Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. I. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...], którą określono zobowiązanie podatkowe Spółki cywilnej "X." [...] w P. w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007 r. w wysokości [...] zł i orzeczono o solidarnej odpowiedzialności I. C. jako byłego wspólnika spółki cywilnej wraz z M. M. za zaległości podatkową w/w spółki członka zarządu "E." za zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W argumentacji wniosku podatniczka podniosła, że jest osobą starszą ([...] lat) i cierpi na znaczny ubytek wzroku. Stwierdziła, że jest prawie całkowicie niewidoma i zdarzyło się jej pomylić adresy podane w pouczeniu zaskarżonej decyzji.
Zaznaczyła, że adresy organu odwoławczego (R.) i sądu (R.), do którego omyłkowo została nadana skarga, są do siebie podobne. Do wniosku załączyła ksero swojej legitymacji członka Polskiego Związku Niewidomych, zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2013 r., a także kopertę i dowód nadania skargi w dniu [...] listopada 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślenia wymaga, że termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi.
Stosownie zaś do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Mając powyższe na uwadze w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została skutecznie doręczona skarżącej w dniu [...] października 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 88 akt. adm.), a zatem trzydziestodniowy termin do dokonania tej czynności upłynął z dniem [...] listopada 2013 r. Skarga została nadana przez skarżącą we właściwym terminie, tj. w dniu [...] listopada 2013 r. (data nadania, koperta - k. 5 akt sąd., potwierdzenie nadania przesyłki – k. 6 akt sąd.), jako adresata wskazano Dyrektora Izby Skarbowej w P., jednakże błędnie podano adres, tj. ul. R., [...] P., zamiast Pl. R., [...] P. W wyniku błędnego zaadresowania koperty korespondencja została zwrócona nadawcy.
Następnie, w dniu [...] listopada 2013 r. (data nadania, koperta – k. 31 akt sąd.), skarżąca ponownie nadała skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w P., tym razem poprawnie wpisując adres. W świetle powyższych okoliczności nie ulega wątpliwości, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., albowiem w ocenie Sądu upłynął on bezskutecznie w dniu [...] listopada 2013 r.
W drugiej kolejności stwierdzić należy, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jak już wyżej wskazano przyczyną uchybienia terminu było wadliwe zaadresowanie koperty. Mając natomiast na względzie, że pierwszą korespondencję skarżąca nadała w dniu [...] listopada 2013 r., a kolejną w dniu [...] listopada 2013 r., przyjąć należy, że skarżąca wypełniła obowiązek określony w art. 87 § 1 P.p.s.a.
Dokonując zaś oceny zasadności złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, iż skarżąca uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Wyjaśnienia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu z dnia [...] listopada 2013 r. pozwalają bowiem na uznanie ich za okoliczności przemawiające za brakiem winy strony skarżącej. Przede wszystkim podnieść należy, że skarżąca jest osobą starszą o znacznym stopniu niepełnosprawności (ślepoty), co potwierdza legitymacja członkowska Polskiego Związku Niewidomych wydana na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności MZON [...] z dnia [...] Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o stopniu niepełnosprawności, a także zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2013 r. stwierdzające, że I. C. ze względu na stan zdrowia ma wyraźne przeciwwskazania do opuszczania domu. Okoliczności te, zdaniem Sądu, w realiach badanej sprawy w sposób dostateczny uprawdopodabniają, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Ponadto wskazać należy, że skarga zamieszczona w zwróconej skarżącej korespondencji wskazywała na właściwego adresata pisma.
Ubocznie należy też podnieść, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy należy także pamiętać o zasadzie, według której, przepisy obowiązującego prawa należy tak interpretować, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), która formułuje prawo do sądu - "jako gwarancję poszanowania praw człowieka".
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.