Uzasadnienie
Wyrokiem z 1 kwietnia 2026 r. o sygn. akt I SA/Op 844/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu – po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. Spółki z o.o. w W. (dalej jako: skarżąca) na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 października 2025 r. w przedmiocie wiążącej informacji stawkowej – oddalił skargę.
Jednakże na stronie 18. uzasadnienia wyroku – sporządzonego na wniosek strony skarżącej – oczywiście mylnie podano, że: "Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazywane w jej zarzutach", zamiast że: "Skarga jest nieuzasadniona".
Pismem z dnia 19.05.2026 r. skarżąca wniosła o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 1 kwietnia 2026 r. o sygn. akt I SA/Op 844/25. Wskazała na wątpliwości co do treści wyroku poprzez określenia co oznacza zwrot zawarty na str. 18 uzasadnienia wyroku: "Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazywane w jej zarzutach", skoro w sentencji Sąd orzekł o oddaleniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, zawiły lub niejednoznaczny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia.
W przedmiotowej sprawie skarżąca zwróciła się o wykładnię wyroku wskazując na zwrot zawarty na str. 18 uzasadnienia wyroku: "Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazywane w jej zarzutach", w sytuacji gdy w sentencji Sąd orzekł o oddaleniu skargi.
Zdaniem Sądu wskazane przez skarżącą okoliczności należy oceniać nie pod kątem konieczności wykładni wyroku, ale w kategoriach dostrzeżenia oczywistej omyłki.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Przez pojęcie "oczywistej omyłki" należy rozumieć takie nieprawidłowości, jak np. błędne określenie organu, czy też błędne wskazanie nazwiska strony. Z kolei "niedokładność" polega na niezachowaniu precyzji, np. dodaniu bądź odjęciu oznaczenia, cyfry, bądź sformułowania w sytuacji, gdy prawidłowe znaczenie jest oczywiste.
Sprostowanie w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. nie może spowodować merytorycznej ingerencji w treść orzeczenia. Niedopuszczalne jest obejmowanie tą instytucją treści, które nie stanowią niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia, i powinno dotyczyć omyłek o charakterze oczywistym, które nie wpływają w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia.
Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (zob. postanowienie NSA z 21.3.2011 r., II FSK 2059/10, CBOSA).
Jak wynika zarówno z sentencji wyroku, jak i ogólnej wymowy uzasadnienia wyroku, a także z poszczególnych akapitów tego uzasadnienia, Sąd oddalił skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 października 2025 r. w przedmiocie wiążącej informacji stawkowej.
Niewątpliwie z treści wyroku oraz jego motywów jasno wynika, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W tej sytuacji dostrzeżoną oraz opisaną powyżej oczywistą omyłkę należało sprostować z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. (pkt II sentencji niniejszego postanowienia).
W związku z powyższym, orzeczono o odmowie dokonania wykładni wyroku (pkt I sentencji niniejszego postanowienia).