Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. decyzją z 10 kwietnia 2025 r. nr [...] [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej J. Z. - członka zarządu J. sp. z o.o. w G. za zaległości z tytułu:
- 1. podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 rok w wysokości 8 951 zł oraz odsetek za zwłokę wynoszących 4 661 zł na dzień wydania decyzji,
- 2. podatku od towarów i usług za marzec 2020 roku w wysokości 115 zł oraz odsetek za zwłokę wynoszących 69 zł na dzień wydania decyzji,
- 3. odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące: luty 2020 r. w wysokości 9 zł, marzec 2020 r. w wysokości 1 189 zł, maj 2020 r. w wysokości 1 632 zł,
- 4. kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości 300 zł.
W odwołaniu J. Z. (dalej także jako skarżący) wskazał, że decyzja jest bezpodstawna, ponieważ od trzech lat nie pełni funkcji prezesa zarządu J. sp. z o.o. w G. (dalej także jako Spółka) i nie ma możliwości działania. Wystawiał faktury, które w czasie pełnienia przez niego funkcji nie zostały zapłacone, a brak płatności doprowadził spółkę do utraty płynności finansowej. Kwestionowanie jakości prac przez odbiorców było bezzasadne, brak dokumentów zdawczo-odbiorczych i wprowadzanie w błąd organów doprowadziły do tego, że Spółka, która miała bardzo dobre wyniki i dobrze prosperowała znalazła się w złej kondycji finansowej. Faktury zostały przyjęte i zaksięgowane przez [...] J. S., która zrobiła sobie koszty i je zaksięgowała, a monity ze strony skarżącego i wysyłane maile nic nie dawały.
Skarżący scedował wierzytelności, nie był w stanie walczyć nie mając narzędzi i środków. Brak czasu na działanie wyjaśnił sprawowaniem opieki nad chorą matką, był jej opiekunem po udarze i pobierał zasiłek opiekuńczy.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także jako Dyrektor IAS) decyzją z 18 listopada 2025 r. nr [...] [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 10 kwietnia 2018 r.
Z akt sprawy wynikają zaległości podatkowe Spółki określone w decyzji organu I instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wystawił i przekazał do realizacji tytuły wykonawcze stanowiące podstawę wszczęcia wobec Spółki postępowania egzekucyjnego. Okazało się ono bezskuteczne, w związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z 02 grudnia 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz ze Spółką, za zaległości podatkowe Spółki.
Organ powołał się na przepisy art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2025 r. poz. 111 z późn. zm., dalej jako O.p.), że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Odstąpienie od orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za powstałe zobowiązania, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy wykaże on, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814 i 1298 oraz z 2021 r. poz. 1080 i 1177, dalej jako P.r.) albo że zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w przepisach P.r., bądź niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy lub wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Zgodnie z art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a, powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W myśl art. 116 § 4 ww. ustawy wskazane przepisy stosuje się także do byłego członka zarządu.
Treść dokumentów znajdujących się w aktach niniejszej sprawy (m. in. kopie dokumentów z akt rejestrowych) wskazuje, iż na podstawie umowy Spółki sporządzonej w formie aktu notarialnego z 22 stycznia 2018 r. powołano skarżącego na prezesa zarządu ww. Spółki, co zostało potwierdzone w KRS wpisem nr [...] z 10 kwietnia 2018 r. Uchwałą Wspólników nr [...] z 10 czerwca 2022 r. skarżący został odwołany ze składu zarządu spółki i pełnienia funkcji prezesa zarządu, co zostało potwierdzone w KRS wpisem z 29 marca 2023 r.
Zobowiązania podatkowe powstały oraz upłynęły w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółki: odpowiednio:
- 1. w podatku od towarów i usług za marzec 2020 r. termin zwrotu podatku 23 czerwca 2020 r.;
- 2. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2020 r. termin płatności 30 czerwca 2021 r.;
- 3. z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące: luty 2020 roku - termin płatności 20 marca 2020 r.; marzec 2020 r. - termin płatności 20 kwietnia 2020 r.; maj 2020 r. - termin płatności 20 czerwca 2020 r.
Odnosząc się do drugiej z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, jaką jest bezskuteczność egzekucji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że w celu dochodzenia w drodze postępowania egzekucyjnego należności Skarbu Państwa, wystawione zostały tytuły wykonawcze o numerach:
. [...] z 8 lipca 2021 r. (dotyczący podatku od towarów i usług za 3/2020);
. [...] z 5 sierpnia 2021 r. (dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 r.);
. [...] z 8 listopada 2021 r. (z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za luty, marzec i maj 2020 r.);
stanowiące podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w oparciu o które prowadzono postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku Spółki.
