Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opoluz 17 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Op 913/25

Uzasadnienie

Decyzją z 2 października 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także "organ II instancji", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. - k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1, art. 39f, art. 39l ust. 1 pkt 3, art. 92a ust. 1, 3, 5 i 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm. – u.t.d.), Ip. 1.15, Ip. 5.5.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.11.2, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.17, Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE.

L. z 2006 r. Nr 102, str. 1 z późn. zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Raiły (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 60, str. 1 z późn. zm.), art. 1 ust. 1 - 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, zwanego dalej "rozporządzenie 581/2010" (Dz. U. UE. L. z 2010 r. Nr 168, str.

16) oraz art. 81 ust. 1 - 5 i art. 82 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.) utrzymał, wydaną wobec A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L., decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także "organ I instancji") z 19 grudnia 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.500 złotych.

Z akt sprawy wynika, że 28 października 2024 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy, której zakres obejmował okres od 1 grudnia 2023 r. do 30 września 2024 r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy a także przepisów wskazanych w upoważnieniu do kontroli. Stwierdzono, że do kontroli przedsiębiorca okazał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielone 28 lipca 2017 r. na czas nieoznaczony. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniał kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z 15 listopada 2024 r. Skutkiem ustaleń dokonanych w trakcie kontroli była ww. decyzja z 19 grudnia 2024 r., którą nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 5.500 złotych z uwagi na naruszenie:

1. 1. lp. 1.15 - wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 1.500 złotych;
2. 2. lp. 5.5 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 złotych;
3. 3. lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 350 złotych;
4. 4. Ip. 5.11 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 250 złotych;
5. 5. lp. 6.3.8 - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 50 złotych;
6. 6. Ip. 6.3.17 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych;
7. 7. Ip. 9.1 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2.000 złotych.

W odwołaniu strona zaskarżyła decyzję organu I instancji w części w jakiej nałożono na nią karę pieniężną za naruszenie z lp. 1.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. za wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy. Spółka wskazała, że kierowca w tym przypadku wykonywał przejazd w celu naprawy, konserwacji i testu drogowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Podkreślono, że zgodnie z art. 39 ust. 3 pkt 4 u.t.d. wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3-6 (odpowiedni wiek, brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, posiadanie kwalifikacji wstępnej lub kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, ukończenie szkolenia okresowego) - nie stosuje się do kierowcy pojazdu poddawanego testom drogowym do celów rozwoju technicznego przez producentów, instytuty badawcze, uczelnie lub S. oraz testom drogowym do celów naprawy lub konserwacji, lub pojazdu nowego albo odremontowanego, który nie został jeszcze wprowadzony do użytku.

Utrzymując w mocy decyzję z 19 grudnia 2024 r. organ odwoławczy, po zacytowaniu treści przepisów art. 39a ust. 1, art. 39f, art. 39l ust. 1 pkt 3 u.t.d. wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 1.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji występnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 1.500 złotych.

Po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności wydruku z CEPiK, organ II instancji stwierdził, że kierowca T. P. posiada prawo jazdy bez kodu 95. Zgodnie natomiast z okazanymi do kontroli danymi cyfrowymi kierowca ten 27, 28 lutego oraz 5, 8, 9 i 18 marca 2024 r. wykonywał przewozy drogowe na rzecz (kontrolowanego) przedsiębiorcy. W ocenie doszło zatem niewątpliwie do wykonywania przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż w przypadku naruszenia, o którym mowa w lp. 1.15 załącznika nr 3 do u.t.d., kierowca wykonywał przejazd w celu naprawy, konserwacji i testu drogowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], organ II instancji wyjaśnił, że wyłączenie, o którym mowa art. 39 ust. 3 pkt 4 u.t.d., dotyczy testów drogowych przeprowadzonych w celu naprawy lub konserwacji, bądź to pojazdu nowego, bądź odremontowanego, który nie został jeszcze wprowadzony do użytku. Inaczej mówiąc dotyczy ono przejazdu drogowego, który ma charakter "przejazdu testowego" w ramach dokonywanej naprawy lub konserwacji, ale pojazdu jeszcze niewprowadzonego do użytku. Analizowany przepis, jako wprowadzający wyjątek od zasady spełniania przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3-6 u.t.d., nie może być intepretowany rozszerzająco. Brak jest zatem, w ocenie organu odwoławczego, podstaw do uznania, że przedmiotowe wyłączenie dotyczy przejazdu pojazdem już wprowadzonym do użytku, w tym w celu jego dostarczenia, czy też odebrania od mechanika.

