody w mieniu publicznym, mimo że:
- a. przepis art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, choć nie zawiera katalogu zamkniętego przesłanek odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie projektu, to jednak w zakresie okoliczności związanych z popełnieniem czynu zabronionego konstruuje jedną złożoną przesłankę odmowy, obejmującą łącznie: określony rodzaj czynu zabronionego, status osoby, wobec której toczy się postępowanie karne lub karne skarbowe oraz związek tego czynu zabronionego z dofinansowaniem udzielonym ze środków publicznych, a co za tym idzie art. 61 ust. 4-5 należy wykładać w taki sposób, że w zakresie dotyczącym czynów zabronionych organ może odmówić zawarcia z wnioskodawcą będącym osobą fizyczną umowy o dofinansowanie projektu tylko wówczas, gdy w stosunku do tego wnioskodawcy toczy się postępowanie karne lub karne skarbowe za przestępstwa wskazane wprost w art. 61 ust. 4 w związku z dofinansowaniem, które zostało udzielone ze środków publicznych na realizację projektu temu wnioskodawcy lub podmiotowi powiązanemu z nim osobowo lub kapitałowo;
- b. wobec skarżącej, będącej wnioskodawcą, nie toczy się i nie toczyło się żadne postępowanie karne w związku z dofinansowaniem, które zostało udzielone ze środków publicznych skarżącej lub podmiotowi z nią powiązanemu na realizację projektu, zaś podstawą odmowy zawarcia ze skarżącą umowy o dofinansowanie projektu na podstawie art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej nie mogły być okoliczności związane ze skazaniem matki skarżącej prawomocnym wyrokiem karnym oraz prowadzonym wobec niej postępowaniem karnym, w konsekwencji czego organ nie był uprawniony do odmowy zawarcia ze skarżącą umowy o dofinansowanie projektu powołując się na popełnienie czynów zabronionych przez matkę skarżącej oraz na toczące się wobec matki skarżącej postępowanie karne.
- 2) naruszenie przepisu art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej poprzez:
- a. jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że otwarty charakter przesłanek odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie uprawniał organ do oparcia oceny uzasadnionej obawy wyrządzenia szkody w mieniu publicznym na domniemaniach i hipotezach niezwiązanych w sposób konkretny, bezpośredni i obiektywnie weryfikowalny ze skarżącą;
- b. jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na zastąpieniu wymaganej przez ten przepis oceny rzeczywistego ryzyka dla mienia publicznego - oceną opartą na samym fakcie istnienia więzi rodzinnych pomiędzy skarżącą a jej matką oraz na przypuszczeniu potencjalnego wpływu matki skarżącej na realizację projektu przez skarżącą, mimo braku jakichkolwiek ustaleń faktycznych potwierdzających zasadność takich przypuszczeń;
- c. jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu istnienia uzasadnionej obawy wyrządzenia szkody w mieniu publicznym na podstawie przypuszczenia, że matka skarżącej będzie chciała realizować projekt za pośrednictwem skarżącej, mimo braku obiektywnych okoliczności faktycznych potwierdzających takie ryzyko;
- d. jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że z uwagi na powiązania rodzinne między skarżącą i jej matką, która została skazana prawomocnym wyrokiem karnym i wobec której toczy się postępowanie karne, zachodzi obawa wyrządzenia szkody w mieniu publicznym w następstwie zawarcia umowy o dofinansowanie projektu, podczas gdy skarżąca nigdy nie współpracowała ze swoją matkę na gruncie zawodowym, nie realizowała wspólnie z nią projektów w przeszłości, lecz skarżąca posiada własne doświadczenie w realizacji projektów szkoleniowych i samodzielnie podjęła decyzję o złożeniu wniosku o dofinansowanie projektu;
- e. jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że z uwagi na powiązania rodzinne między skarżącą i jej matką zachodzi obawa wyrządzenia szkody w mieniu publicznym w następstwie zawarcia umowy o dofinansowanie projektu, podczas gdy matka skarżącej, wobec której toczy się postępowania karne i wobec której zapadł wyrok skazujący, nie jest wnioskodawcą, nie jest partnerem projektu, ani nie będzie uczestniczyć w realizacji projektu w jakiejkolwiek formie, w szczególności nie będzie jego wykonawcą, podwykonawcą, pracownikiem, współpracownikiem ani żądnym innym beneficjentem środków pochodzących z dofinansowania;
- f. jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca pozostaje pod faktycznym wpływem swojej matki i nie działa jako samodzielny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, mimo braku jakichkolwiek okoliczności potwierdzających istnienie takiego wpływu;
- g. jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu za relewantną okoliczności niemającej znaczenia dla oceny ryzyka wyrządzenia szkody w mieniu publicznym, tj. faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą i jej matkę w tym samym budynku, podczas gdy działalności te prowadzone były w budynku typu bliźniak, w niezależnych, wyodrębnionych nieruchomościach posiadających inne adresy.
