Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Po 26/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z [...] listopada 2020 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-J., wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r., omyłkowo w rozstrzygnięciu tego wyroku wskazując, że uchylana decyzja organu pierwszej instancji nosiła datę wydania [...] listopada 2020 r. zamiast [...] lipca 2020 r. Omyłkę tę należało sprostować z urzędu, ponieważ ze znajdujących się w aktach administracyjnych decyzji organu pierwszej instancji oraz decyzji organu odwoławczego wynika, że ta pierwsza została wydana [...] lipca 2020 r. a nie [...] listopada 2020 r.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sprostowanie wyroku nie jest ograniczone żadnym terminem – można go dokonać w każdym czasie.
Z utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych wynika, że sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji, jak i w uzasadnieniu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. postanowienie NSA z 23 kwietnia 2014 r., I OZ 247/14 – wszystkie cytowane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazuje się, że zmiana jednej litery w nazwisku strony postępowania ma charakter oczywistej omyłki - błędu pisarskiego i uzasadnia sprostowanie z urzędu oczywistej omyłki w sentencji wyroku (por. postanowienie NSA z 17 listopada 2015 r., II FSK 1663/13).
Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.