Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez P. spółkę z o.o. w P. jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 12.02.2026 r. nr 1601-l0V-1.4103.66.2025, którym organ ten utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 22.03.2019 r. nr 1601-I0VI.4103.14.2019 o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Prudniku z 20.11.2018 r. nr 1611- SPV.4103.91.2017.31 w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 r.
Zaskarżone postanowienie zostało wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu 20.11.2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Prudniku (dalej: NUS w Prudniku, organ I instancji) wydał Spółce P.(dalej: Spółka, Strona, Skarżąca) decyzję nr 1611-SPV.4103.91.2017.31, którą określił w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe za I, II i III kw. 2014 r. oraz kwotę zobowiązania podatkowego za IV kw. 2014 r.
W dniu 15.01.2019 r. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji.
Badając dopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu (dalej: DIAS w Opolu, organ II instancji) stwierdził, że odwołanie zostało podpisane przez P.S., który dnia 4.04.2018 r. został wykreślony ze składu jednoosobowego zarządu tej Spółki.
DIAS w Opolu wezwał wskazaną powyżej osobę, pismem z 29.01.2019 r., w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, do usunięcia braku formalnego, poprzez przedłożenie dokumentu uprawniającego go do występowania w imieniu Spółki, w terminie 7 dn, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Pomimo skutecznego doręczenia powyższego wezwania, nie uzupełnił on braku formalnego i nie przedłożył prawidłowego pełnomocnictwa.
Następnie, w dniu 22.03.2019 r. DIAS w Opolu wydał postanowienie nr 1601-I0VI.4103.14.2019, którym pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji NUS w Prudniku z 20.11.2018 r. nr 1611-SPV.4103.91.2017.31, na podstawie art. 169 § 1 i § 4 O.p, w związku z nieuzupełnieniem powyżej wskazanego braku formalnego.
W dniu 2.04.2019 r. postanowienie to, skierowane zarówno do Spółki, jak i do P. S., zostało w obu przypadkach odebrane przez P. S. w placówce pocztowej.
Dnia 9.04.2019 r. Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie.
Dnia 14.06.2019 r. DIAS w Opolu wydał postanowienie nr [...], którym uchylił w całości wskazane postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji powziął wątpliwość, czy została wyczerpana procedura uzupełniania braku formalnego podania i uznał, że wydanie postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia było przedwczesne.
Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu (WSA w Opolu). W efekcie rozpoznania skargi, w dniu 20.05.2020 r. WSA w Opolu wydał wyrok (sygn. akt I SA/Op 379/19), którym oddalił skargę Spółki na postanowienie z 14.06.2019 r. Spółka wniosła skargę kasacyjną. W dniu 15.11.2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem w sprawie o sygn. akt I FSK 675/21, uchylił zaskarżony wyrok WSA w Opolu w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
W dniu 6.02.2023 r. WSA w Opolu, wyrokiem w sprawie o sygn. akt I SA/Op 398/22, uchylił postanowienie DIAS w Opolu z 14.06.2019 r. Odwołując się do motywów wyroku NSA z 15.11.2022 r. Sąd uznał, że nie doszło do skutecznego doręczenia stronie postanowienia DIAS w Opolu z 22.03.2019 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania Spółki.
Następnie, w dniu 28.12.2023 r. DIAS w Opolu, będąc związany oceną prawną NSA i WSA w Opolu, wydał postanowienie nr [...],którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia na swoje postanowienie z 22.03.2019 r. nr I601-I0VI.4103.14.2019, którym pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji NUS w Prudniku z 20.11.2018 r. nr 1601-SPV.4103.91.2017.31 w przedmiocie VAT za poszczególne kwartały 2014 r.
Spółka wniosła skargę do WSA w Opolu na to postanowienie. Dnia 13.09.2024 r. WSA w Opolu, wyrokiem sygn. akt I SA/Op 295/24, oddalił skargę Spółki. Spółka wniosła skargę kasacyjną na to orzeczenie. Zaś w dniu 10.09.2025r. NSA, wyrokiem w sprawie o sygn. akt I FSK 261/25, oddalił tę skargę kasacyjną.
Dnia 19.11.2025 r. do Izby Administracji Skarbowej w Opolu wpłynął odpis prawomocnego orzeczenia WSA w Opolu sygn. akt I SA/Op 295/24 wraz z aktami sprawy.