- 3) naruszenie art. 7 Konstytucji w zw. z art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej poprzez zastosowanie art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej w sposób prowadzący do nieuprawnionego rozszerzenia negatywnych skutków wyroku karnego wydanego wobec osoby trzeciej na skarżącą, mimo braku podstawy prawnej do uwzględniania odpowiedzialności karnej osoby bliskiej w ramach oceny wniosku o dofinansowanie projektu złożonego przez skarżącą.
W odpowiedzi na skargę [...] podkreślił, że przepis art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej nie zawiera zamkniętego katalogu przyczyn, które stanowić mogą podstawę do odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie, a jedynie podaje przykładowe sytuacje tego typu, o czym świadczy użycie w tym przepisie sformułowania: "w szczególności", które wyraźnie wskazuje, że wystąpić mogą także inne okoliczności, które w ocenie organu wywołują obawę wyrządzenia szkody w mieniu publicznym.
[...] wskazał dodatkowo, że wniosek o dofinansowanie skarżącej pod tytułem "Aktywna integracja w subregionie [...]" stanowi w dużej części kopię wniosku o dofinansowanie matki skarżącej pod tytułem "Równość szans w subregionie [...]". Zarówno skarżąca jak i matka skarżącej wskazały tego samego partnera projektu, którym jest Fundacja [...]. Skarżąca w rozdz. 3.8. "Komplementarność z innymi projektami zrealizowanymi przez Wnioskodawcę ze środków europejskich" powołuje się na te same projekty, co jej matka. Matka skarżącej do czasu wydania wyroku skazującego we własnym imieniu ubiegała się o dofinansowanie w zakresie realizacji projektów, następnie o takie środki zaczęła ubiegać się skarżąca, co w ocenie [...] sugeruje, że matka skarżącej będzie miała wpływ na realizację projektu. O wydawaniu wyroku skazującego wobec matki skarżącej oraz prowadzeniu wobec niej postępowania karnego [...] dowiedział się z pisma od Sądu Okręgowego w P. z 25 listopada 2025 r. oraz z pisma od Prokuratury Rejonowej w C. z 17 października 2025 r. [...] zacytował fragmenty wniosku skarżącej oraz matki skarżącej i zwrócił uwagę, że w cytowanych punktach powtarzają się zastosowane skróty, znaki interpunkcyjne, spacje między znakami oraz błędy językowe. W konsekwencji [...] zaprzeczył argumentacji skarżącej, że nie przeprowadzono indywidualnej lub pogłębionej oceny rzeczywistego ryzyka związanego z realizacją projektu przez skarżącą.
W replice na odpowiedź na skargę pełnomocnik skarżącej wniosła o przeprowadzenie dowodu z faktur na okoliczność nawiązania przez skarżącą współpracy z profesjonalnym podmiotem zajmującym się przygotowywaniem wniosków o dofinansowanie projektów oraz na okoliczność rzeczywistej współpracy skarżącej z fundacją [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zaskarżona czynność nie może pozostać w obrocie prawnym.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii dopuszczalności skargi na odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie.
