Uzasadnienie
Pismem wniesionym dnia [...] M. K. złożyła skargę do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. w sprawie odmowy zmiany decyzji ostatecznej.
W treści skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania orzeczenia do czasu rozpoznania skargi przez Sąd, uzasadniając, że wykonanie decyzji pociągnie dla niej i jej rodziny niewspółmiernie ciężkie skutki, w szczególności pozbawi ją i jej syna niezbędnych środków do życia, również leczenia dziecka. W ocenie skarżącej, zasadność jej wniosku jest duża i prawdopodobieństwo rozłożenia opłat na raty wysokie. Mając na uwadze powyższe, zdaniem strony wykonanie zaskarżonej decyzji winno zostać wstrzymane do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy wyjaśnienia wymaga fakt, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być zastosowana tylko i wyłącznie do takich z nich, które nadają się do wykonania i tego wykonania wymagają. Są to przede wszystkim tego rodzaju akty czy czynności, na mocy których strona nabywa prawo lub obowiązek.
W niniejszym przypadku decyzja objęta skargą dotyczy odmowy zmiany decyzji ostatecznej, a więc rozstrzygnięcia, które nie zmienia sytuacji prawnej skarżącej w żadnej mierze – nie nakłada na nią żadnego prawa ani jakiegokolwiek obowiązku. Obowiązek podatkowy ciąży bowiem na skarżącej nie z powodu odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych, lecz w konsekwencji powstania zaległości podatkowych skarżącej w podatku akcyzowym od wyrobów tytoniowych – wykazanych w tytule wykonawczym wystawionym przez Ministra Finansów. W rezultacie podkreślić należy, że wykonaniu podlega sama zaległość podatkowa skarżącej, nie zaś decyzja o odmowie zmiany decyzji ostatecznej, która nie posiada przymiotu wykonalności.
Na marginesie należy zwrócić również uwagę, iż wbrew motywom skarżącej zawartym we wniosku, sam fakt ewentualnego wykonania ciążącej na niej należności publicznoprawnej nie stanowi sam w sobie podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Warunkiem udzielenia stronie ochrony tymczasowej jest bowiem wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. W badanej sprawie skarżąca nie wykazała istnienia takich okoliczności, ani też nie dołączyła do wniosku dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej lub majątkowej, a w tym zakresie Sąd nie ma obowiązku działania z urzędu. Na obecnym etapie postępowania nie jest też uzasadnione podnoszenie przez skarżącą zarzutów dotyczących postępowania co do istoty sprawy, tzn. istnienia ewentualnych przesłanek rozłożenia na dalsze raty zaległości podatkowych.
W związku z powyższym, wobec niewykonalności zaskarżonej decyzji, wniosek strony o udzielenie ochrony tymczasowej należało rozpoznać odmownie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.