Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 24 lutego 2026 r., nr FWO.330-1.5.2026AS Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, powoływany dalej jako: "KWP" po rozpatrzeniu odwołania J. C. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), powoływanej dalej jako: "k.p.a." w zw. z art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 poz. 2666 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa okołobudżetowa" utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...]., powoływanego dalej jako: "KPP" z 31 grudnia 2025 r. nr 3/2025, nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023r. w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 22 luty 2023 r.
Z akt sprawy wynika, że pismem z 30 października 2025 r. skarżący wystąpił do KWP z wezwaniem do zapłaty wyrównania wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. KWP zawiadomieniem z 12 listopada 2025 r., na podstawie art. 65 § 1 k.p.a, przekazał wniosek zgodnie z właściwością do KPP.
Przywołaną na wstępie decyzją organ I instancji odmówił wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023r. w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 22 lutego 2023 r.
Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego bez żądania strony, w sytuacji gdy brak jest podstaw do wszczęcia postępowania oraz art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, powoływanej dalej jako: "u.o.p." poprzez wydanie decyzji o uposażeniu osoby nie posiadającej statusu Policjanta, tj. osoby, której prawo do uposażenia wygasło. Skarżący wniósł o umorzenie postepowania.
Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ, po przywołaniu treści art. 41 ust. 1, ust. 2 ustawy okołobudżetowej, wskazał, że uposażenie za styczeń i luty 2023 r., zostało prawidłowo naliczone i wypłacone stronie na podstawie przepisów obowiązujących w tych miesiącach, tj. kwoty bazowej wynikającej z ustawy okołobudżetowej na 2023 r. oraz mnożników kwoty bazowej wynikających z tabeli stawek uposażenia zasadniczego w brzmieniu obowiązującym przed 1 marca 2023 r. Należności jednorazowe zostały zaś obliczone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby, w szczególności w oparciu o wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego stronie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej uposażenie za styczeń i luty 2023 r. zostało naliczone w oparciu o obowiązujące przepisy na dzień zwolnienia ze służby, tj. przed 1 marca 2023 r. Przepisy u.o.p. ani przepisy wykonawcze nie przewidują mechanizmu prawnego przeliczenia czy waloryzacji w związku ze zmianą wysokości uposażenia. Ustawodawca wprowadził celową regulację, aby w 2023 r. wzrost uposażeń obejmował wyłącznie żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy pozostających w służbie na dzień 1 marca 2023 r. Art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. został sformułowany w sposób jednoznaczny i nie pozostawia organowi żadnego wyboru.
Organ administracji nie może przyznać funkcjonariuszowi wyższego świadczenia niż to przewidziane przez obowiązujące przepisy. Art. 41 ustawy okołobudżetowej należy do tzw. przepisów bezwzględnie obowiązujących, których wykładnia literalna i systemowa nie pozostawia wątpliwości, że nowa kwota bazowa ma zastosowanie jedynie do świadczeń należnych za okres po 1 marca 2023 r., czyli do uposażeń funkcjonariuszy nadal pełniących służbę. Zakończenie stosunku służbowego do 1 marca 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych przyznanych funkcjonariuszom Policji dopiero od 1 marca 2023 r. Świadczenia pieniężne związane z odejściem funkcjonariusza ze służby mają charakter jednorazowy i przysługują w związku z ustaniem stosunku służbowego. Nie jest to świadczenie okresowe, które może podlegać korektom w czasie, lecz jest to świadczenie zamknięte w czasie i oparte o ściśle określony stan faktyczny i prawny.
Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zgromadzony materiał dowodowy okazał się wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Brak jest podstaw do przyjęcia, że organy obu instancji uchybiły obowiązkowa dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy lub że działały w sposób sprzeczny z prawem.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J. C., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżył w całości decyzję organu II instancji zarzucając jej naruszenie:
- 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 104 k.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji KPP, w sytuacji kiedy skarżący nie występował z wnioskiem do organu o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r. i mimo to wydania decyzji merytorycznej w sprawie;
- 2. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 106 ust. 1 u.o.p. przez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji KPP oraz nieumorzenie postępowania w pierwszej instancji, w sytuacji braku podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze skarżącym relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, że nie był on w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od blisko 3 lat funkcjonariuszem;
- 3. art. 64 § 2 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a. przez ich niezastosowanie i niewystąpienie do strony (jej pełnomocnika) o sprecyzowania żądania zawartego w wezwaniu do zapłaty, o ile organ miał wątpliwości, co do jego treści, co doprowadziło do nieuprawnionego wszczęcia postępowania administracyjnego, wbrew woli strony i wydania decyzji merytorycznej przez organ;
- 4. art. 61a § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i niewydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego;
- 5. z ostrożności na wypadek niepodzielenia ww. zarzutów – art. 41 ust. 1 – ust. 3 ustawy okołobudżetowej w zw. z art. 2 i art. 32 oraz art. 60 Konstytucji RP przez ich wadliwą interpretację i zastosowanie polegające na przyjęciu, że zgodne z zasadą zaufania obywatela do państwa, zasadą równości obywateli wobec prawa, zakazu dyskryminacji, legalizmu i równego dostępu do służby publicznej jest zróżnicowanie sytuacji prawnej funkcjonariuszy odchodzących ze służby do końca lutego 2023 r. wobec funkcjonariuszy tych samych formacji mundurowych pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., mimo że w okresie styczeń - luty 2023 r. znajdowali się oni w tożsamej sytuacji faktyczno-prawnej, skutkującą pozbawieniem tych pierwszych prawa do waloryzacji uposażenia za okres w którym pozostawali w służbie w 2023 r. w sytuacji wypłaty rekompensaty za ten sam okres funkcjonariuszom pozostającym w służbie po 1 marca 2023 r.
