Wyrok WSA w Poznaniu z 20 sierpnia 2026 r., I SA/Po 1095/26

Uzasadnienie

A. sp. z o. o. z siedzibą w P. wnioskiem z dnia 4 marca 2026 r.. wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

W opisie stanu faktycznego wskazano:

Wnioskodawca jest spółką z grupy A. (dalej: "Grupa"), która specjalizuje się w wytwarzaniu i sprzedaży inteligentnych urządzeń AGD przeznaczonych do kuchni i gospodarstw domowych. Wnioskodawca ma formę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą i zarządem na terytorium [...] oraz jest krajowym rezydentem podatkowym i podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Jedynym udziałowcem Wnioskodawcy jest A. S.A., posiadająca [...] udziałów w Spółce. Spółka prowadzi działalność operacyjną, której głównym przedmiotem jest dystrybucja produktów i towarów oraz zarządzanie grupą znaków towarowych [...], których jest właścicielem. Spółka świadczy na rzecz A. S.A. usługi w zakresie dystrybucji, marketingu i sprzedaży. Dystrybuuje produkty zakupione od A. S.A. do klientów bezpośrednich oraz obsługuje rynki nieobsługiwane przez innych dystrybutorów Grupy.

W związku z prowadzoną działalnością Spółka korzysta m.in. z usług faktoringu pełnego (tzw. właściwego) nabywanych od podmiotów trzecich. Zgodnie z postanowieniami umów zawartych w tym zakresie, podmiot świadczący usługi faktoringu na rzecz Spółki (dalej: "Faktor"), nabywa wierzytelności z tytułu dostaw towarów dokonanych przez Spółkę. Z chwilą zawarcia umowy faktoringu pełnego, Spółka przelewa na Faktora istniejące i przyszłe wierzytelności wobec kontrahentów określonych w liście kontrahentów. Faktor przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika w pełnym zakresie, wynikającym z umowy faktoringu.

Co do zasady wierzytelności są nabywane automatycznie po ich powstaniu. Faktor może wypłacać Wnioskodawcy zaliczkę na poczet ceny nabycia wierzytelności zaakceptowanych przez Faktora w wysokości 90% lub 95% wartości nominalnej wierzytelności, w zależności od postanowień umowy. Faktor przejmuje na siebie ryzyko niewypłacalności dłużnika pod warunkiem spełnienia przez nabywane wierzytelności warunków określonych w umowie faktoringu. Z uwagi na to, że zawarte umowy są umowami faktoringu pełnego, Faktorowi nie przysługuje regres (tj. prawo do zwrotnego przeniesienia wierzytelności na Spółkę) w przypadku, gdy dojdzie do stanu niewypłacalności dłużnika i niespłacenia wierzytelności w terminie wymagalności. Sposób kalkulacji wynagrodzenia Faktora w ramach umów faktoringu pełnego jest określony w zawartych umowach faktoringu. W praktyce wynagrodzenie Faktora może stanowić dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje każdorazowo określone w każdej umowie faktoringu i tabeli opłat i prowizji.

Na tle przedstawionego opisu stanu faktycznego wnioskodawca zadał pytanie:

Czy koszty wynagrodzenia Faktora jakie Wnioskodawca ponosi oraz będzie ponosił w przyszłości na podstawie umowy faktoringu pełnego stanowią dla Wnioskodawcy koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie może mieć do nich zastosowanie wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT?

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty wynagrodzenia Faktora jakie Wnioskodawca ponosi i będzie ponosił w przyszłości na podstawie umów faktoringu pełnego nie stanowią kosztów finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie nie będzie mieć do nich zastosowania wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 7 maja 2026 r., nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ wskazał:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: "ustawa o CIT"):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zgodnie z powyższym, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ww. ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami. Na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:

1) kwotę 3 000 000 zł albo
2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[ (P – Po) – (K – Am – Kfd)] x 30% w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.

Stosownie do art. 15c ust. 3 ustawy o CIT: przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.

Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT: przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Jak stanowi art. 15c ust. 13 omawianej ustawy:

Przez przychody o charakterze odsetkowym rozumie się przychody z tytułu odsetek, w tym odsetek skapitalizowanych, oraz inne przychody równoważne ekonomicznie odsetkom odpowiadające kosztom finansowania dłużnego.

Wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ustawy o CIT dotyczy kosztów finansowania dłużnego. Nie jest przy tym istotne na rzecz kogo koszty te zostały poniesione. W szczególności regulacja ta nie uzależnia jej stosowania od tego, czy udzielającym finansowanie jest podmiot powiązany z podatnikiem, ani też jaki rodzaj umowy faktoringu został zawarty między kontrahentami.

Jak wynika z opisu sprawy, w związku z prowadzoną działalnością Spółka korzysta m.in. z usług faktoringu pełnego (tzw. właściwego) nabywanych od podmiotów trzecich. Zgodnie z postanowieniami umów zawartych w tym zakresie, podmiot świadczący usługi faktoringu na rzecz Spółki (Faktor), nabywa wierzytelności z tytułu dostaw towarów dokonanych przez Spółkę.

Z chwilą zawarcia umowy faktoringu pełnego, Spółka przelewa na Faktora istniejące i przyszłe wierzytelności wobec kontrahentów określonych w liście kontrahentów. Faktor przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika w pełnym zakresie, wynikającym z umowy faktoringu.

Sposób kalkulacji wynagrodzenia Faktora w ramach umów faktoringu pełnego jest określony w zawartych umowach faktoringu. W praktyce wynagrodzenie Faktora może stanowić dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje każdorazowo określone w każdej umowie faktoringu i tabeli opłat i prowizji.

Przedmiotem wątpliwości, w tak przedstawionych okolicznościach, jest kwestia ustalenia, czy koszty wynagrodzenia Faktora, jakie Wnioskodawca ponosi oraz będzie ponosił w przyszłości na podstawie umowy faktoringu pełnego stanowią dla Wnioskodawcy koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie może mieć do nich zastosowanie wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że umowa faktoringu nie jest zdefiniowana w krajowych przepisach, co oznacza, iż jest traktowana jako "umowa nienazwana". Do umowy faktoringu znajdują zatem zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 509 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) mówiące o swobodzie przelewu wierzytelności. Zgodnie z ich treścią wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

W następstwie umowy faktoringu następuje zmiana wierzyciela. W miejsce podmiotu, który dokonał sprzedaży towarów i usług i uzyskał w związku z tym roszczenie wobec dłużnika o zapłatę ceny za sprzedany towar lub usługę, roszczenie wobec dłużnika o zapłatę tej ceny przechodzi na faktora. Nie zmienia to jednak faktu, że w wyniku umowy faktoringu, faktorant otrzymuje od faktora środki finansowe, które odpowiadają całości lub części przenoszonych wierzytelności, przed terminem ich płatności. Celem takiego działania jest uzyskanie w miarę szybko kwoty pieniężnej, na jaką opiewa wierzytelność przelana na faktora. Faktorant, przelewając bowiem swoją wierzytelność, uzyskuje od faktora, nierzadko od razu, kwotę odpowiadającą jej wysokości pomniejszoną jedynie o prowizję faktora.

Należy zaznaczyć, że faktoring polega na wykupie przez faktora (bank lub inną instytucję finansową) nieprzeterminowanych wierzytelności finansowych, które powstały pomiędzy dostawcą towarów lub usług a ich odbiorcą. Przedsiębiorstwo korzystające z faktoringu szybciej otrzymuje środki finansowe wynikające z zawartej transakcji sprzedaży. Faktoring pozwala zatem przedsiębiorstwu skrócić cykl rotacji należności, a więc poprawić jego bieżącą płynność. Ponadto faktoring umożliwia podmiotom gospodarczym ograniczyć ryzyko niewypłacalności kontrahenta (ryzyko to podejmuje faktor). Nie ulega zatem wątpliwości, że faktoring stanowi formę finansowania działalności gospodarczej. Również w przypadku opisanych transakcji w ramach faktoringu dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje określone w umowie stanowią wynagrodzenie Faktora należne w zamian za przystąpienie do umowy faktoringu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego ("dyrektywa ATAD"), która stworzyła podstawy do wprowadzenia w ustawie CIT przepisów ograniczających koszty finansowania dłużnego:

"koszty finansowania zewnętrznego" oznaczają wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym – choć nie tylko – płatności w ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu takich instrumentów jak obligacje zamienne i obligacje zerokuponowe, kwoty w ramach alternatywnych uzgodnień dotyczących finansowania, takich jak finansowanie typu [...], element odsetkowy finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów, lub amortyzacja skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, w stosownych przypadkach, kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek.