Zaskarżona czynność została podjęta na podstawie art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2025 r. poz. 1733, dalej jako ustawa wdrożeniowa). Zgodnie z tym przepisem w uzasadnionych przypadkach właściwa instytucja może odmówić zawarcia umowy o dofinansowanie projektu albo odmówić podjęcia decyzji o dofinansowaniu projektu, jeżeli zachodzi obawa wyrządzenia szkody w mieniu publicznym w następstwie zawarcia umowy o dofinansowanie projektu albo podjęcia decyzji o dofinansowaniu projektu, w szczególności gdy w stosunku do wnioskodawcy będącego osobą fizyczną lub członka organów zarządzających wnioskodawcy niebędącego osobą fizyczną toczy się postępowanie karne lub karne skarbowe za przestępstwo składania fałszywych zeznań, przekupstwa, przeciwko mieniu, wiarygodności dokumentów, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, obrotowi gospodarczemu, systemowi bankowemu albo inne związane z wykonywaniem działalności gospodarczej lub popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, w związku z dofinansowaniem, które zostało udzielone ze środków publicznych na realizację projektu temu wnioskodawcy, podmiotowi powiązanemu z nim osobowo lub kapitałowo lub członkowi organów zarządzających tego wnioskodawcy lub podmiotu.
Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, zgodnie z którym odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie należy potraktować jako czynność podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako P.p.s.a.), wywodzone z prawa do sądu – postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2025 r. I GSK 1729/24 (Lex).
Jest faktem, że organ, odmawiając podpisania umowy lub podjęcia decyzji o dofinansowaniu, wydaje określone rozstrzygnięcie. Ustawodawca przemilczał w jakiej formie ma nastąpić wyżej wymieniona odmowa. Zarówno w przypadku odmowy podpisania umowy, jak i w przypadku odmowy podjęcia decyzji o dofinansowaniu nie jest to decyzja administracyjna. Niewątpliwie jednak w tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy lub podjęcie decyzji o dofinansowaniu, należy dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek zawarcia z nim umowy lub wydania decyzji o dofinansowaniu, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (NSA w ww. postanowieniu).
Omawiana czynność ma charakter publicznoprawny. Stwierdzenie przez organ, że nie zawrze ze skarżącą umowy o dofinansowanie projektu stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, odnosi się do sytuacji prawnej skarżącej wnioskującej o zawarcie takiej umowy, która w dodatku przeszła kolejne etapy procedury naboru.
Sąd uwzględnił skargę ponieważ [...] zastosował wyłącznie przepis art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, nie ocenił natomiast sytuacji w z uwzględnieniem przepisu ust. 5 art. 61 ustawy wdrożeniowej, w którym ustawodawca sprecyzował uprawnienie przyznane właściwej instytucji do odmowy dofinansowania projektu. Nie zastosował zatem całej normy prawnej, mimo że powinien tak uczynić.
Zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja może odmówić zawarcia umowy o dofinansowanie projektu albo odmówić podjęcia decyzji o dofinansowaniu projektu, jeżeli zachodzi obawa wyrządzenia szkody w mieniu publicznym w następstwie zawarcia umowy o dofinansowanie lub podjęcia decyzji o dofinansowaniu projektu. Jeżeli wnioskodawca jest osobą fizyczną (tak jak skarżąca) to w przepisie wskazano przykładowo ("w szczególności") na toczące się wobec wnioskodawcy postępowanie karne lub karne skarbowe za określone przestępstwa, w związku z dofinansowaniem które zostało udzielone ze środków publicznych na realizację projektu temu wnioskodawcy, podmiotowi z nim powiązanemu osobowo lub kapitałowo.
Jest oczywiste, że ww. przepis dotyczy prawomocnych wyroków skazujących. Z tym, że w aktach sprawy brak jest wyroku sądu I instancji skazującego matkę skarżącej M. G. za czyn z art. 297 § 1 kk,, a z dołączonego wyroku Sądu Okręgowego w P. z 13 10.2013r w sprawie XVII Ka 995/23 wydanego na skutek apelacji nie wynika za co faktycznie M. G. została skazana.
Co istotne w kontrolowanej sprawie, ustawodawca w ust. 5 art. 61 ustawy wdrożeniowej wyraźnie wskazał, że przez podmioty powiązane należy rozumieć podmioty, między którymi występują powiązania, o których mowa w art. 3 ust. 3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.), niezależnie od tego, czy na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji o dofinansowaniu projektu ma być udzielona pomoc publiczna.
