Uzasadnienie
Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga M. G. na wskazane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia (...) marca 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) stycznia 2012 r., nr (...), w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 36 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 – w skrócie: u.p.e.a.).
W treści powyższej skargi strona wniosła:"(...) o wstrzymanie wykonania trybu egzekucji administracyjnej, do momentu wydania ostatecznych, prawomocnych rozstrzygnięć (art. 23 § 6 oraz art. 54 § 6 u.p.e.a.)". Skarżąca wskazała, że tylko wstrzymanie egzekucji pozwoli jej na realną spłatę zadłużenia, bez konieczności stosowania przymusu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie jest organem egzekucyjnym i nie ma kompetencji do zawieszania postępowania egzekucyjnego. Kompetencja ta przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu (art. 34 § 3, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015.). Należy bowiem wyjaśnić, że w świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, w skrócie: P.p.s.a.) Sąd administracyjny może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).
Tym samym udzielenie przez Sąd administracyjny ochrony tymczasowej może odnosić się wyłącznie do sfery prawnej wykonania aktu administracyjnego (w tym wypadku postanowienia w sprawie nałożenia kary pieniężnej), a nie jego faktycznej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji.
W tym stanie rzeczy wniosek strony nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z tego względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, Sąd postanowił, jak w sentencji.