Uzasadnienie
Skarżący K. G. na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) - zwanej dalej ustawą, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 3 marca 2008 r., wydanym w wyniku rozpoznania sprawy, wywołanej na skutek wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 listopada 2007 r., zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w całości, zgodnie z wnioskiem przedłożonym w tym zakresie.
Uzasadniając wniosek o ustanowienie adwokata skarżący podniósł, iż obecnie jest osobą bezrobotną, nie osiąga żadnych dochodów oraz nie posiada żadnego majątku. Ponadto skarżący oświadczył, że posiada znaczne zobowiązania, w tym zobowiązania publicznoprawne, powstałe jeszcze w czasie prowadzenia działalności gospodarczej uległej likwidacji w 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Stosownie do art. 245 ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków.
Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 ustawy).
Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 ustawy).
Zatem działając na podstawie 258 § 2 pkt 7 ustawy należało rozważyć, czy w świetle okoliczności wynikających z materiału dowodowego, strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1, pkt 1 ustawy, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1, pkt 2 ustawy, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Treść powołanych wyżej przepisów art. 246 § 1 ustawy wskazuje, iż prawo pomocy zarówno w pełnym w zakresie jak i w częściowym stanowi instytucję wyjątkową i dlatego udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych. Oznacza to, iż przy rozpatrywaniu wniosku o prawo pomocy winno się uwzględniać, z jednej strony wysokość obciążeń finansowych jakie strona jest zobowiązana ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe.
W ramach obecnie rozpoznawanego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w zakresie ustanowienia adwokata strona wskazywała, iż jej sytuacja materialna, majątkowa i rodzinna nie ulega zmianom w stosunku do tej, jaka miała miejsce w okresie rozpatrywania przez Sąd uwzględnionego wniosku w przedmiocie zwolnienia jej od kosztów sądowych. Mając na uwadze, zarówno obecnie wskazywane przez wnioskodawcę okoliczności dotyczące jego sytuacji majątkowej i rodzinnej, jak i znajdującą się w aktach sprawy uprzednio przedłożoną dokumentację w tym zakresie, Sąd uznał, że skarżący wykazał okoliczność niemożności samodzielnego poniesienia kosztów w celu ustanowienia zawodowego pełnomocnika.
Jak wynikało bowiem z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych jedynymi dochodami stanowiącymi podstawę utrzymania rodziny wnioskodawcy są dochody jego żony ze stosunku pracy w wysokości 3.000 zł (brutto), które w wyniku prowadzonej egzekucji pieniężnej zostały ograniczone w rzeczywistości do kwoty 1.000 zł (netto). Sam zaś zakres kosztów koniecznego utrzymania związanych z wydatkami ponoszonymi na utrzymanie lokalu mieszkalnego wynosi miesięcznie około 500 zł (energia elektryczna–92,37 zł, pozostałe wydatki mieszkaniowe–401,13 zł).
W tym stanie faktycznym i prawnym, ponieważ w ocenie Sądu zaistniały ustawowe przesłanki do przyznania stronie prawa pomocy w żądnym zakresie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.