Uzasadnienie
Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Dyrektora Generalnego Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Opolu (zwanego dalej organem lub Szpitalem) z dnia 29 kwietnia 2026 r., nr DO.016.19.2026.SA, którą odmówiono R. S. (dalej jako: skarżący lub wnioskodawca) udostępnienia informacji publicznej.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2026 r. (data wpływu) do organu skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej podmiotu udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej, tj. A na rzecz Szpitala za okres wrzesień 2024 r. do marzec 2026 r. (za każdy miesiąc z osobna we wskazanym okresie) w zakresie:
- 1) ewidencji godzin wykonania umowy o świadczenie usług zdrowotnych przedłożonych przez ten podmiot;
- 2) faktur VAT wystawionych przez ww. podmiot;
- - za wskazany powyżej okres czasu.
Wnioskodawca wskazał, że żądane informacje winny być udostępnione w formie skanów lub jeżeli zostały złożone w formie elektronicznej - to w formie przesłanej przez podmiot, na podany adres mailowy.
Jako podstawę swojego żądania skarżący wskazał art. 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie u.d.i.p. Jednocześnie skarżący powołał orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące, że wnioskowane dane stanowią informację publiczną.
Po rozpatrzeniu powyższego wniosku zaskarżoną decyzją z dnia 29 kwietnia 2026 r. organ odmówił udostępnienia skarżącemu wnioskowanych informacji. W uzasadnieniu decyzji wskazał na treść wniosku oraz podniósł, że przedmiotowe dane dotyczą indywidualnych danych rozliczeniowych związanych z sytuacją zawodową i majątkową konkretnej osoby, tym samym stanowią element sfery prywatności osoby fizycznej i nie podlegają udostępnieniu. Dalej organ powołał treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i stwierdził, że A. B. wykonuje świadczenia zdrowotne na podstawie umowy cywilnoprawnej i nie pełni funkcji publicznej w strukturze Szpitala. Nie posiada kompetencji decyzyjnych w zakresie funkcjonowania podmiotu leczniczego i nie uczestniczy w zarządzaniu mieniem publicznym, jest więc osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, chronioną wyżej wskazanym przepisem, jak i przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz. U. UE.
L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 z późn. zm.), dalej zwanego RODO. Organ wskazał również, że informacja o wysokości wynagrodzenia podlega ochronie prawnej wynikającej z art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny. Przy czym katalog dóbr chronionych przewidzianych w tym zapisie nie jest zamknięty. Wynagrodzenie również objęte jest taką ochroną, o czym stanowi uchwała SN z dnia 16 lipca 1993 r., zgodnie z którą wysokość indywidualnego wynagrodzenia stanowi informację będącą dobrem osobistym związanym ze sferą prywatności pracownika, a więc informację, której - poza ustawowymi wyjątkami - nie wolno ujawniać bez zgody pracownika (I PZP 28/93, OSN 1994/1/1). Uwzględniając powyższe oraz przepisy RODO, organ wskazał, że nie posiada zgody A. B. na ujawnienie jej danych osobowych i nie może wypełnić obowiązku prawnego ciążącego na administratorze z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jak i art. 23 K.c. Jednocześnie charakter oraz zakres żądanej informacji, obejmujący szczegółowe informacje dotyczące konkretnie wskazanej osoby fizycznej, mogą wskazywać, że realizacja wniosku nie pozostaje w bezpośrednim związku z celem u.d.i.p., jakim jest zapewnienie społecznej kontroli działalności podmiotów publicznych, lecz prowadzi do pozyskania informacji dotyczących indywidualnej aktywności zawodowej konkretnej osoby fizycznej.
