Uzasadnienie
WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 06 lipca 2017 r., I SA/Po 112/12 oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz wstrzymanie egzekucji prowadzonej wobec skarżącej w związku z tą decyzją. Pismem z dnia 08 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł obarczone brakami formalnymi zażalenie na wskazane powyżej postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 sierpnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych wniesionego zażalenia – w terminu 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia – poprzez złożenie pełnomocnictwa do sporządzenia zażalenia bądź pełnomocnictwa do sporządzenia zażalenia oraz prowadzenia sprawy przed NSA. Względnie zaś wezwano pełnomocnika skarżącej do nadesłania dwóch egzemplarzy zażalenia podpisanych przez skarżącą. Wezwanie wystosowane na podstawie omówionego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 05 września 2017 r., z uwagi na co termin na uzupełnienie braków formalnych rozpoznawanego zażalenia mijał z dniem 12 września 2017 r. Pismem z dnia 14 września 2017 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył pełnomocnictwo do sporządzenia rozpoznawanego zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Rozpoznawane zażalenie należało odrzucić.
Stosownie do postanowień art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Drugi ze wskazanych przepisów stosowany odpowiednio w odniesieniu do zażalenia skarżącej z dnia 08 sierpnia 2017 r., na postanowienie tutejszego sądu z dnia 06 lipca 2017 r., I SA/Po 112/12 – obliguje sąd do odrzucenia rozpoznawanego zażalenia.
Zgodnie z postanowieniami art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Odnosząc przytoczony ostatnio przepis do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że wnoszący rozpoznawane zażalenie pełnomocnik skarżącej A. K. nie dołączył do niego dokumentu pełnomocnictwa procesowego upoważniającego go do sporządzenia tego zażalenia jak również występowania przed NSA. Przedłożone w wykonaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnictwo upoważniało wskazaną ostatnio osobę jedynie do reprezentowania skarżącej przed WSA w Poznaniu.
Mając powyższe na uwadze Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 sierpnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych rozpoznawanego zażalenia poprzez przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa procesowego bądź też nadesłania dwóch egzemplarzy zażalenia podpisanych przez skarżącą. Wezwanie wystosowane na podstawie omówionego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 05 września 2017 r., z uwagi na co termin na uzupełnienie braków formalnych mijał z dniem 12 września 2017 r. Pełnomocnik skarżącej uchybił wskazanemu ostatnio terminowi nadsyłając pismem z dnia 14 września 2017 r. pełnomocnictwo do sporządzenia rozpoznawanego zażalenia.
Konkludując powyższe rozważania należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił w terminie braków formalnych rozpoznawanego zażalenia co skutkuje obowiązkiem jego odrzucenia. W tym stanie rzeczy, sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygnięcia zawartego w pkt II. sentencji orzeczenia dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.