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że pismem z 30 października 2025 r., wezwał KWP do zapłaty na jego rzecz kwoty 705,60 zł wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie tytułem wyrównania wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. W piśmie wskazał, że brak wypłaty zmusi go do podjęcia decyzji o skierowaniu sprawy na drogę postępowania sądowego. Pismem z 3 grudnia 2025 r. KPP powiadomił skarżącego o prowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wyrównania wynagrodzenia za okres styczeń - luty 2023 r. W odpowiedzi na powyższe, skarżący pismem z 10 grudnia 2025 r. wskazał, że nie składał wniosku o wszczęcie takiego postępowania, w związku z czym postępowanie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe.
W ocenie skarżącego organ wadliwie zakwalifikował jego żądanie zawarte w wezwaniu do zapłaty, jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, albowiem jak wynika z jego wykładni językowej opierającej się na potocznym rozumieniu słów i zwrotów nie było żądaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Niedopuszczalne było w ogóle załatwienie przez organ sprawy objętej żądaniem w ramach postępowania administracyjnego mając na względzie, że dochodził on zapłaty wyrównania z tytułu uposażenia za styczeń i luty 2023 r. w sytuacji kiedy nie był już od blisko 3 lat funkcjonariuszem Policji, a zatem nie łączył go już z organem stosunek administracyjnoprawny, a prawo do uposażenia wygasło z chwilą odejścia ze służby w 2023 r. Stosunek służby jest stosunkiem administracyjnoprawnym, a zatem wszelkie kwestie dotyczące wypłaty uposażenia w czasie jego trwania są regulowane, materialnie, w oparciu o ustawę pragmatyczną, tj. u.o.p. oraz procesowe w oparciu o k.p.a. Norma art. 99 ust. 1 i ust. 2 u.o.p. dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji.
Natomiast z art. 106 ust 3 u.o.p. wynika, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Zatem możliwość kształtowania przez organy Policji wynagrodzenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe wskazane w art. 99 ust 1 i art 106 ust. 3 u.o.p. Reguła ta ma także zastosowanie do dodatków do uposażenia. Stąd w sytuacji, gdy skarżący na dzień złożenia wezwania do zapłaty nie był już funkcjonariuszem Policji w służbie czynnej, to nie przysługiwało mu uprawnienie zarówno do uposażenia, jak i do dodatków do niego. Zasada ta działa w dwie strony, to znaczy wtedy, gdy o uposażenie lub o dodatki do uposażenia występuje policjant (były policjant) jak i wtedy, gdy w tym przedmiocie orzeka organ. Nie można kształtować wysokości uposażenia, w przypadku, gdy wnioskodawca nie ma prawa do uposażenia.
W niniejszej sprawie brak było nie tylko wniosku strony o wszczęcie postępowania administracyjnego, ale również wszczęcie takiego postępowania przez organ, nawet w przypadku właściwego wniosku, było niedopuszczalne z uwagi na status skarżącego, który w dacie wystąpienia z wezwaniem nie był już od blisko 3 lat funkcjonariuszem Policji, co w przypadku dochodzenia należności związanych z podwyższeniem uposażenia wykluczało załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej, albowiem rozdział 9 u.o.p. ustawy o Policji dotyczy funkcjonariuszy Policji, a nie byłych funkcjonariuszy.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 41 ust 1 i 2 ustawy okołobudżetowej w zw. z art. 2 i art. 32 oraz art. 60 Konstytucji RP i przywołując zasady waloryzacji uposażenia funkcjonariuszy i żołnierzy obowiązujących w 2023 r, skarżący wskazał, że na podstawie art. 9 ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy okołobudżetowej na 2023 r. ustalono dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy kwotę bazową w wysokości 1 740,64 zł., co stanowiło podwyżkę jej wysokości zważywszy na obowiązująca w 2022 r. kwotę 1 614,69 zł. Ustawa budżetowa na 2023 r. weszła w życie 8 lutego 2023 r. Wyjątkowo w 2023 r., co nie było praktykowane zarówno wcześniej jak i później przy podwyższeniu kwoty bazowej, zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej zastosowane zostały do obliczenia ich uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. zastosowano kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022. Przepis art. 41 ust. 1-3 ustawy okołobudżetowej w zakresie, w jakim różnicuje sytuację prawną funkcjonariuszy odchodzących ze służby do końca lutego 2023 r. wobec funkcjonariuszy tych samych formacji mundurowych pozostających w służbie po 1 marca 2023 r. dyskryminując tych pierwszych, w oczywisty sposób narusza fundamentalne zasady konstytucyjne wyrażone w art. 2, art. 7, art 32 oraz art 60 Konstytucji RP, tj. zasadę zaufania obywatela do państwa, zasadę równości obywateli wobec prawa, zakazu dyskryminacji, zasadę legalizmu, a także równego dostępu do służby publicznej.