W związku z czym zakres wnioskowanych informacji nie pozwala na realizację celu u.d.i.p. w postaci społecznej kontroli działalności Szpitala, albowiem odnosi się do indywidualnych danych ewidencyjno-rozliczeniowych związanych z aktywnością zawodową tej osoby, a nie do zasad, procedur ani mechanizmów działania podmiotu publicznego. Powyższe okoliczności uzasadniały - zdaniem organu - wydanie, na podstawie art. 16 ust. 2 u.d.i.p., decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do udostępnienia żądanych informacji publicznych oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W motywach skargi wnioskodawca przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych na poparcie stanowiska, że żądane informacje stanowią informację publiczną, ponieważ dotyczącą wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych przez publiczny Szpital. Podniósł, że ochrona prywatności, tajemnicy przedsiębiorcy ani RODO nie mogą prowadzić do całkowitego wyłączenia jawności tych danych, a dopuszczalna jest co najwyżej częściowa anonimizacja ściśle prywatnych elementów. Natomiast odmowa udostępnienia informacji z powołaniem się na brak zgody lekarza oraz rzekomy brak związku z celem u.d.i.p. narusza art. 1, art. 2, art. 6, art. 13 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP, a z uwagi na oczywistość i wagę naruszenia powinna zostać uznana za rażące naruszenie prawa.
W odpowiedzi na powyższą skargę organ wniósł jej oddalenie i podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.) zwanej P.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd stwierdza z kolei nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, a stosowanie do art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach.
Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja z dnia 29 kwietnia 2026 r. wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co skutkowało koniecznością jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.
Przedmiotem niniejszej sprawy było prawo do informacji publicznej, które realizowane jest na zasadach i w trybie cyt. już wcześniej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej ustawą. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, które obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Opolu jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej (por. informacja KRS - Dział 1 rubryka 1 - dane podmiotu, 1. Oznaczenie formy prawnej), będący podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2026 r. poz. 156) i udzielający świadczenia zdrowotne finansowane ze środków publicznych (por. § 9 Statutu Szpitala stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 62/2022 Rektora Uniwersytetu Opolskiego z dnia 19 lipca 2022 r.) jest podmiotem wykonującym zadania publiczne z zakresu ochrony zdrowia (prowadzi działalność leczniczą polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych) i jednostką dysponującą majątkiem publicznym. Szpital bezspornie jest więc podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
Tym samym ustalenia wymagało, czy objęte żądaniem skarżącego informacje posiadają walor informacji publicznej, a więc, czy został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. W związku z tym wyjaśnić przyjdzie, że ogólna zasada dostępu do informacji publicznej sformułowana została wprost w art. 61 Konstytucji RP i jest ona związana z zasadą jawności życia publicznego. Stanowi ona prawo konstytucyjne i odnosi się do publicznej sfery działania dotyczącej wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W zakresie informacji odnoszących się do gospodarowania mieniem publicznym koresponduje ona z zasadą jawności finansów publicznych wyrażoną w art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483, z późn. zm.), która stanowi, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna i przewiduje wyłączenie tej jawności jedynie w odniesieniu do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub gdy wynika to z umów międzynarodowych.
Ponadto na zasadzie art. 61 ust. 2 Konstytucji RP obejmuje ona m.in. dostęp do dokumentów, co oznacza, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Natomiast zasada jawności gospodarki środkami publicznymi, aby mogła być w pełni realizowana, musi obejmować swobodny dostęp obywatela do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym.
Na podstawie art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb realizacji prawa dostępu do informacji publicznej oraz udzielania takiej informacji reguluje u.d.i.p., która w art. 1 ust. 1 definiuje samo pojęcie informacji publicznej określając, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Podkreślić jednak należy, że nie jest to katalog wyczerpujący, a jedynie przykładowy.
Ponadto art. 61 Konstytucji ustalając zasadę prawa do informacji, wyznacza reguły wykładni uprawnienia dotyczącego dostępu do informacji publicznej w trybie ustawy. Skoro bowiem Konstytucja jest najwyższym źródłem prawa, nie można dokonywać takiej interpretacji art. 6 u.d.i.p., która ograniczałaby prawo ustanowione konstytucyjnie. Dlatego przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego.
Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Podkreśla się też, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go.
Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 155/12, wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, wyrok NSA z dnia 5 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2061/24, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i lit. f u.d.i.p.), o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 3 d u.d.i.p.), a także o danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.) i majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).
Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do gospodarowania mieniem publicznym. Informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób dysponowania majątkiem publicznym i wydatkowania funduszy publicznych, w tym treść i postać dokumentów dotyczących tego majątku: decyzji administracyjnych, umów cywilnoprawnych, faktur, rachunków, polis, potwierdzeń zapłaty i raportów. Zawierają one zapisy tego w jaki sposób podmiot dysponował publicznymi pieniędzmi, jak je wydatkował, z jakimi podmiotami zawierał umowy oraz z jakich usług korzystał. Materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, w szczególności faktury lub rachunki wystawione przez wykonawcę umowy niewątpliwie wpisują się więc w zakres pojęcia informacji publicznej.
Trafnie przy tym podnosi się w orzecznictwie, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do realizowania powierzonych mu zadań publicznych (por. wyroki NSA: z dnia 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2998/23, z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt III OSK 2704/24 oraz z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 281/11).
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, uznać w niniejszej sprawie należy, że informacje żądane przez skarżącego we wniosku stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczą bowiem działalności podmiotu leczniczego, który działa w sferze zadań publicznych związanych z wydatkowaniem środków publicznych. Natomiast gospodarka środkami publicznymi jest jawna, co wynika z art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, co do zasady - informacja o majątku, którym dysponują zarówno władze publiczne, jak i podmioty realizujące zadania publiczne, podlega udostępnieniu stronie zainteresowanej, zaś kontrahenci zawieranych przez te podmioty umów muszą liczyć się z tym, że korzystanie ze środków publicznych w ramach tychże umów (w jakikolwiek sposób lub formie) podlegać może także społecznej kontroli, wykonywanej w trybie u.d.i.p., i że dane tych kontrahentów nie będą korzystać z ochrony (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 759/14).
Pozwala to bowiem przeciwdziałać takim patologiom życia publicznego jak np. nepotyzm, czy każde inne trwonienie środków publicznych (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. I OSK 531/14). Podkreślenia wymaga, że zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej.
Odnosząc się natomiast do osi sporu, a mianowicie czy organ zasadnie odmówił udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ochronę prywatności wynikającą z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wskazać przyjdzie, że w myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p. in fine).
Skoro zatem ustawodawca w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przewidział możliwości ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, to obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest każdorazowe rozważenie czy udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej nie będzie naruszało praw podlegających ochronie na podstawie powołanej regulacji. Jednak dokonując takiej oceny, organ winien uwzględnić, że ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji jest prawo dostępu do informacji publicznej, a jego odmowa stanowi wyjątek, co wiąże się z koniecznością wyważenia praw chronionych i prawa dostępu do informacji publicznej. Jak podkreśla się w literaturze i judykaturze, wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a ewentualne wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu.
Wskazać pozostaje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych w zasadzie nie jest kontestowana jawność danych osobowych podmiotów będących stronami umów zawieranych z podmiotami publicznymi, korzystających z majątku publicznego. Podkreśla się, że informację publiczną definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Powszechnie prezentowane jest także stanowisko, że przy kolizji prawa do informacji z prawem do ochrony danych osobowych, należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej biorąc pod uwagę, że nie istnieje prawny przymus zawierania umów z podmiotami publicznymi. Z tego względu osoba fizyczna zawierająca umowę cywilnoprawną z podmiotem publicznym, w wykonaniu której wydatkowane są środki publiczne, nie może oczekiwać, że w zakresie takich danych jak imię i nazwisko lub firma, przedmiot umowy, czy też wysokość wynagrodzenia, zachowa prawo do prywatności.
Prawo do prywatności i prawo do informacji publicznej są równoważne i niejednokrotnie się krzyżują, a zatem decydujące znaczenie przy określeniu prymatu jednego z praw w konkretnej sprawie będzie miała zasada proporcjonalności. Informacje, których natura i charakter może naruszać interesy i prawa innych osób, nie mogą wykraczać poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, ocenianą zgodnie ze standardami przyjętymi w demokratycznym państwie. W przypadku kolizji dwóch praw powinny być brane pod uwagę dwie zasadnicze wartości: dobro ogółu i godność jednostki. Ochrona interesu ogólnego nie może nigdy naruszać niezbywalnej godności człowieka. Oznacza to, że ingerencja w prawo do prywatności jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, gdy jest to niezbędne dla kontroli, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn. akt II SA/Ol 292/26 i powołane tam orzecznictwo oraz piśmiennictwo).
Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje pogląd, wedle którego osoba, która zawarła umowę z organem władzy publicznej, czy też jest kontrahentem władzy publicznej otrzymującym korzyści pochodzące ze środków publicznych, jest osobą, której prywatność nie podlega ochronie z mocy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Każdy kontrahent władzy publicznej, otrzymujący korzyści pochodzące ze środków publicznych jest bowiem osobą mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 169/23).
Z kolei sprawowanie funkcji publicznych wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie (odpowiednio innym podmiocie) i wskazanie czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, winno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej (wykonującej zadania publiczne) realizuje w pewnym zakresie nałożone na instytucję zadania publiczne. Chodzi o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być jedynie osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych. Takim osobami będą bowiem także osoby, które wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a zatem osoby pełniące takie stanowiska, na których podejmuje się działania wpływające bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub która łączy się co najmniej z przygotowaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów.
Powyższe oznacza, że w podmiocie leczniczym prowadzącym zakład leczniczy dysponujący środkami publicznymi osobami pełniącymi funkcje publiczne, w rozumieniu art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. będą także lekarze. To lekarze podejmują w stosunku do osób ubiegających się o uzyskanie konkretnego świadczenia zdrowotnego, czy już korzystających ze świadczeń, władczych rozstrzygnięć związanych z tymi świadczeniami. To lekarze decydują o przyjętym sposobie leczenia, o tym czy dana osoba dostanie skierowanie do szpitala, bądź też czy zostanie do niego przyjęta w danym monecie. Tego typu decyzje mają realny wpływ na sytuacje prawne osób spoza struktury organizacyjnej zakładu leczniczego.
W konsekwencji osoby takie należy zaliczyć do osób pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/łd 63/23).
Wskazać też przyjdzie, że konstrukcja art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazuje, że katalog informacji zawarty w podpunktach oznaczonych literami a-g jest katalogiem informacji publicznych o majątku publicznym, przy czym również nie jest to katalog wyczerpujący. Celem tego katalogu nie jest zatem zawężanie ustawowej przesłanki "informacji publicznej o majątku publicznym", lecz doprecyzowanie jej rozumienia, co w konsekwencji oznacza, że wykładnia każdego z elementów tego katalogu powinna być dokonywana "na rzecz" przesłanki "informacji publicznej o majątku publicznym", a nie w celu zawężenia jej zakresu (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 824/16).
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 19 kwietnia 2026 r. informacje dotyczące danych lekarza prowadzącego działalność gospodarczą, udzielającego na podstawie umowy cywilnoprawnej świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz Szpitala, gospodarującego mieniem publicznym, mają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., podlegającej ujawnieniu. Podmiot ten niewątpliwie bowiem pełni funkcję publiczną. Tym samym organ nie dokonał właściwej analizy wniosku skarżącego, a w konsekwencji błędnie uznał, że zaistniały podstawy do odmowy udostępnienia żądanych informacji publicznych z uwagi na ograniczenia określone w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Uwzględniając przedstawione powyżej poglądy orzecznictwa, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie przyjąć należy, że dokumentacja związana z wydatkowaniem środków publicznych jest dokumentacją, do której dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajduje się ona w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację.
W niniejszej sprawie skarżący niewątpliwie domagał się udostępnienia dokumentów zawierających informacje związane z dysponowaniem przez Szpital majątkiem publicznym, który podlega, w zakresie informacji publicznej, zasadom transparentności. Natomiast żądane dane dotyczyły podmiotu, który zawierając umowę ze Szpitalem musiał liczyć się z tym, że korzystanie ze środków publicznych w ramach tejże umowy podlegać może także społecznej kontroli, wykonywanej w trybie u.d.i.p. i wówczas jego dane nie będą korzystać z ochrony przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Mając na uwadze powyższe i uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie, o czym orzekł w pkt. 1 sentencji wyroku. Z kolei orzeczenie o kosztach, zawarte w pkt. 2 wyroku, obejmujące uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań i sprowadzają się do konieczności ponownego rozpoznania wniosku skarżącego, z uwzględnieniem przedstawionej powyżej oceny Sądu.