Organ odwoławczy dodał, że bez znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostały przesłane przez przedsiębiorcę: wyjaśnienia z 22 listopada 2024 r., kopia oświadczenia z 22 listopada 2024 r., kopia faktury VAT nr [...] oraz wydruk z wykazem stanu licznika pojazdu.

W skardze, uzupełnionej pismem nadanym 19 grudnia 2025 r., A. Spółka z o.o. w L. zakwestionowała prawidłowość decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 2 października 2025 r., wyjaśniając, że przejazd drogowy wykonywany był w celu naprawy i testu drogowego samochodem, podlega wyłączeniu, o którym mowa w ustawie o transporcie drogowym, co do konieczności ukończenia szkolenia kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026r. poz. 143 ze zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz.1539 ze zm.).

Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 3 do u.t.d., przy czym naruszenia popełnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, a naruszenia popełnione przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 (art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d.).

W realiach niniejszej sprawy Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 19 grudnia 2024 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.500 złotych z uwagi na naruszenie:

1. 1. lp. 1.15 - wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 1.500 złotych;
2. 2. lp. 5.5 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 złotych;
3. 3. lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 350 złotych;
4. 4. Ip. 5.11 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 250 złotych;
5. 5. lp. 6.3.8 - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 50 złotych;
6. 6. Ip. 6.3.17 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych;
7. 7. Ip. 9.1 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2.000 złotych.

W sprawie nie jest kwestionowana zasadność nałożenia powyższych kar wymienionych w punktach 2-7, a sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organów w tym zakresie.

W ocenie sądu organy trafnie stwierdziły odpowiednio, że:

1. - z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K. M., wynika, iż kierowca między 26 a 27 lipca 2024 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 28 minut, a przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co skutkować winno karą pieniężną za naruszenie sankcjonowane na podstawie Ip. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d., w wysokości 100 złotych;
2. - z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K. M., wynika, iż kierowca między 7 a 8 czerwca 2024 r. odebrał jedynie 7 godzin i 13 minut nieprzerwanego odpoczynku, a przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co skutkować winno karą pieniężną za naruszenie sankcjonowane na podstawie Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., w wysokości 350 złotych;
3. - z analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy K. M., wynika, iż kierowca ten 18 lipca 2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 58 minut, a przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co winno skutkować karą pieniężną za naruszenie sankcjonowane na podstawie Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w wysokości 250 złotych;
4. - z analizy danych cyfrowych wynika, że kierowcy K. M. i Z. P. dopuścili się 16 naruszeń polegających na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, co winno skutkować karą pieniężną za naruszenie sankcjonowane na podstawie Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., w wysokości 800 złotych;
5. - z analizy danych cyfrowych wynika, że przedsiębiorca po raz pierwszy, dane z karty kierowcy K. M. wczytał 18 lipca 2024 r., podczas gdy kierowca realizował przewozy na rzecz przedsiębiorcy od 20 maja 2024 r., (początkowo na podstawie umowy zlecenie, a następnie na podstawie umowy o pracę), tym samym pomiędzy datą wykonania pierwszego przewozu na rzecz przedsiębiorcy, a datą pierwszego odczytu upłynęło 40 dni, w których kierowca wykonywał jazdę, co winno skutkować karą pieniężną za naruszenie sankcjonowane na podstawie Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., w wysokości 500 złotych;
6. - z analizy danych ze strony Historia Pojazdu.gov.pl wynika, że okresowe badanie techniczne pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] zostało przeprowadzone 13 lipca 2023 r., z terminem ważności do 13 lipca 2024 r., a kolejne badanie techniczne pojazdu, zakończone wynikiem pozytywnym, przeprowadzono 22 lipca 2024 r., zatem od 14 do 21 lipca 2024 r. ww. pojazd nie posiadał ważnych badań technicznych, a z danych cyfrowych z karty kierowcy K. M. wynika zaś, że od 15 do 20 lipca 2024 r., pojazdem tym wykonywano przewozy drogowe bez aktualnego okresowego badania technicznego, co skutkować winno karą pieniężną za naruszenie sankcjonowane na podstawie lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., w wysokości 2.000 złotych.