Wynikający z powyższej dyrektywy zakres pojęcia "finansowanie zewnętrzne" jest bardzo szeroki, a treść przywołanego art. 15c ust. 12 ustawy CIT wskazuje, że katalog kosztów ujętych w definicji "kosztów finansowania dłużnego" ma charakter przykładowy (nie enumeratywny), o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowań "wszelkiego rodzaju koszty" oraz "w szczególności". Nie budzi zatem wątpliwości, że definicja kosztów finansowania dłużnego została nakreślona zarówno w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, jak i w dyrektywie bardzo szeroko. Każdorazowo o tym, czy dany koszt stanowi "koszt finansowania dłużnego" decydować będzie, czy jest to "koszt związany z uzyskaniem środków finansowych i z korzystaniem z nich".

W okolicznościach przedstawionych we wniosku koszty wynagrodzenia faktora wiążą się z uzyskaniem od tego faktora środków finansowych i z korzystaniem z tych środków. Podkreślić należy, że bez względu na rodzaj faktoringu podstawową jego funkcją jest funkcja finansowa, w ramach umowy faktoringu faktor przejmuje finansowane wierzytelności, jednak jego wynagrodzenie nie jest tylko i wyłącznie zapłatą za przejęte do wyegzekwowania wierzytelności. (...).

Jak dalej wskazał organ, w opisanym we wniosku stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Faktor zobowiązuje się do nabywania wierzytelności Spółki, za co przysługuje mu wynagrodzenie (dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje), stanowiące zapłatę za udostępnienie środków i korzystanie z nich. Oznacza to, że ponoszone koszty wynagrodzenia uzyskiwanego przez Faktora w ramach faktoringu – stanowią koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.

Zatem, stanowisko wnioskodawcy, sprowadzające się do twierdzenia, że koszty wynagrodzenia Faktora, jakie Wnioskodawca ponosi i będzie ponosił w przyszłości na podstawie umów faktoringu pełnego nie stanowią kosztów finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie nie będzie mieć do nich zastosowania wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, należało uznać za nieprawidłowe.

A. sp. z o. o wniosła skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji, zarzuciła naruszenie:

a) przepisów prawa materialnego
1. art. 15 c ust 12 i 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w zw. z art. 2 pkt 1 Dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. poprzez błędna wykładnie polegająca na uznaniu, że koszty ponoszone na podstawie umów factoringu pełnego stanowią koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15 ust12 ustawy o CIT (...)
b) przepisów postępowania.

1.art. 120 i 121§ 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej poprzez niedochowanie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa i obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w szczególności poprzez nieuwzględnienie jednolitej linii orzecznictwa (...) 2.art. 14 c § 1 i 2 oraz art. 120 i 121§ 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia prawnego (...)

3. art. 14 c § 1 i 2 w zw. z art. 14 b § 1 i 3 w zw. z art. 14 h i art. 121§ 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedozwoloną modyfikację stanu faktycznego przedstawionego we wniosku tj.
- przyjęcie, że Spółka korzysta z kapitału obcego(środków finansowych otrzymanych od faktora) a wynagrodzenie faktora nie jest tylko i wyłącznie zapłatą za przejęte do wyegzekwowania wierzytelności, podczas gdy, powyższe twierdzenia nie wynikają z przedstawionego stanu faktycznego
- nieuwzględnienie przy wydawaniu interpretacji kluczowej dla kwalifikacji umowy factoringu właściwego okoliczności, jaka jest przeniesienie ryzyka niewypłacalności dłużnika, stanowiącego ekonomiczne uzasadnienie kosztów ponoszonych przez Spółkę oraz w konsekwencji nieprawidłowe zakwalifikowanie całości kosztów wynikających z tej umowy, jako kosztów finansowania dłużnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa.