W ocenie skarżącego doszło do jego dyskryminacji w związku z pominięciem go jako funkcjonariusza odchodzącego na zaopatrzenie emerytalne, ale będącego w służbie jeszcze w 2023 r. wobec tych funkcjonariuszy, którzy tak jak i on będąc w służbie od 1 stycznia 2023 r., ale pozostając w niej po 1 marca 2023 r. otrzymali faktycznie, w oparciu o art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej, waloryzacje kwoty bazowej od 1 stycznia 2023 r. wobec wypłaty im rekompensaty przewidzianej w wskazanym wyżej przepisie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) - dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję, stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanką stwierdzenia nieważności jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym za przypadek rażącego naruszenia prawa uznaje się m.in. wydanie decyzji w postępowaniu inicjowanym na wniosek strony mimo braku stosownego wniosku, natomiast wydanie decyzji bez podstawy prawnej następuje m.in. w wypadku załatwienia przez organ administracji publicznej sprawy cywilnej podlegającej kognicji sądu powszechnego (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 631, P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII - uwagi do art. 156 k.p.a.).
W rozstrzyganej sprawie doszło do obu wyżej wskazanych uchybień, nie mniej już zaistnienie pierwszego z nich sprawiło, że obie decyzje należało wyeliminować z obrotu prawnego.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że niniejsze postępowanie mogło być wszczęte jedynie na wniosek strony, bowiem w sprawie chodziło o realizację uprawnień skarżącego, a nie obowiązków publicznoprawnych. Zatem tylko skarżący był wyłącznie dysponentem swoich uprawnień i od jego woli zależało, czy je realizuje i w jaki sposób (droga administracyjna albo sądowa), czy też nie. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może co prawda, ze względu na szczególnie ważny interes strony, wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony, jednak organ obowiązany jest wówczas uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie), a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć.
W ocenie Sądu organy obu instancji przede wszystkim błędnie uznały pismo skarżącego z 30 października 2025 r. za wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za styczeń - luty 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie i to pomimo tego, że pismo wzywało Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (jako dłużnika) do zapłaty kwoty 705,60 zł wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie tytułem wyrównania wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. do zapłaty, a w jego treści wprost wskazano, że w razie braku wypłaty dojdzie do konieczności skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.
W tej konkretnej sprawie nie powinno więc budzić wątpliwości, że pismo skarżącego nie stanowiło żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. Z treści pisma wynika, że intencją skarżącego było rozwiązanie zaistniałego sporu w reżimie prawa cywilnego. Ponadto z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji skarżący pismem z dnia 10 grudnia 2025 r. wskazał, wprost że pismo z 30 października 2025 r. nie było wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Okoliczność ta uszła uwadze organów, co w konsekwencji doprowadziło do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego a także jego zakończenia (decyzja), bez stosownego wniosku – czyli do naruszenia prawa skutkującego wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
W oparciu o powyższe, niezrozumiałym jest wyprowadzenie przez organ wniosku, że skarżący zażądał wszczęcia postępowania administracyjnego, tym bardziej, że od prawie 3 lat nie jest on już funkcjonariuszem Policji - zatem organom Policji nie przysługiwała kompetencja do kształtowania jego prawa do uposażenia. Nie mniej jest to kwestią wtórną w stosunku do naruszenia pierwotnego.