Istota sporu sprowadza się do zasadności nałożenie kary pieniężnej, wynikającej z punktu pierwszego, w wysokości 1.500 złotych z tytułu naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy (Ip. 1.15. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Zgodnie z art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. W art. 3 i art. 13 rozporządzenia nr 561/2006 wprowadzono jednak szereg odstępstw (wyjątków) o tej zasady. Na tle tej regulacji jest wyrażany w orzecznictwie pogląd prawny - aprobowany przez skład sądu - że każdy przejazd pojazdem przeznaczonym do transportu osób lub rzeczy, bez względu na cel podróży, a także bez względu na to, czy pojazd przewozi ładunek, bądź osoby, czy też porusza się bez ładunku i nie przewozi osób, powinien być kwalifikowany jako przewóz drogowy, chyba, że zachodzą warunki, o których mowa w art. 3 i art. 13 rozporządzenia nr 561/2006 (por. wyrok WSA w Gdańsku z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 133/17).

Wyjaśnić także należy, że obowiązek uzyskania przez kierowców wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia przewidziany został w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2561 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób (ujednolicenie) (Tekst o znaczeniu dla EOG) (Dz. U. UE. L. z 2022 r. Nr 330, str. 46 z późn. zm., dalej jako "dyrektywa 2022/2561"), która zastąpiła wcześniej obowiązującą dyrektywę 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniająca rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylająca dyrektywę Rady 76/914/EWG (Dz. U. UE. L. z 2003 r. Nr 226, str. 4 z późn. zm.).

Zgodnie postanowieniami preambuły, w celu stwierdzenia spełniania przez kierowcę dotyczących go obowiązków, państwa członkowskie powinny wystawiać kierowcy świadectwo kompetencji zawodowych (ŚKZ), stanowiące dowód wstępnej kwalifikacji kierowcy lub okresowego szkolenia (13). Za organizację testów przewidzianych w związku z kwalifikacją wstępną i szkoleniem okresowym powinny odpowiadać nie tylko właściwe organy państw członkowskich, lecz także wyznaczone przez nie jednostki. Uwzględniając znaczenie niniejszej dyrektywy dla bezpieczeństwa drogowego i dla równości warunków konkurencji, testy takie powinny być nadzorowane przez właściwe organy państw członkowskich (20). Do celów poświadczenia, że kierowca będący obywatelem państwa członkowskiego posiada jedno z ŚKZ przewidzianych w niniejszej dyrektywie i dla ułatwienia wzajemnego uznawania różnych ŚKZ, państwa członkowskie powinny umieszczać ustanowiony w tym celu zharmonizowany unijny kod wraz z jego datą ważności na prawie jazdy albo na karcie kwalifikacji kierowcy, która ma być wzajemnie uznawana przez państwa członkowskie i której standardowy wzór jest przedstawiony w załączniku II do niniejszej dyrektywy.

Karta kwalifikacji kierowcy powinna spełniać takie same wymogi w zakresie zabezpieczeń, jak prawo jazdy ze względu na znaczenie uprawnień, jakie ona przyznaje dla bezpieczeństwa drogowego i równości konkurencji (22).

Stosownie do art. 3 dyrektywy 2022/2561, działalność związana z prowadzeniem pojazdów określona w art. 1 podlega obowiązkowej kwalifikacji wstępnej i obowiązkowemu szkoleniu okresowemu.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a i b dyrektywy 2022/2561, świadectwo kompetencji zawodowych może być przyznane na podstawie uczestnictwa w kursie i testu (a), bądź wyłącznie na podstawie testu z teorii i egzaminu praktycznego (b). Test organizowany jest przez właściwe organy państwa członkowskiego lub przez wyznaczoną przez nie jednostkę i służy sprawdzeniu, czy poziom wiedzy kształcących się kierowców odpowiada poziomowi, o którym mowa w sekcji 1 załącznika 1 w odniesieniu do wymienionych tematów. Wspomniane organy lub jednostki nadzorują test i po jego pomyślnym zdaniu wydają ŚKZ poświadczające wstępną kwalifikację.