Spór w kontrolowanej sprawie dotyczy tego, czy w opisanym we wniosku stanie faktycznym, koszty wynagrodzenia Faktora, jakie Wnioskodawca ponosi oraz będzie ponosił w przyszłości na podstawie umowy faktoringu pełnego stanowią dla Wnioskodawcy koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie może mieć do nich zastosowanie wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT

W ocenie organu interpretacyjnego stanowisko wnioskodawcy, sprowadzające się do twierdzenia, że koszty wynagrodzenia Faktora, jakie Wnioskodawca ponosi i będzie ponosił w przyszłości na podstawie umów faktoringu pełnego nie stanowią kosztów finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie nie będzie mieć do nich zastosowania wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, jest nieprawidłowe.

W ocenie Sądu, stanowisko organu zawarte w spornej interpretacji jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT. podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1 są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przewyższa 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. Art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p. stanowi, że podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium kraju, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Definicję kosztów finansowania dłużnego ustawodawca zawarł w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Przychody o charakterze odsetkowym zostały zdefiniowane w art. 15c ust. 13 ustawy o CIT, zgodnie z którym przez ww. przychody rozumie się przychody z tytułu odsetek, w tym odsetek skapitalizowanych, oraz inne przychody równoważne ekonomicznie odsetkom odpowiadające kosztom finansowania dłużnego.

Wprowadzenie w art. 15c ustawy o CIT regulacji dotyczących kosztów finansowania dłużnego stanowi implementację do krajowego porządku prawnego dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.Urz.UE L 193, s. 1, ze zm.), zwanej dalej: dyrektywą ATAD.

Art. 2 pkt 1 dyrektywy ATAD. stanowi, że przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym - choć nie tylko – płatności w ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu takich instrumentów jak obligacje zamienne i obligacje zerokuponowe, kwoty w ramach alternatywnych uzgodnień dotyczących finansowania, takich jak finansowanie typu [...], element odsetkowy finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów lub amortyzacja skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, w stosownych przypadkach, kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że w związku z prowadzoną działalnością Spółka korzysta, m.in., z usług faktoringu pełnego (tzw. właściwego) nabywanych od podmiotów trzecich. Zgodnie z postanowieniami umów zawartych w tym zakresie, podmiot świadczący usługi faktoringu na rzecz Spółki (dalej: "Faktor"), nabywa wierzytelności z tytułu dostaw towarów dokonanych przez Spółkę. Z chwilą zawarcia umowy faktoringu pełnego, Spółka przelewa na Faktora istniejące i przyszłe wierzytelności wobec kontrahentów określonych w liście kontrahentów. Faktor przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika w pełnym zakresie, wynikającym z umowy faktoringu.

Faktor przejmuje na siebie ryzyko niewypłacalności dłużnika pod warunkiem spełnienia przez nabywane wierzytelności warunków określonych w umowie faktoringu.

Z uwagi na to, że zawarte umowy są umowami faktoringu pełnego, Faktorowi nie przysługuje regres (tj. prawo do zwrotnego przeniesienia wierzytelności na Spółkę) w przypadku, gdy dojdzie do stanu niewypłacalności dłużnika i niespłacenia wierzytelności w terminie wymagalności.

W krajowym prawie umowa faktoringu jest umową nienazwaną (w przeciwieństwie do np. umowy pożyczki, kredytu czy leasingu), którą można zawrzeć zgodnie z zasadą swobody umów uregulowaną w art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm).

W umowie faktoringu właściciel (przedsiębiorca) przelewa swe wierzytelności na faktora. W zamian zaś za tę wierzytelność uzyskuje od faktora kwotę pieniężną, odpowiadającą rozmiarom wierzytelności - pomniejszoną o prowizję faktora (zob. L. Stecki, Umowa faktoringu, Toruń 1996, s. 14).

