Uzasadnienie
W skardze, która wpłynęła do tut. Sądu w dniu 21 lipca 2026 r. R. P. wskazał, że wnosi w swoim imieniu oraz w imieniu spółki, którą reprezentuje tj. A. – Z. sp. z o.o. w L., powództwo przeciwegzekucyjne przeciwko Prezydentowi Miasta w sprawie upomnienia z dnia 18 czerwca 2026 r. nr [...], gdyż jest ono niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.
W odpowiedzi na skargę z 15 lipca 2026 r. organ wyjaśnił, że upomnienie nr [...] jest następstwem ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z 1 czerwca 2026 r. na mocy której nałożono na spółkę A. – Z. Sp. z o.o. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd bada przesłanki dopuszczalności skargi.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej:" p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na akty i czynności enumeratywnie wymienione w treści art. 3 § 2 p.p.s.a., a także na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest pismo Prezydenta Miasta stanowiące upomnienie, wystawione w trybie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2026 r. poz. 268 t.j.). Upomnienie nie jest decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu zabezpieczającym lub egzekucyjnym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), jak również nie jest innym aktem wymienionym w przepisach art. 3 § 2, § 2a, § 3 p.p.s.a. W szczególności pismo to nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, ani nie stanowi władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia. Ma wyłącznie na celu wezwanie dłużnika przez wierzyciela do dobrowolnej zapłaty, wymagalnej należności pieniężnej, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Z powyższego wynika, że zaskarżone upomnienie nie podlega kontroli sądu administracyjnego, a zatem niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Już więc tylko z tego powodu skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż objęty nią przedmiot i żądanie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.
Co więcej zatytułowanie skargi jako "powództwo przeciwegzekucyjne", także wskazuje na niewłaściwość sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Powództwa przeciwegzekucyjne stanowią bowiem formę obrony dłużnika lub osoby trzeciej przed egzekucją cywilną, w ramach których dłużnik może wnieść pozew do sądu powszechnego o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności na podstawie art. 840 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2026 poz. 468 ze zm. dalej "k.p.c.") lub osoba trzecia może wystąpić z powództwem o zwolnienie zajętego przedmiotu spod egzekucji (w oparciu o art. 841 k.p.c.).
Skoro zatem objęte przedmiotem zaskarżenia upomnienie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, jak również sąd administracyjny nie jest umocowany do orzekania w sprawach z powództwa przeciwegzekucyjnego, w których orzeka sąd powszechny, skargę należało odrzucić, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.