Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 27 lutego 2026 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z 1 grudnia 2025 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną.
Wskazana decyzja została doręczona skarżącemu 16 marca 2026 r.
W dniu 16 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł pismo z dnia 12 kwietnia 2026 r. oświadczając w piśmie z 2 lipca 2026 r., że pismo z 12 kwietnia 2026 r. stanowi skargę od decyzji SKO z 27 lutego 2026 r. nr [...] (k. [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia zaskarżonej w sprawie decyzji.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 16 marca 2026 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 15 kwietnia 2026 r. (ostatni dzień terminu). Skarga została nadana do organu w urzędzie pocztowym w dniu 16 kwietnia 2026 r., a zatem dzień po terminie.
Mając na względzie powyższe, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jako wniesioną z uchybieniem terminu, o czym orzeczono w pkt 1 postanowienia.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł również o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie natomiast z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi występuje w sytuacji, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13, z 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie wobec wniesienia skargi po terminie, co stanowi o oczywistej bezzasadności skargi, nie budzi wątpliwości, że nie było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego w skardze podlegającej odrzuceniu, z uwagi na jej niedopuszczalność.
Należało zatem odmówić przyznania prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji.