Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Op 1012/25 tut. Sąd odrzucił skargę S. W. (dalej jako: skarżący, strona) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 6 listopada 2025 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) tj. w sytuacji gdy wniesienie skargi jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
Odpis ww. postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 29.05.2026 r. (k. 31 akt sadowych) i zawierał pouczenie o prawie do wniesienia skargi kasacyjnej.
Skarżący pismem nadanym w dniu 3.06.2026 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
W myśl art. 173 § 1 p.p.s.a. od postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna. Zażalenie natomiast przysługuje wyłącznie od postanowień w przypadkach przewidzianych w ustawie (art. 194 § 1 p.p.s.a.).
Do postanowień kończących postępowanie w sprawie należy zaliczyć postanowienia o odrzuceniu skargi. Podstawowym środkiem odwoławczym wnoszonym od tego typu postanowień jest skarga kasacyjna, z wyłączeniem postanowień o odrzuceniu skargi z powodu złożenia skargi po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), nieuzupełnienia w terminie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), nieuiszczenia, mimo wezwania, należnego wpisu (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., od takiego zaś postanowienia jako postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna.
Skoro więc właściwym środkiem odwoławczym była skarga kasacyjna, to wniesione przez stronę zażalenie podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.).
Jednocześnie należy wskazać, iż wniesienie zażalenia od postanowienia, od którego zażalenie nie przysługuje, stanowi brak nieusuwalny tego środka zaskarżenia.
Podobnie Sąd nie był uprawniony do uznania, że wniesiony środek odwoławczy stanowi skargę kasacyjną i do wezwania skarżącego do uzupełnienia wniesionej skargi kasacyjnej. Wniesienie skargi kasacyjnej obarczone jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Sporządzenie tego środka prawnego osobiście przez stronę postępowania nie jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd odrzucił zażalenie.