Stosownie do art. 8 ust. 1 dyrektywy 2022/2561, po ukończeniu przez kierowcę szkolenia określonego w art. 7 właściwe organy państwa członkowskiego lub zatwierdzony ośrodek szkoleniowy wydają mu ŚKZ poświadczające ukończenie szkolenia okresowego.

Natomiast w myśl art. 10 ust. 1 dyrektywy 2022/2561, na podstawie ŚKZ poświadczającego kwalifikację wstępną oraz ŚKZ poświadczającego okresowe szkolenie właściwe organy państw członkowskich, z uwzględnieniem art. 5 ust. 2 i 3 oraz art. 8 niniejszej dyrektywy, obok kategorii prawa jazdy umieszczają zharmonizowany kod unijny "95" przewidziany w załączniku I do dyrektywy 2006/126/WE:

1. - na prawie jazdy, lub
2. - na karcie kwalifikacji sporządzonej zgodnie ze standardowym wzorem przedstawionym w załączniku II do niniejszej dyrektywy.

Jeżeli właściwe organy państwa członkowskiego, w którym uzyskano ŚKZ, nie mogą umieścić zharmonizowanego kodu unijnego na prawie jazdy, wydają kierowcy kartę kwalifikacji kierowcy. Karty kwalifikacji kierowców wydawane przez państwo członkowskie są wzajemnie uznawane. Przy wydawaniu karty kwalifikacji kierowców właściwe organy sprawdzają ważność prawa jazdy dla danej kategorii pojazdu.

Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2022/2561, państwa członkowskie prowadzą w celach egzekwowania prawa wymianę informacji o wydanych lub cofniętych ŚKZ. W tym celu państwa członkowskie, we współpracy z Komisją, opracowują sieć elektroniczną lub pracują nad rozbudową istniejącej sieci, z uwzględnieniem przeprowadzonej przez Komisję oceny najbardziej efektywnego kosztowo rozwiązania.

Postanowienia ww. dyrektywy zostały implementowane do polskiego porządku prawnego. Stosownie do art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta m.in. uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną oraz ukończyła szkolenie okresowe.

Stosownie zaś do art. 39f ust. 1 u.t.d., dokumentem potwierdzającym spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6 oraz art. 39b2 ust. 1, jest wydane w:

1. 1) Rzeczypospolitej Polskiej z aktualnym wpisem kodu 95:
2. a) krajowe prawo jazdy albo
3. b) karta kwalifikacji kierowcy;
4. 2) innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z aktualnym wpisem kodu 95:
5. a) krajowe prawo jazdy,
6. b) karta kwalifikacji kierowcy,
7. c) świadectwo kierowcy w zakresie przewozu drogowego rzeczy.

W rozpoznawanej sprawie, co także jest poza sporem, kierowca T. P. posiada prawo jazdy, w którym brak jest kodu 95. Zgodnie natomiast z okazanymi do kontroli danymi cyfrowymi kierowca ten w dniach 27 i 28 lutego oraz 5, 8, 9 i 18 marca 2024 r. wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy. Słusznie zatem organy uznały, że w sprawie doszło do wykonywania przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy. Podobnie zasadne jest stanowisko organów, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają przesłane przez przedsiębiorcę: wyjaśnienia zawarte piśmie z 22 listopada 2024 r. Strona skarżąca nie przedstawiła wydanego dla ww. kierowcy w Rzeczypospolitej Polskiej krajowego prawa jazdy albo karty kwalifikacji kierowcy z aktualnym wpisem kodu 95, jak również wydanego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej krajowego prawa jazdy, karty kwalifikacji kierowcy lub świadectwa kierowcy w zakresie przewozu drogowego rzeczy z aktualnym wpisem kodu 95.

Zdaniem sądu, wbrew stanowisku strony skarżącej w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 39 ust. 3 pkt 4 u.t.d., w myśl którego wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3-6 nie stosuje się do kierowcy pojazdu poddawanego testom drogowym do celów rozwoju technicznego przez producentów, instytuty badawcze, uczelnie lub S. oraz testom drogowym do celów naprawy lub konserwacji, lub pojazdu nowego albo odremontowanego, który nie został jeszcze wprowadzony do użytku. Przepis ten został wprowadzony do polskiego porządku prawnego w celu implementacji przepisu art. 3 lit.g rozporządzenia (WE) nr 561/2006, z brzmienia przepisu art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 wynika, że dotyczy on dwóch grup pojazdów, tj. takich, które są poddawane próbom drogowym albo pojazdów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu (zarówno nowych, jak i przebudowanych). By pojazdy z pierwszej grupy mogły pozostawać poza zakresem przedmiotowym rozporządzenia nr 561/2006, powinny być przeznaczone do testowania do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji.