Następnie, dnia 26.11.2025 r. DIAS w Opolu ponownie wysłał Spółce postanowienie z 22.03.2019 r. nr 1601- IOV1.4103.14.2019 (uwierzytelniony odpis), o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania od decyzji NUS w Prudniku z 20.11.2018 r. nr 1611-SPV.4103.91.2017.31. Organ wyjaśnił przy tym, że ponowne doręczenie tego postanowienia stanowi realizację postanowienia DIAS w Opolu z 28.12.2023 r. o niedopuszczalności zażalenia na postanowienie z 22.03.2019 r., na którego treść bezpośredni wpływ miał wyrok WSA w Opolu z 6.02.2023 r w sprawie o sygn. akt I SA/Op 398/22.
W dniu 8.12.2025 r. postanowienie z 22.03.2019 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki, natomiast 15.12.2025 r. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie DIAS w Opolu z 22.03.2019 r.
W dniu 12.02.2026 r. DIAS w Opolu wydał postanowienie nr 1601-IOV-1.4103.66.2025, którym utrzymał w mocy postanowienie organu z 22.03.2019 r.
Dnia 27.03.2026 r. Spółka reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła na to postanowienie skargę do WSA w Opolu.
W skardze Strona zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dalej: O.p., poprzez nieokreślenie w wezwaniu z 29.01.2019 r., skierowanym do P. S., w sposób jednoznaczny, jakie czynności ma on wykonać, aby uczynić zadość uzupełnieniu braków formalnych złożonego odwołania, w sytuacji, gdy prawidłowo DIAS w Opolu powinien był wezwać do:
- a) wykazania umocowania poprzez:
- • przedłożenie pełnomocnictwa szczególnego na formularzu PPS-1 w formje pisemnej, elektronicznej, bądź też przez udzielenie pełnomocnictwa do protokołu organu prowadzącego sprawę (art. 138e § 2 O.p.) albo
- • zgłoszenie pełnomocnictwa ogólnego na formularzu PPO-1 w formie dokumentu elektronicznego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (art. 138 § 3 O.p.),
- b) przedłożenia odwołania podpisanego przez osobę umocowaną z mocy ustawy do działania w imieniu Spółki (np. członka zarządu, prokurenta);
- 2) art. 169 § 1 O.p., poprzez użycie w wezwaniu z 29.01.2019 r. niezrozumiałego, nie tylko dla przeciętnego podatnika, ale również dla zawodowego pełnomocnika zwrotu, tj. wezwania do dostarczenia umocowania, w sytuacji, gdy czynność ta jest niemożliwa do wykonania, ponieważ umocowanie ze swojej natury nie podlega dostarczeniu (podlega ono wykazaniu}, w przeciwieństwie do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa;
- 3) art. 191 oraz art. 217 § 2 O.p., poprzez wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonego postanowienia (niewyjaśnienie istotnej zmiany w zakresie podstawy do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia przy utrzymaniu w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego), polegającą na braku ustosunkowania się do tego, że w postanowieniu z 22.03.2019 r. jako powód pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia DIAS w Opolu wymienił wyłącznie brak przedłożenia stosownego umocowania, w kontekście tego, jaki był powód pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, tj. czy nieprzedłożenie przez P. S. dokumentu uprawniającego do występowania w imieniu Spółki, na co wskazuje postanowienie z 12.02.2026 r., czy brak przedłożenia stosownego umocowania, na co wskazuje postanowienie z 22.03.2019 r.;
- 4) art. 191 w zw. z art. 169 § 1 O.p., wyrażające się brakiem wszechstronnej oceny materiału dowodowego w zakresie ustalenia, do jakiej dokładnie czynności zobowiązany został P. S. wezwaniem z 29.01.2019 r., tj. czy do przedłożenia dokumentu uprawniającego do występowania w imieniu Spółki, czy też do przedłożenia stosownego umocowania, w sytuacji, gdy w postanowieniu z 22.03.2019 r. DIAS w Opolu wyraźnie wskazał, że powodem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia był brak przedłożenia stosownego umocowania;
5} art. 191 w zw. z art. 169 § 1 O.p., wyrażające się brakiem wszechstronnej oceny materiału dowodowego w zakresie ustalenia, czy wezwanie DIAS w Opolu z 29.01.2019 r. sformułowane zostało jasno i precyzyjnie, a więc czy adresat zasadnie mógł przyjąć, że został wezwany do usunięcia braków odwołania w postaci przedłożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki, w sytuacji gdy to sam organ podatkowy w postanowieniu z 22.03.2019 r. wskazał, że brak formalny odwołania polegał na nieprzedłożeniu stosownego umocowania;
6) art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 208 § 1 O.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego oraz prawnego postanowienia z 12.02.2026 r. w zakresie upływu terminu przedawnienia podatku od towarów i usług za I-III kwartał 2014 r., który ustawowo upłynął 31.12.2019 r. oraz za IV kwartał 2014, który ustawowo upłynął 31.12.2020 r. (art. 70 § 1 O.p.), w kontekście umorzenia postępowania podatkowego;
7) art. 217 § 1 pkt 7 w zw. z art. 239 w zw. z art. 228 § 1 O.p., wyrażające się błędnym utrzymaniem w mocy postanowienia z 22.03.2019 r., w sytuacji, gdy ze względu na to, że postanowienie to doręczone pełnomocnikowi Spółki 8.12.2025 r. nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem osoby upoważnionej, zażalenie z 15.12.2025 r. uznać należało za niedopuszczalne.