Zatem przez podmioty powiązane w rozumieniu art. 61 ust. 4 należy rozumieć podmioty, które pozostają w jednym z poniższych związków:
- a) podmiot ma większość praw głosu w innym podmiocie w roli udziałowca/akcjonariusza lub członka;
- b) podmiot ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innego podmiotu;
- c) podmiot ma prawo wywierać dominujący wpływ na inny podmiot na podstawie umowy zawartej z tym podmiotem lub postanowień w jego statucie lub umowie spółki;
- d) podmiot będący udziałowcem/akcjonariuszem lub członkiem innego podmiotu kontroluje samodzielnie, na mocy umowy z innymi udziałowcami/akcjonariuszami lub członkami tego podmiotu, większość praw głosu udziałowców/akcjonariuszy lub członków w tym podmiocie.
Jak dalej wynika z art. 3 ust. 3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, podmioty które pozostają w jednym z tych związków za pośrednictwem co najmniej jednego przedsiębiorstwa, również uznaje się za powiązane. Nadto, podmioty pozostające w jednym z takich związków za pośrednictwem osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych działających wspólnie również uznaje się za przedsiębiorstwa powiązane, jeżeli prowadzą one swoją działalność lub część działalności na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych. Przy czym za "rynek pokrewny" uważa się rynek dla danego produktu lub usługi znajdujący się bezpośrednio na wyższym lub niższym szczeblu rynku w stosunku do rynku właściwego.
Sąd stwierdza, że organ nie próbował wykazać żadnego z powiązań, do których odwołał się ustawodawca w art. 61 ust. 5 ustawy wdrożeniowej.
Organ nie powołał się na art. 61 ust. 5 ustawy wdrożeniowej w zaskarżonej czynności ani w odpowiedzi na skargę, nie analizował całej normy prawnej, zaś rozważania organu w ocenie Sądu tej normy prawnej nie realizują.
Organ musiałby wykazać zależność pomiędzy podmiotem ubiegającym się o dofinansowanie (skarżącą) i innym podmiotem (matką skarżącej) i to w rozumieniu art. 3 ust. 3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. Takiej zależności w sprawie jednak nie wykazano.
Z uzasadnienia projektu ustawy wdrożeniowej (druk nr 2022 Sejm IX kadencji) wynika, że celem ustawodawcy była ochrona "przed ryzykiem niewłaściwego wykorzystania środków publicznych, w sytuacji, gdy o wsparcie wnioskują podmioty, które na etapie ubiegania się o pomoc finansową korzystają lub korzystały z dofinansowania ze środków publicznych, w sposób nieprawidłowy [...] niejednokrotnie dochodzi do sytuacji, w której zanim dojdzie do ustalenia odpowiedzialności karnej w prawomocnym wyroku skazującym, te same lub powiązane podmioty i osoby ubiegają się o kolejne środki publiczne. Dlatego też, na podstawie zaobserwowanej praktyki proponuje się przyznanie właściwym instytucjom uprawnienia do odmowy zawarcia umowy i w konsekwencji odmowy przyznania środków publicznych takim podmiotom".
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podziela pogląd, że więź rodzinna (np. zstępny, wstępny) nie jest powiązaniem osobowym w rozumieniu przepisów art. 61 ust. 4-5 ustawy wdrożeniowej. Co do pozostałych zarzutów to strona skarżąca również skoncentrowała się na przepisie ust. 4 art. 61 ustawy wdrożeniowej, odnosząc się do argumentów zawartych w zaskarżonej czynności. Sąd podkreśla, że norma prawna stanowiąca ochronę przed ryzykiem niewłaściwego wykorzystania środków publicznych składa się z przepisów art. 61 ust. 4-5 tej ustawy.
Ponownie rozpatrując sprawę organ przeanalizuje, czy istnieją okoliczności mogące stwarzać realną obawę, o której mowa w art. 61 ust. 4-5 ustawy wdrożeniowej, mając na uwadze powyższe wskazania Sądu. Przede wszystkim oceni czy skarżąca N. W. jest podmiotem powiązanym, w rozumieniu ust 5 art. 61 ustawy wdrożeniowej.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sąd uwzględnił skargę. O kosztach postępowania (wpis od skargi – 200 zł [k. [...]], opłata od pełnomocnictwa – 17 zł [k. [...]], opłata za czynności radcy prawnego – 480 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).