W trakcie postępowania egzekucyjnego dokonano zajęć wierzytelności z rachunków bankowych, innej wierzytelności pieniężnej oraz wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Zajęcie to okazało się nieskuteczne.
Nadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że Spółka w deklaracjach składanych dla podatku od towarów i usług począwszy od czerwca 2021 r. nie wykazuje obrotów. Ostatnią deklarację VAT-7 Spółka złożyła za sierpień 2021 r. natomiast ostatnie zeznanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2020 r.
W związku z postępowaniem egzekucyjnym powstały koszty egzekucyjne obciążające Spółkę, które wynoszą po 100 zł opłaty manipulacyjnej od każdego z trzech tytułów wykonawczych, razem 300 zł.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ocenił, że Spółka nie posiada majątku, z którego egzekucja w związku z zaległościami Spółki objętymi niniejszym postępowaniem byłaby możliwa i skuteczna, chociażby w części. Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 25 października 2022 r. umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki stanowi dokument urzędowy potwierdzający bezskuteczność egzekucji, którego treść korzysta z domniemania prawdziwości (art. 194 § 1 O. p.).
Dalej organ zaznaczył, że zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. zwolnienie od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością następuje w razie wskazania mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Skarżący jednak nie wskazał takiego mienia w prowadzonych postępowaniach zarówno przez organ l jak i ll instancji.
Nadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ustalił, że w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organy podatkowe obu instancji skarżący nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne, albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p.), co także stanowi przesłankę zwalniającą od odpowiedzialności podatkowej członka zarządu.
W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z 13 grudnia 2024 r. skarżący odpowiedział w piśmie z 08 stycznia 2025 r., że powodem niezłożenia deklaracji rocznej jest brak dokumentów źródłowych, których nie otrzymał od J. S. [...], która, do dnia pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa w Spółce, nie zapłaciła za wystawione przez Spółkę faktury. Ponadto wskazał, że Spółka została przez skarżącego zbyta 10 czerwca 2022 r. i od tego czasu skarżący nie posiada wiedzy na temat dalszej działalności Spółki i co za tym idzie nie jest odpowiedzialny za jej działanie.
Nadto organ I instancji otrzymał odpowiedź od Sądu Rejonowego w P. XI Wydziału Gospodarczego do Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, że nie zarejestrował wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.
Następnie organ wskazał na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, że dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Na podstawie art. 10 Prawa upadłościowego upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl przepisów art. 11 ust. 1-2 Prawa upadłościowego dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, przy czym domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się ponad dwadzieścia cztery miesiące.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że w trakcie sprawowania przez skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółka nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań objętych tym postępowaniem. Nadto ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka posiada nieuregulowane zobowiązania co najmniej wobec Prezydenta Miasta G. tytułem opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty w strefie płatnego parkowania w wysokości 134,39 zł (za okres od 29 grudnia 2020 r. oraz od 23 lutego 2021 r.) oraz tytułem opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty w strefie płatnego parkowania w wysokości 180 zł (za okres od 26 lipca 2021 r.).
Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przyjął, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki winien być zgłoszony co najmniej do 20 lipca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przyjął, inaczej niż organ I instancji, kierując się wykładnią językową art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego, że stan niewypłacalności dłużnika może zaistnieć w sytuacji, gdy jest więcej niż jedno niewykonane zobowiązanie. W rezultacie, najwcześniej drugie niewykonane zobowiązanie, może skutkować uznaniem stanu niewypłacalności dłużnika. Zaznaczył przy tym, że pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy.
Spółka nie zapłaciła należności z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za luty 2020 r. z terminem płatności 20 marca 2020 r. - pierwsza niezapłacona należność, oraz za marzec 2020 r. z terminem płatności 20 kwietnia 2020 r. - druga niezapłacona należność. Zatem Spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań podatkowych począwszy od 21 kwietnia 2020 r. W związku z powyższym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że Spółka stała się niewypłacalna z dniem 22 lipca 2020 r., ponieważ był to pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie jej drugiego z kolei zobowiązania.
Zatem wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien być zgłoszony nie później niż do 22 sierpnia 2020 r. lub powinno nastąpić otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego albo zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie Prawo restrukturyzacyjne. Skarżący był w tym czasie członkiem zarządu Spółki i miał pełną świadomość zaprzestania wykonywania przez wyżej wymienioną Spółkę swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, za okres objęty niniejszym postępowaniem, a więc zaistnienia w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego przesłanki, obligującej do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie.