W tym miejscu warto jedynie przypomnieć, że zgodnie z art. 100 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.; dalej: "u.P.") uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Ramy czasowe istnienia prawa do uposażenia zostały ograniczone z jednej strony dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1 u.P.), z drugiej - ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby (art. 106 ust. 3 u.P.). Organy służb mundurowych (np. Policji) mogą kształtować w drodze postępowania administracyjnego prawo do uposażenia jedynie funkcjonariuszy pozostających w służbie (por. wyrok NSA z 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13). Po zwolnieniu ze służby były funkcjonariusz nie traci roszczeń z tytułu prawa do uposażenia lub innych świadczeń pieniężnych, o których mowa w rozdziale 9 u.P., natomiast ich rozpoznanie nie następuje w ramach procedury administracyjnej, lecz sądowej przed sądami powszechnymi (por. uchwała SN z 26 stycznia 2006 r., sygn. akt III PZP 1/05, wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1293/14, postanowienie WSA w Gliwicach z 19 października 2015 r., sygn. akt IV SAB/Gl 57/15, wyrok WSA w Białymstoku z 15 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Bk 441/21, wyrok NSA z 2 września 2025 r., sygn. akt III OSK 1833/22).
W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny, że ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego (w tym przypadku z tytułu wysługi lat) dotyczy wyłącznie czynnego policjanta. Tylko bowiem policjantowi przysługuje uposażanie. Prawo do uposażenia wygasa jednak z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje (por. wyrok NSA z 2 września 2025 r., sygn. akt III OSK 1833/22).
Ponieważ stosunek służbowy funkcjonariusza Policji wygasa wraz ze zwolnieniem ze służby, to w istocie brak jest po stronie organów Policji podstaw prawnych, aby kwestie związane z uposażeniem i świadczeniami pochodnymi móc kształtować wobec byłego policjanta na drodze administracyjnoprawnej. Formy takiej organy nie mogą domniemywać czy przyznawać sobie samodzielnie, bowiem pozostawałoby to w sprzeczności z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a.
Podsumowując, nie ulega wątpliwości, że niniejsze postępowanie mogło być wszczęte jedynie na wniosek strony, ale w takim stanie sprawy, nawet gdyby przyjąć, że skarżący wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu byłoby wydanie postanowienia o zwrocie podania na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., zgodnie z którym gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jak wskazano wyżej, właściwy do rozpoznania sprawy dotyczącej uposażenia byłego funkcjonariusza jest sąd powszechny, co organy obu instancji powinny były mieć na uwadze z urzędu.
Należy podkreślić, że Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, z urzędu ma wiedzę, że w podobnego rodzaju sprawach emerytowanych funkcjonariuszy Policji dotyczących odmowy przyznania prawa do zwaloryzowanego uposażenia zasadniczego wraz z odsetkami w sądach zapadały orzeczenia o zasadniczo odmiennej treści. Powyższe nie oznacza jednak, że ich stan faktyczny był tożsamy ze sprawą podlegającą osądowi obecnie. W większości przypadków orzeczenia te poprzedzało prawomocne postanowienie sądu powszechnego stwierdzające brak jego właściwości, wobec charakteru roszczenia mającego podstawy w stosunku administracyjnoprawnym, które to postanowienie nie było zaskarżone do sądu wyżej instancji. To zaś, w myśl art. 58 § 4 p.p.s.a., sprawiało, że sądy nie mogły odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1 (jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego), jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy.
Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadome jest również, że aktualnie sądy powszechne uznają cywilnoprawny charakter roszczeń funkcjonariuszy (por.m.in.: postanowienia: SO w Warszawie z 30 września 2025 r., sygn. akt XXI Pz 101/25, z 14 października 2025 r., sygn. akt XXI Pz 103/25, z 19 listopada 2025 r., sygn. akt XIV Pz 85/25 czy z 27 listopada 2025 r., sygn. akt XIV Pz 96/25). Biorąc powyższe pod uwagę, nawet gdyby postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony, powstały spór nie powinien być rozpoznawany na ścieżce administracyjnoprawnej, lecz w postępowaniu cywilnym, tj. przez sąd powszechny z uwagi na to, że dotyczy on byłego funkcjonariusza Policji, czyli osoby, która nie pozostaje w stosunku administracyjnej zależności z tą formacją.
Tym samym, w przypadku istnienia adekwatnego wniosku strony, zdaniem składu orzekającego, to i tak organy nie byłyby uprawnione do wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej kwestię wyrównania uposażenia oraz świadczeń przyznanych w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby.
W tych warunkach należało orzec nieważność decyzji obu instancji, wobec wszczęcia i prowadzenia postępowania bez wniosku inicjującego to postępowanie.
Wobec stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji Sąd uznał za niecelowe rozpoznawanie pozostałych, alternatywnych zarzutów skargi, zwłaszcza że skutkiem niniejszego wyroku jest uznanie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie za niebyłe a skarżący może dochodzić nadal roszczeń, dotyczących uposażenia, we właściwej procedurze, tj. przed sądem powszechnym.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na podstawie 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji wyroku oraz na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118) - jak w punkcie 2 sentencji wyroku.