W obrocie prawnym występują dwa rodzaje umów faktoringu: faktoring pełny (właściwy, bez regresu) oraz niepełny (niewłaściwy, z regresem). Faktoring pełny ma miejsce wtedy, gdy faktor przejmuje na siebie całe ryzyko związane z wypłacalnością dłużnika. W przypadku faktoringu niepełnego faktor nie przejmuje ryzyka niewypłacalności kontrahenta faktoranta.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, faktoring właściwy jest umową zbliżoną do cesji wierzytelności, aczkolwiek rozliczaną na innych zasadach aniżeli typowy obrót wierzytelnościami. Faktor nabywa wierzytelność za cenę równą sumie wierzytelności, a płatność jest pomniejszona o rabat skalkulowany w oparciu o stopę dyskontową.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisko organu, przedstawionemu w zaskarżonej interpretacji, trudno w przypadku umowy faktoringu mówić o klasycznym finansowaniu dłużnym, związanym z uzyskaniem środków finansowych i korzystaniem z tych środków, do czego odwołuje się zarówno art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.jak i dyrektywa ATAD, gdyż Faktor otrzymuje w zamian prawo majątkowe w postaci żądania spełnienia świadczenia z określonego stosunku zobowiązaniowego.

Kwota przekazana przez Faktora stanowi więc ekwiwalent za to, że przedsiębiorca nieodwracalnie zrzeka się przysługującego mu prawa majątkowego.

Nie są to zatem środki stanowiące przedmiot udzielonego przedsiębiorcy finansowania, gdzie - tak jak w przypadku pożyczki, czy kredytu – istotną ich cechą jest obowiązek zwrotu udostępnionych środków pieniężnych. W przypadku faktoringu pełnego nie występuje element zwrotny. Przedsiębiorca faktoringowy ani nie udostępnia klientowi środków pieniężnych o charakterze zwrotnym, ani nie udostępnia przedmiotu, który sam nabył. Jedyną czynnością, jaką wykonuje jest przelew środków pieniężnych za nabywaną wierzytelność.

Nie ulega wiec wątpliwości, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku, ponoszone przez skarżącą koszty wynagrodzenia faktora stanowią zapłatę za nabywaną wierzytelność, nie zaś jak twierdzi organ, zapłatę za udostępnianie środków i korzystanie z nich, tak jak to ma miejsce w przypadku stosunków prawnych wskazanych w 15c ust. 12 ustawy o CIT jak i art. 2 pkt 1 Dyrektywy.

Mając zatem na uwadze, że przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, koszty wynagrodzenia Faktora (dyskonto, odsetki factoringowe oraz inne opłaty i prowizje) nie stanowią kosztu finansowania dłużnego i nie podlegają tym samym ograniczeniom wskazanym w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, (por.,m.in., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 3 października 2023 r. sygn. II FSK 391/22, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19.06.2026 r. III SA/Wa 332/26, z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 828/21).Stanowisko sądów administracyjnych przedstawione w powołanych wyżej orzeczeniach, Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to w ocenie Sądu nie są one zasadne.

Dla uznania uzasadnienia zaskarżonej interpretacji za spełniające wymogi określone w Ordynacji podatkowej wystarczającym jest wykazanie, jakie motywy skłoniły organ do wydania zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu kontrolowanej interpretacji organ zreferował przedstawiony we wniosku stan sprawy oraz wskazane tam przepisy prawa materialnego oraz przedstawił ocenę stanowiska wnioskodawcy, w tym powołał mające znaczenie w sprawie przepisy prawa i dokonał ich wykładni oraz oceny zastosowania, odnosząc się przy tym wprost do opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku przez stronę skarżącą

Na co należy wskazać, organ wydający interpretację indywidualną nie jest zobligowany do szczegółowego odnoszenia się do wszystkich argumentów podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2015 r., o sygn. akt II FSK 731/13, organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (zob. też wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., o sygn. akt I FSK 1548/13). Organ interpretacyjny nie miał tez obowiązku odnoszenia się do przywołanych we wniosku orzeczeń sądów administracyjnych.

Odmienna ocena, co do zastosowania przepisu objętego wnioskiem o wydanie interpretacji nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, tym bardziej nie oznacza naruszenia zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, dlatego zarzut naruszenia art. 120 O.p. oraz art. 121 § 1 O..p. w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. nie jest w ocenie Sądu zasadny.

Mając powyższe na względzie, Sąd - uznając za uzasadnione podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 146 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.

Wskazania dla organu w toku ponownego rozpoznania sprawy wynikają z powyższych rozważań Sądu.

Powołane przepisy 3

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 20 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Po 1095/26

Metryka

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.