Druga przesłanka niewypłacalności dłużnika z art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego stanowi, że dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.
Spółka złożyła sprawozdania finansowe za lata 2018-2019 i wtedy aktywa przewyższały zobowiązania i rezerwy na zobowiązania, jednakże nie złożyła rocznych sprawozdań finansowych za następne lata, co uniemożliwia weryfikację sytuacji finansowej spółki za kolejne lata.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że są one nieuzasadnione. Skarżący, wyrażając wolę objęcia funkcji członka zarządu spółki musiał liczyć się z odpowiedzialnością jaką na siebie przyjął i z konsekwencjami jakie poniesie w sytuacji nienależytego wywiązywania się z nałożonych obowiązków prowadzenia spraw spółki, w tym finansowych, a zatem również posiadania informacji o stanie majątkowym i finansowym spółki, co jest ustawowym obowiązkiem członka zarządu.
W terminowo złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. Z. stwierdził, że zaskarżona decyzja jest błędna. W czasie sprawowania funkcji w Spółce wystawiał faktury, które nie zostały uregulowane do czasu pełnienia przez niego funkcji prezesa. Nie był w stanie uregulować zobowiązań podatkowych, czekanie na płatności było mylne dla Spółki. Osoby, które miały zarządzać Spółką, nie uczyniły żadnych kroków, aby windykować płatności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Obie decyzje wydane w sprawie są zgodne z prawem, przez co skarga podlega oddaleniu. Sąd w pełni podziela ustalenia i konkluzje organu.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 116 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
- 1) nie wykazał, że:
- a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w Prawie restrukturyzacyjnym, albo
- b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;
- 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Na podstawie z kolei z art. 116 § 2 O.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.
Przytoczone przepisy znajdują się w dziale III, rozdziale 15 O.p. zatytułowanym "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich". W odniesieniu do odpowiedzialności osób trzecich w orzecznictwie wskazuje się, że cechą charakteryzującą ich odpowiedzialność jest to, iż odpowiadają one za cudzy dług. Jest to odpowiedzialność gwarancyjna i zabezpieczająca należności publicznoprawne przed unikaniem tej odpowiedzialności przez m.in. podatników, płatników, inkasentów. Ma ona więc charakter zastępczy, subsydiarny wobec pierwotnej odpowiedzialności samych zobowiązanych z tytułu uiszczenia należności publicznoprawnych [tak: wyrok NSA z 09 lipca 2014 r., II FSK 1310/12].
Wydanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również wykazania, że nie wystąpiły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność – na co słusznie powoływał się organ w zaskarżonej decyzji. Przesłankami pozytywnymi są: pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, gdy powstała zaległość podatkowa spółki oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Do przesłanek uwalniających od odpowiedzialności należą zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub bądź brak winy w niezgłoszeniu tego wniosku oraz wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie przynajmniej znacznej części zaległości podatkowych [tak: wyrok NSA z 06 maja 2016 r., II FSK 1771/14]. Podkreślić przy tym należy, że na organach podatkowych ciąży ciężar udowodnienia przesłanek pozytywnych. Natomiast ciężar dowodu wykazania przesłanek negatywnych (uwalniających od odpowiedzialności) spoczywa na członku zarządu spółki [por. wyrok NSA z 24 lipca 2024 r., III FSK 1270/23].
W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał decyzję zgodną z prawem, rekonstruując ww. przesłanki odpowiedzialności.
Przede wszystkim z akt sprawy wynika i jest poza sporem fakt powstania zobowiązań podatkowych (tytuły wykonawcze wobec spółki: k. [...], [...], [...] akt adm.) stanowiących podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku Spółki. Nadto poza sporem jest fakt, że zobowiązania te powstały w czasie sprawowania przez skarżącego funkcji prezesa zarządu (k. [...], [...]). W związku z postępowaniem egzekucyjnym powstały koszty egzekucyjne obciążające Spółkę, które wynoszą po 100 zł opłaty manipulacyjnej od każdego z trzech tytułów wykonawczych, razem 300 zł (k. [...]).
W sprawie zostało wydane postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej spółki (k. [...]).
Postanowienie organu egzekucyjnego jest orzeczeniem zapadającym na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, dalej jako u.p.e.a.) w związku z przepisami K.p.a. (art. 18 u.p.e.a.), co oznacza, że postanowienie organu egzekucyjnego jest orzeczeniem zapadającym w ramach osobnego stosunku administracyjnoprawnego, tj. stosunku egzekucyjnego. Jest to stosunek odrębny od tego, w jakim ma dojść do nałożenia praw lub obowiązków, tj. w ramach materialnego stosunku administracyjnoprawnego, a właściwie materialnego stosunku podatkowo-prawnego. Konsekwencją takiej konkluzji jest i to, że postanowienia wydane przez organy egzekucyjne korzystają z ochrony prawnej, o której mowa w art. 16 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Organy podatkowe, ani tym bardziej Sąd nie są uprawnione do oceny samych postanowień umarzających postępowanie egzekucyjne, ani samego toku czynności, jakie były podejmowane w ramach egzekucji administracyjnej.
Przepis art. 116 § 1 pkt 2 O.p. zabezpiecza interesy majątkowe członków zarządu, pozwalając na uwolnienie się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki kapitałowej, poprzez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Skarżący takiego mienia nie wskazał.
Dalej Sąd wskazuje, że poza sporem pozostaje również okoliczność określenia właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o upadłość spółki w tym fakt, że taki wniosek nie został zgłoszony.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.
W celu dochodzenia od Spółki należności Skarbu Państwa, wystawione zostały tytuły wykonawcze:
. nr [...] z 8 lipca 2021 r. (k. [...]), dotyczący podatku od towarów i usług za marzec 2020;
. nr [...] z 05 sierpnia 2021 r. (k. [...]), dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 r.;
. nr [...] z 8 listopada 2021 r. (k. [...]) z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za luty, marzec i maj 2020 r.;
stanowiące podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał w decyzji, że Spółka nie zapłaciła należności z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych: za luty 2020 r. z terminem płatności 20 marca 2020 r. - pierwsza niezapłacona należność, oraz za marzec 2020 r. z terminem płatności 20 kwietnia 2020 r. - druga niezapłacona należność. Zatem Spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań podatkowych począwszy od 21 kwietnia 2020 r. W związku z powyższym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej słusznie uznał, że Spółka stała się niewypłacalna z dniem 22 lipca 2020 r., ponieważ był to pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie jej drugiego z kolei zobowiązania.
Zatem wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien być zgłoszony nie później niż do 22 sierpnia 2020 r. lub powinno nastąpić otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego albo zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie Prawo restrukturyzacyjne. Skarżący był w tym czasie członkiem zarządu Spółki i miał pełną świadomość zaprzestania wykonywania przez Spółkę swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, za okres objęty niniejszym postępowaniem, a więc zaistnienia w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego przesłanki, obligującej do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie.
Następnie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.
Jest poza sporem wskazanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że Spółka złożyła sprawozdania finansowe za lata 2018-2019 i wtedy aktywa przewyższały zobowiązania i rezerwy na zobowiązania, jednakże nie złożyła rocznych sprawozdań finansowych za następne lata, co uniemożliwia weryfikację sytuacji finansowej spółki za kolejne lata.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są one bezzasadne.
Słusznie organ uznał, że skarżący obejmując funkcję w zarządzie spółki musiał liczyć się z odpowiedzialnością którą na siebie przyjął i konsekwencjami, które poniesie w sytuacji nienależytego wywiązywania się z nałożonych obowiązków. W szczególności, sprawując funkcję w zarządzie spółki miał obowiązek śledzić na bieżąco sytuację finansową spółki i we właściwym czasie podjąć działania w celu zapobieżenia powstania zaległości podatkowych spółki. Wskazanie przez skarżącego, że stwierdzając brak płatności za wystawione faktury a co za tym idzie brak płynności finansowej, nie był w stanie regulować zobowiązań finansowych, że czekanie na płatności było mylne dla spółki – nie podważa zgodności z prawem obu decyzji wydanych w sprawie.
W ocenie Sądu w toku postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie naruszono zasad postępowania podatkowego, w szczególności nie naruszono reguł ogólnych rządzących tego rodzaju postępowaniem.
W sposób odpowiadający prawu wykazano bezskuteczność egzekucji prowadzonych względem spółki J. sp. z o.o. w G.. Prawidłowo wywiedziono, że doszło do niewypłacalności wskazanej spółki, a wniosek o ogłoszenie jej upadłości nie został złożony – co jest poza sporem. Skarżący nie wskazał też mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki. Trafnie uznano więc, że skarżący nie zdołał wykazać zaistnienia jakichkolwiek przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność. W sprawie nie doszło do przedawnienia spornych zobowiązań.
Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Sąd skargę oddalił.