W oparciu o powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia. W skardze zawarła również wniosek o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia adwokata.
W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wskazał, iż zarzuty w niej zawarte nie stanowią podstawy do zmiany stanowiska, które organ wyraził w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na zasadzie art. 3 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) [dalej: ppsa] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa).
Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie (art. 145 § 2 ppsa). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 ppsa). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa).
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 ppsa, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy.
Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czyli weryfikuje czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność z przepisami prawa decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej. Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego aktu wykazała, że nie jest on wadliwy w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Przedmiotem skargi wniesionej jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 12.02.2026 r. nr 1601-l0v-1.4103.66.2025, którym organ ten utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 22.03.2019 r. nr 1601-I0VI.4103.14.2019 o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Prudniku z 20.11.2018 r. nr 1611- SPV.4103.91.2017.31 w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 r.
Zdaniem Skarżącej, w wezwaniu z dnia 29.01.2019 r. organ nie wskazał w sposób jednoznaczny, jakich czynności ma dokonać jego adresat, aby uczynić zadość uzupełnieniu braków formalnych, choć powinien był wezwać do dokonania konkretnych czynności. Zdaniem autora skargi, organ użył w nim niezrozumiałego zwrotu, tj. wezwał do "dostarczenia umocowania", natomiast umocowanie ze swojej natury nie podlega dostarczeniu. Z tej przyczyny, w ocenie pełnomocnika Spółki, uznać należy, że wezwanie to nie spełnia kryteriów przewidzianych w art. 169 § 1 O.p., a w konsekwencji nie może wywołać wobec adresata negatywnych skutków.
W ocenie Skarżącej nieprawidłowa terminologia została użyta przez DIAS w Opolu w postanowieniu z 22.03.2019 r., gdzie jako przyczynę pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia wskazano "nieprzedłożenie stosownego umocowania", zamiast "nieprzedłożenie dokumentu uprawniającego do występowania w imieniu Spółki", jak zrobił to juz organ odwoławczy. Skarżąca zarzuca zatem wadliwość uzasadnienia prawnego skarżonego postanowienia polegającą na niewyjaśnieniu istotnej zmiany podstawy pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia i brak ustosunkowania się do tego, że w postanowieniu z 22.03.2019 r. jako powód pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia DIAS w Opolu wymienił wyłącznie brak przedłożenia stosownego umocowania, a organ odwoławczy powołuje się na nieprzedłożenie dokumentu uprawniającego do występowania w imieniu Spółki.
Wbrew twierdzeniom Skarżącej, w ocenie Sądu, treść wezwania z 29.01.2019 r. nie pozostawia wątpliwości, jakie czynności powinien podjąć adresat, aby uzupełnić braki formalne. Należy zaakcentować, iż w pierwszym akapicie wezwania organ użył zwrotu, cyt.: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu [...] wzywa do przedłożenia dokumentu uprawniającego Pana do występowania w imieniu Spółki".
Wskazano zatem wyraźnie na dokument, który jest źródłem umocowania i potwierdza prawo do działania w imieniu Spółki. Sam pełnomocnik Skarżącej zauważył w skardze, że żądanie na stronie pierwszej tego wezwania można uznać za możliwe do wykonania, w przeciwieństwie do zwrotu użytego na drugiej stronie.
Zatem niezależnie od tego, jak żądanie organu zostało sformułowane w dalszej części wezwania, na wstępie adresat został w sposób zrozumiały poinformowany, czego oczekuje organ.
W ocenie Sądu zwrot "dostarczenie umocowania" nie sposób uznać za wprowadzający w błąd, nie modyfikuje on bowiem zmienia żądania organu podatkowego. Słusznie zauważył organ, iż samo pojęcie "umocowanie" jest bowiem rozumiane potocznie jako "upoważnienie" do dokonywania pewnych czynności w imieniu mocodawcy.
Dalej odnotowania wymaga, iż w wezwaniu DIAS w Opolu wyjaśnił, że z KRS wynika, że P. S. został wykreślony z organu Spółki oraz że Spółka nie posiada organu uprawnionego do jej reprezentowania. Wskazał także, że:
"Do złożonego odwołania nie został dołączony dokument, który upoważniałby Pana P. S. do występowania w imieniu P. Sp. z o.o. bądź jej reprezentowania w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Opolu, a z akt sprawy wynika, że P. Sp. z o.o. nie posiada ustanowionego pełnomocnika ogólnego lub szczególnego, o których mowa odpowiednio w art. 138d oraz 138e ustawy Ordynacja podatkowa.
Mając powyższe na uwadze, tut. organ wzywa Pana P. S. do uzupełnienia braków formalnych złożonego odwołania i dostarczenia umocowania do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego I instancji."
Zdaniem Sądu treść wezwania jest jasna i wynika z niej, z jakiego powodu organ podatkowy wystosował wezwanie i jakich czynności oczekuje od adresata.
Znamienny jest brak jakiejkolwiek reakcji na wezwanie organu, szczególnie, że zostało w nim zawarte pouczenie o konsekwencji braku odpowiedzi. Słusznie ocenił organ, iż owa bierność oznacza, że adresat wezwania nie wykazał woli jego realizacji., a nie, iż nie zrozumiał treści. Gdyby treść budziła jakiekolwiek wątpliwości – adresat wystąpiłby z wnioskiem o jej doprecyzowanie. Stąd podnoszenie na obecnym etapie zarzutu, że wezwanie wprowadzało w błąd i było nieprecyzyjne, jest – w ocenie Sądu – jedynie zabiegiem procesowym. Stąd zarzut naruszenia art. 169 § 1 O.p. należało uznać za nieuzasadniony.
W konsekwencji za nieuzasadnione należało, w ocenie Sądu, uznać także zarzuty dotyczące wadliwości uzasadnienia prawnego skarżonego postanowienia. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż podstawą pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia był art. 169 § 1 O.p.; zgodnie z którym: "Jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia".
Niewątpliwie zatem motywem takiego rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie braków formalnych odwołania w wyznaczonym terminie, co zresztą wynika jednoznacznie z sentencji postanowienia z 22.03.2019 r. Okoliczność użycia w uzasadnieniu postanowienia z 22.03.2019 r. określenia "nieprzedłożenie umocowania", zaś w postanowieniu utrzymującym je w mocy – użycie sformułowania "nieprzedłożenie dokumentu uprawniającego do występowania w imieniu Spółki", nie oznacza, że jest to inne żądanie i że doszło do zmiany podstawy pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.
Dalej zauważyć należy, iż powołany w skardze wyrok NSA odnosi się do odmiennego – niż w niniejszej sprawie - stanu faktycznego. Tam pełnomocnictwo zostało przedłożone wraz z odwołaniem, jednak zawierało braki formalne w postaci błędnej daty. W niniejszej zaś sprawie nie zostało złożone żadne pełnomocnictwo, a organ nie mógł ocenić, czy osoba wnosząca podanie (odwołanie) została prawidłowo umocowana, ponieważ nie dysponował jakimkolwiek dokumentem, który potwierdzałby to umocowanie. Należy przy tym jeszcze raz zaakcentować, iż w kwestionowanym przez Skarżącą wezwaniu z 29.01.2019 r. DIAS w Opolu wezwał do "przedłożenia dokumentu uprawniającego do występowania w imieniu Spółki". Podobnie na str. 2 wezwania posłużył się ogólnie pojęciem dokumentu, stwierdzając, że "do złożonego odwołania nie został dołączony dokument, który upoważniałby Pana P. S. do występowania w imieniu P." Skoro wnoszący podanie, pomimo wezwania, nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego swoje umocowanie do działania w imieniu Spółki, to DIAS w Opolu prawidłowo pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia.
Z uwagi na powyższe nie zasługują na uwzględnienie wszystkie zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 169 § 1 O.p.
W ocenie Sądu nie sposób zaaprobować również zarzutu skargi podnoszącego brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie upływu terminu przedawnienia podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2014 r. - w kontekście umorzenia postępowania (zarzut naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 208 § 1 O.p).
