Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2006 dla J.B.
Podstawą decyzji były następujące ustalenia:
Wójt Gminy ustalił J.B. należny podatek od nieruchomości za 2006 rok w ogólnej kwocie [...], przyjmując jako podstawę opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni [...] i budynki mieszkalne o powierzchni [...].
Wójt wszczął z urzędu postępowanie postanowieniem z dnia [...].
W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy podał, że postępowanie przeprowadzono po uchyleniu decyzji w sprawie wymiaru podatku za 2006 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], a wymiaru podatku dokonano na podstawie zapisów z ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego.
Ustalono, że powierzchnia działki nr [...] (pow. [...]) została wprowadzona do ewidencji w [...], co nastąpiło na podstawie operatu pomiarowego nr [...] - rozgraniczenie i podział gruntów działki nr [...]. Zapisy te, co do powierzchni działki, do dnia wydania decyzji nie uległy zmianie.
Wymiaru podatku od budynków dokonano zgodnie ze złożoną deklaracją.
Po zapoznaniu się z aktami sprawy strona zarzuciła, że organ dokonał wymiaru podatku tylko na podstawie dokumentów otrzymanych ze Starostwa Powiatowego, nie sprawdzając stanu faktycznego na gruncie, co w ocenie strony zaleciło Kolegium w swojej decyzji z dnia [...]. W odwołaniu od decyzji J.B. zarzucił, że przy wymierzaniu podatku nie uwzględniono jego deklaracji podatkowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że podstawę opodatkowania dla gruntów, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i "opłatach lokalnych stanowi ich powierzchnia, a zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne / tj. Dz. U. z 2005r., nr 240, poz. 2027 / podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnia gruntów, stanowiących podstawę opodatkowania, których właścicielem jest J.B. wynosi [...] ([...]), a nie tak jak podaje w deklaracji podatkowej [...].
Wójt Gminy wymierzył należny podatek zgodnie z obowiązującymi przepisami, przyjmując za podstawę wymiaru dane wynikające z ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego i brak jest podstaw do uchylenia decyzji o ustaleniu zobowiązania podatkowego. Powierzchnia budynków nie jest sporna i podatek wymierzono zgodnie ze złożoną deklaracją. Podatnik nie wykazał w postępowaniu, by powierzchnia gruntów była taka, jak wykazuje on w deklaracji. Z uzasadnienia odwołania, jak i ze złożonego stanowiska po zapoznaniu się z aktami sprawy wynika, że podatnik w postępowaniu podatkowym dąży do zmiany zapisów w ewidencji gruntów. Złożone w odwołaniu wnioski o przeprowadzenie postępowania dowodowego i postępowania zmierzającego do zmiany zapisów w ewidencji gruntów nie mogą być uwzględnione przez podatkowy organ odwoławczy. Organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania pomiarów działki jako przedmiotu opodatkowania, a dopóki podatnik nie wykaże, po przeprowadzeniu odrębnego postępowania przed organem właściwym do prowadzenia ewidencji gruntów, że obszar gruntów jest inny od przyjętego do opodatkowania organy podatkowe nie mogą zmienić podstawy opodatkowania.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] J.B. wniósł o jej uchylenie.
Skarżący zarzucił, że organy samorządowe nie stosują się do zaleceń art. 254 "ustawy podatkowej" i nie sprawdzają jego stanu posiadania powierzchni gruntu, który podlega opodatkowaniu.
Skarżący domagał się, aby w postępowaniu podatkowym:
- - Urząd Gminy przywrócił powierzchnię jego działki [...] do [...], gdyż "brakuje mi na gruncie [...] powierzchni,
- - przeprowadzono dowód z pomiarów geodezyjnych ustalających faktyczną powierzchnię działki [...],
- - wydano decyzję wykreślającą wpis z rejestru gruntów założony dla działki [...] o powierzchni [...],
- - dopuszczono dowód z deklaracji z [...],
- - powołano do sporu Wójta Gminy, który wydzielił z działki [...] działkę [...].
Niesporne w sprawie winno być to, że dane co do powierzchni przedmiotu opodatkowania (działki nr [...]) wynikające z deklaracji złożonej przez skarżącego w dniu [...] różnią się od danych zawartych w rejestrze gruntów prowadzonym przez Starostwo Powiatowe.
W takiej sytuacji prawidłowo Wójt Gminy wszczął postępowanie podatkowe. Po jego przeprowadzeniu zastosował art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wyznaczając stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
W świetle art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – prawo geodezyjnej i kartograficzne podstawą wymiaru podatków i opłat są dane wynikające z ewidencji gruntów.
Oznacza to, że organ podatkowy w zakresie informacji zawartych w tej ewidencji jest nimi związany, na gruncie działań dotyczących wymiaru i realizacji poszczególnych podatków. Organ podatkowy dysponując aktualnym wypisem z rejestru gruntów (a tak jest w niniejszym przypadku – wypis z [...] i z [...]) nie jest uprawniony do kwestionowania poprawności wykazanej w ewidencji powierzchni gruntu. Organem właściwym w tym zakresie jest starosta, jako organ prowadzący ewidencję.
To starostwa a nie organ podatkowy jest uprawniony do zmiany danych dotyczących powierzchni gruntu. Podstawę zmiany mogą stanowić m.in. akty prawne czy też opracowania geodezyjne i kartograficzne.
Wnioski skarżącego zawarte w skardze dotyczą więc nie postępowania podatkowego a danych stanowiących podstawę opodatkowania.
W postępowaniu podatkowym nie przeprowadza się dowodu z pomiarów geodezyjnych, z postępowania o podział działek itp.
Jeżeli więc skarżący twierdzi, że jest właścicielem działki [...] o powierzchni [...], a nie o powierzchni [...] winien w postępowaniu przed Starostą Powiatowym doprowadzić do aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntu.
Dopiero aktualizacji tych danych może doprowadzić do zmiany przedmiotu opodatkowania.
W sprawie wymiaru podatku od nieruchomości twierdzenia podatnika zawarte w deklaracji sprzeczne z treścią zapisu w ewidencji gruntów korzystającego z dominowania zgodności z rzeczywistym stanem nie mogą stanowić przeciwdowodu. Można wprawdzie – zgodnie z treścią art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przeprowadzić dowód przeciwko dokumentom. Poza twierdzeniem zawartym w deklaracji, skarżący żadnego innego dowodu przeciwko zapisom zawartym w ewidencji gruntu nie wskazał.
Na zakończenie należy zauważyć, że przedmiotem opodatkowania jest działka nr [...].
Większą część skargi obejmują natomiast argumenty dotyczące działki [...].
Rekapitulując: bez korekty zapisów w ewidencji gruntów, która może nastąpić w oddzielnym postępowaniu brak podstaw do uwzględnienia skargi (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
/-/ M.Jaśniewicz /-/ S.Małek /-/ J.Ruszyński uk