Uzasadnienie
Skarżąca B. P., reprezentowana przez doradcę podatkowego, pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], ustalającą zryczałtowany podatek dochodowy za 2007 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w kwocie [...] zł.
W petitum skargi wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżąca podniosła, że decyzja organu kontroli skarbowej została opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności, na podstawie którego zostało wszczęte postępowania egzekucyjne, w ramach którego zostało zajęte należne jej świadczenie emerytalne w ZUS. Stwierdziła, że dalsze przymusowe wykonanie decyzji podatkowej w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji doprowadzi do wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody majątkowej w postaci pozbawienia jej środków niezbędnych do dalszej egzystencji. Podniosła, że kwota zaległości podatkowej ustalona decyzją organu kontroli skarbowej jest bardzo duża i przekracza jej obecne oraz przyszłe możliwości płatnicze. Zaznaczyła, że nie jest osobą zamożną, gdyż wiele lat temu przekazała posiadany majątek swoim dzieciom.
Jest osobą starszą i schorowaną, która przede wszystkim utrzymuje się dzięki pomocy swoich dzieci oraz ze świadczenia emerytalnego, które wynosi [...] zł miesięcznie. Wnioskująca podkreśliła, że nie jest w stanie otrzymać kredytu lub pożyczki z banku w celu uiszczenia zaległości podatkowej, gdyż nie posiada zdolności kredytowej.
Skarżąca stwierdziła, że dalsze wykonywanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), albowiem naruszone zostaną podstawy jej egzystencji. Wskazała, że jej roczne przychody z tytułu emerytury wynoszą ok. [...] zł, a ustalony zryczałtowany podatek od dochodów nieujawnionych wynosi aż [...] zł. W związku z powyższym podniosła, że prowadzona egzekucja zobowiązania podatkowego, którego kwota pozostaje w wyraźnej dysproporcji do wysokości rocznego przychodu, uniemożliwia zaspokajanie jej podstawowych codziennych potrzeb, co wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Godzi się bowiem zauważyć, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu.
Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podnieść bowiem należy, że skarżąca - poza przedłożeniem zawiadomienia ZUS, Inspektorat w [...], z dnia 29 stycznia 2014 r. o wysokości otrzymywanego świadczenia w kwocie [...] zł i dokonywaniu potrąceń z tego świadczenia od lutego 2014 r. oraz ogólnymi twierdzeniami o swojej obecnej trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, a także odwołaniem się do wysokości kwoty zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją - nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację majątkową i finansową, co uniemożliwia dokonanie przez Sąd oceny, czy w podanych przez nią okolicznościach zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z tym Sąd uznał, iż skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła w/w przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. warunkujące wydanie orzeczenia wstrzymującego wykonanie zaskarżonego aktu administracyjnego.
Niemniej jednak Sądowi z urzędu wiadomo, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2014 r., o sygn. akt P 49/13, stwierdził, że art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r., jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Mając zatem na względzie, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisu, którego niezgodność z ustawą zasadniczą stwierdził Trybunał Konstytucyjny, Sąd uznaje, że jest to okoliczność przemawiającą za uwzględnieniem wniosku i uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.