Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 5 listopada 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia M. G., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy M. z 10 października 2025 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu w egzekucji administracyjnej.
Zaskarżone postanowienie SKO zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Skarżący 23 września 2025 r. złożył zarzut na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy M. ze względu na przedawnienie zaległości.
Burmistrz Miasta i Gminy M. postanowieniem z 10 października 2025 r. oddalił zarzut wniesiony w sprawie egzekucji administracyjnej.
W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie wskazał w zarzucie konkretnego tytułu wykonawczego objętego przedawnieniem. Zaległości z tytułu podatku od nieruchomości skarżącego objęte są tytułami wykonawczymi numer: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], przy czym upłynięcie ustawowego terminu przedawnienia mogłoby dotyczyć tytułów numer: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].
Organ I instancji wskazał, że z akt sprawy, a konkretnie z korespondencji z urzędem skarbowym wynika, że zaległości objęte tytułami wykonawczymi nr [...] nie uległy przedawnieniu, ponieważ w każdym przypadku bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego (zajęcie rachunku bankowego), o którym skarżący został zawiadomiony. Do każdego z wymienionych tytułów wykonawczych ostatni zastosowany skuteczny środek egzekucyjny miał miejsce 6 maja 2025 r., wobec czego od dnia następującego po tej dacie bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo.
W wyniku wniesionego przez skarżacego zażalenia, SKO postanowieniem z 5 listopada 2025 r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza z 10 października 2025 r.
SKO w uzasadnieniu wyjaśniło, powołując się na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z 6 sierpnia 2025 r., że w zakresie ww. tytułów wykonawczych doszło do przerwania terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego. O każdym zastosowanym środku egzekucyjnym zobowiązany został zawiadomiony. Co więcej, każdy kolejny zastosowany środek egzekucyjny przerywał bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który to termin zaczynał biec na nowo. Ostatni zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia innych wierzytelności miał miejsce 6 maja 2025 r. i od następnego dnia termin przedawnienia zaczął biec na nowo.
Zdaniem SKO nie doszło do przedawnienia dochodzonych w egzekucji zobowiązań podatkowych, tym samym zarzut przedawnienia należało uznać za niezasadny.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie SKO skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 9, art. 10 i art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.), a także braki w uzasadnieniu postanowienia opartych na dowodach zgodnych z art. 61 § 1 k.c., art. 37 Prawa pocztowego oraz art. 142 § 1 k.p.c.
Skarżący wniósł o:
- 1. uchylenie postanowienia SKO z 5 listopada 2025 r.;
- 2. wydanie postanowienia zobowiązującego Burmistrza do uznania zarzutów przedawnienia i wydanie decyzji o braku zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia SKO, Sąd nie dopatrzył się przy jego wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.
Przesłanki stanowiące podstawę zarzutu są enumeratywnie wymienione w art. 33 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 z późn. zm.). Jest to zamknięty katalog podstawy zarzutu. Wskazany w tym przepisie środek prawny jest środkiem sformalizowanym. Granice zarzutu są zawsze wyznaczane przez zobowiązanego i tylko w tym zakresie mogą być przez organ rozpatrywane.
W niniejszej sprawie skarżący podniósł zarzut przedawnienia egzekwowanych należności z tytułu podatku od nieruchomości. Nie wskazał jednak konkretnego tytułu wykonawczego, którego dotyczy zarzut przedawnienia.
Organ I instancji ustalił, że wobec skarżacego prowadzona jest egzekucja administracyjna na podstawie następujących tytułów wykonawczych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]
Mając na uwadze terminy przedawnienia, Burmistrz Miasta i Gminy M. prawidłowo przyjął, że podniesiony przez skarżącego zarzut przedawnienia może dotyczyć tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...].
Zgodnie z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.
W ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo ustalił, że w odniesieniu do egzekwowanych należności doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środków egzekucyjnych, o których skarżący był zawiadamiany.
Podstawę tych ustaleń stanowiło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z 6 sierpnia 2025 r.
Pismo to, jako dokument urzędowy sporządzony przez właściwy organ w formie określonej przepisami prawa, korzysta z mocy dowodowej określonej w art. 194 § 1 o.p. Zgodnie z tym przepisem dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
Organ I instancji prawidłowo zatem posłużył się zestawieniem zawartym w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z 6 sierpnia 2025 r. Zestawienie to wskazuje m.in. zastosowane środki egzekucyjne oraz daty zawiadomienia skarżącego o ich zastosowaniu.
W ocenie Sądu, na podstawie tego pisma prawidłowo ustalono, że doszło do przerwania terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego.
O każdym zastosowanym środku egzekucyjnym skarżący został zawiadomiony. Co więcej, każdy kolejny zastosowany środek egzekucyjny przerywał bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który to termin zaczynał biec na nowo. Ostatni zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia innych wierzytelności miał miejsce 6 maja 2025 r. i od następnego dnia termin przedawnienia zaczął biec na nowo.
Zdaniem Sądu, treść uzasadnienia postanowienia obrazuje szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania postanowienia oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Dotyczy to rozstrzygnięć organów obu instancji, przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawiera także ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w zażaleniu.
Podsumowując, mając na uwadze zebrany materiał dowodowy i treść zaskarżonego postanowienie, zarzuty naruszenia przepisów procesowych przez organ nie zasługują na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.