Wskazany przepis nie wyłącza zatem stosowania powyższego rozporządzenia do przewozu drogowego w celu naprawy lub konserwacji. Wyłączenie to odnosi się natomiast do przejazdu drogowego, który ma charakter "przejazdu próbnego" w ramach dokonywanej naprawy lub konserwacji. Analizowany przepis, jako wprowadzający wyjątek od zasady obowiązku stosowania rozporządzenia nr 561/2006, nie może być stosowany rozszerzająco. Z tego względu brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowe wyłączenie dotyczy każdego przejazdu drogowego dowolnym pojazdem w związku z jego naprawą.

Należy przyjąć, że przepis art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 dotyczy jazdy próbnej w ramach napraw albo konserwacji pojazdu, dokonywanej już po przeprowadzonych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej, przez kierowcę wraz z mechanikiem albo mechanika, który ma odpowiednie kwalifikacje do kierowania danym pojazdem (por. wyroki NSA: z 12 lutego 2026 r., II GSK 1823/22; z 27 lutego 2024 r., II GSK 1370/20; z 13 października 2016 r., II GSK 675/15; wyrok WSA w Krakowie z 15 lutego 2017r., III SA/Kr 1736/16; wyrok WSA w Gdańsku z 6 kwietnia 2017 r., III SA/Gd 133/17).

W realiach sprawy strona skarżąca nie przedłożyła dowodów mogących potwierdzić, że wszystkie wskazane w decyzji przewozy drogowe dotyczyły jazdy próbnej w ramach napraw albo konserwacji pojazdu, dokonywanej już po przeprowadzonych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej, przez kierowcę wraz z mechanikiem albo mechanika, który ma odpowiednie kwalifikacje do kierowania danym pojazdem. Oceny tej nie zmienia treść wyjaśnień z 22 listopada 2024 r. (kopia oświadczenia, kopia faktury VAT nr [...] oraz wydruk z wykazem stanu licznika pojazdu), już tylko z tego względu, że nie obejmują one swym zakresem wszystkich wymienionych w decyzji przewozów drogowych. Strona skarżąca przyznaje, że jedynie jazda techniczna z 28 lutego 2024 r. odbyła się z mechanikiem u boku, który miał odpowiednie kwalifikacje do kierowania pojazdem.

W tej sytuacji należy podzielić stanowisko organów co do niewykazania przez skarżącego okoliczności wyłączających objętych zakresem art. 3 lit.g rozporządzenia nr 561/2006 (art. 39 ust. 3 pkt 4 u.t.d.), skoro jak już wskazano przedmiotowe wyłączenie nie dotyczy każdego przejazdu drogowego w związku z jego naprawą, a jedynie jazdy próbnej dokonywanej już po przeprowadzonych naprawach, przez kierowcę wraz z mechanikiem albo mechanika, który ma odpowiednie kwalifikacje do kierowania danym pojazdem. Prawidłowo zatem organy nałożyły na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych wynikającą z lp. 1.15 załącznika nr 3 do u.t.d.

Sąd wskazuje końcowo, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowanie art. 189e i 189f k.p.a. Z treści art. 189a § 2 k.p.a. wynika, że samo istnienie przepisów odrębnych (w tym przypadku u.t.d.) regulujących przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i odstąpienia od ich nałożenia wyłącza stosowanie przepisów całego działu IVa k.p.a., bez konieczności stosowania kolejnych działań interpretacyjnych czy porównywania zakresów stosowania poszczególnych przepisów. Z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 92c ust. 1 pkt 1 - 3 u.t.d. wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 tej ustawy, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się. Konsekwencją zastosowania art. 92c u.t.d. jest to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się.

W związku z tym stosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione (zob. wyrok NSA z 28 września 2021 r., II GSK 717/21).

Wobec powyższego sad, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.