W tym miejscu należy bowiem zauważyć, iż badanie kwestii przedawnienia dotyczy postępowań wymiarowych, w których dochodzi do ustalenia lub określenia wymiaru podatku. Przedawnienie zobowiązania podatkowego oznacza, że upłynął ustawowy okres, w którym organ podatkowy może domagać się od podatnika zapłaty tego konkretnego zobowiązania. Natomiast skarżone postanowienie ma charakter formalny, a nie merytoryczny. Stąd organ odwoławczy nie miał obowiązku, aby badać kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący braku własnoręcznego podpisu postanowienia z 22.03.2019 r., doręczonego Spółce 8.12.2025 r. przez osobę upoważnioną. Uzasadniając tak skonstruowany zarzut podniesiono, iż postanowienia wydaje się na piśmie, natomiast doręczenie kopii postanowienia nie jest wypełnieniem nakazu, który wynika z art. 211 w zw. z art.219 O.p. przy czym art. 212 O.p. przewiduje, że decyzje (postanowienia) doręczane są w oryginale, a nie w odpisach, bowiem związanie organu wydaną decyzją (postanowieniem) następuje w momencie doręczenia stronie oryginału decyzji (postanowienia), a nie jej odpisu.
Odnosząc się do tego, należy zauważyć, iż postanowienie z 22.03.2019 r. zostało wydane w dacie, w której Strona nie działała przez pełnomocnika, zaś samo odwołanie zostało wniesione w formie papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego. Dlatego rozstrzygnięcie zostało sporządzone i wydane w formie papierowej, a następnie doręczone poprzez pocztowego operatora wyznaczonego.
W ocenie Sądu, skoro DIAS w Opolu wydał pierwotnie postanowienie w formie papierowej, to ten sam egzemplarz musiał prawidłowo doręczyć (wykonując zalecenia organu odwoławczego, zawarte w postanowieniu z 28.12.2023 r. nr [...]),- jednak tym razem ustanowionemu profesjonalnemu pełnomocnikowi. Dlatego prawidłowym było doręczenie uwierzytelnionego odpisu postanowienia z 22.03.2019 r., podpisanego wówczas własnoręcznym podpisem przez osobę upoważnioną. Uwierzytelnienie kopii dokumentu potwierdza jego zgodność z oryginałem.
Pokreślić przy tym należy, iż nie zasługuje na aprobatę konstatacja zawarta w skardze, iż doręczone 8.12.2025 r. postanowienie z 22.03.2019 r. nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem osoby upoważnionej. Jak słusznie podkreślił organ - postanowienie wydane w formie papierowej, zgodnie z art. 217 i art. 219 w zw. z art. 210 O.p., musi zawierać wszystkie elementy, w tym podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. A podpis taki niewątpliwie znajduje się na postanowieniu z 22.03.2019 r. - podpisał je własnoręcznie kierownik referatu z upoważnienia DIAS w Opolu.
W okolicznościach niniejszej sprawy, nie było możliwym aby na tym etapie powtórnie podpisać postanowienie, które przecież już pierwotnie zostało prawidłowo podpisane. Jak słusznie zauważył organ – żaden z przepisów Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewiduje też możliwości "dodrukowania" kolejnego egzemplarza pisma w celu ponownego jego podpisania i doręczenia. Dlatego też, w ocenie Sądu, aby skutecznie doręczyć postanowienie, które uprzednio zostało wadliwie doręczone, a organ nie dysponuje już jego egzemplarzem przeznaczonym dla podatnika, niezbędnym i prawidłowym było dokonanie uwierzytelnionego odpisu tego postanowienia na podstawie egzemplarza znajdującego, się w organie (egzemplarz ad acta).
Postanowienie z 22.03.2019 r. zostało wydane, lecz nie zostało doręczone w prawidłowy sposób. Skoro zostało wydane, to nie może być zmieniane bądź ponownie podpisane. Postanowienie to zostało prawidłowo podpisane przez osobę uprawnioną w dacie jego wydania. Powtórne podpisanie tego postanowienia oznaczałoby ingerencję w treść wydanego rozstrzygnięcia oraz mogłoby wywołać wątpliwość co do daty jego podpisania. Samo uwierzytelnienie kopii tego dokumentu potwierdza natomiast jego zgodność z prawidłowo wydanym oryginałem.
Wobec zatem prawidłowego doręczenia postanowienia z 22.03.2019 r. (jego uwierzytelnionego odpisu) w dniu 8.12.2025 r., od tej właśnie daty zaczął biec termin do złożenia zażalenia na to postanowienie.
Wobec powyższego za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 217 § 1 pkt 7 w zw. z art. 239 w zw. z art. 228 § 1 O.p.
Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia innych, niz wskazane w skardze, przepisów prawa materialnego czy też procesowego, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.