Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w P. zaskarżoną decyzją z [...]. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P.z [...]. określającą Przedsiębiorstwu E.s.c. A. H., D. M. z siedzibą w C. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za wrzesień, listopad i grudzień 2002r.
W skardze podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych,
- 2) art. 122 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieobiektywny i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, z naruszeniem ogólnych zasad postępowania dowodowego,
- 3) art. 2, art. 5 ust. 1, ust. 4, art. 10 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 36 ust. 3, art. 37 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1 ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przez chybione przyjęcie, iż podatnik był zobowiązany jak sprzedawca wyrobów akcyzowych - benzyny i oleju napędowego, pochodzących z niewiadomego źródła, a więc od których nie pobrano podatku akcyzowego we wcześniejszej fazie obrotu - do zapłacenia należnego podatku akcyzowego w dacie sprzedaży przedmiotowych paliw,
- 4) art. 140 O.p., poprzez dopuszczenie do załatwienia sprawy po terminie i niepodanie faktycznych przyczyn zwłoki.
Dyrektor Izby Celnej, na podstawie przepisu art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), decyzją z dnia 18 września 2008r. uchylił w całości swoją decyzję z dnia 7 lipca 2008r. oraz, opierając się na przepisie art. 233 § 2 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 listopada 2007r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu wskazał, iż w przedmiotowej sprawie 5 - letni termin przedawnienia co do miesięcy wrzesień i listopad 2002r. rozpoczął swój bieg z dniem
- - 1- 1 stycznia 2003r. i upłynął 31 grudnia 2007r. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za wrzesień, listopad i grudzień 2002r. organ odwoławczy orzekł zatem o wysokości tego zobowiązania w sytuacji, gdy zobowiązanie to za wrzesień i listopad 2002r. uległo przedawnieniu.
Pismem z dnia 24 marca 2009r. skarżąca cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skarżący cofnął skargę (k. 149).
Uznając, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki pozwalające na uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne postanowiono, na podstawie powołanych przepisów, jak w pkt I sentencji.
O kosztach pomocy prawnej przyznanej z urzędu orzeczono, na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, z późn. zm.), jak w pkt. II sentencji.
/-/ R.Wiatrowski /-/ K.Wolna-Kubicka /-/W.Zygmont