Uzasadnienie
M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w O. (dalej jako Spółka, strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Olsztynie skargę z 10 czerwca 2025 r. (data wpływu) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako Dyrektor IAS) z 20 października 2017 r. w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku Spółki przybliżonej kwoty w podatku od towarów i usług. Spółka wraz ze skargą wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
WSA w Olsztynie postanowieniem z 12 lutego 2026 r., I SA/Ol 301/25, odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Na skutek zażalenia Spółki Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 23 czerwca 2026 r., I FZ 82/26 oddalił zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawomocne załatwienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na skutek postanowienia NSA z 23 czerwca 2026 r., I FZ 82/26, pozwala przejść do dalszego etapu załatwienia niniejszej sprawy.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. WSA w Olsztynie prawomocnym postanowieniem z 12 czerwca 2018 r., I SA/Ol 18/18 odrzucił skargę na powyższą decyzję Dyrektora IAS z 20 października 2017 r., z powodu jej nieopłacenia. Skargę wywiodła wówczas skarżąca Spółka z zachowaniem terminu do jej wniesienia.
Obecnie Spółka wniosła skargę z 10 czerwca 2025 r. (data wpływu) na tą samą decyzję Dyrektora IAS z 20 października 2017 r. W obu sprawach zachodzi więc tożsamość przedmiotowa, gdyż obie skargi dotyczą tej samej decyzji. Nie ma również wątpliwości co do występującej tożsamości podmiotowej, bowiem skargi w obu tych sprawach wniosła ta sama Spółka, obecnie w likwidacji. Z tych powodów uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną mogłoby doprowadzić do wydania dwóch orzeczeń sądowych w tej samej sprawie, z których późniejsze naruszałoby zasadę res iudicata. W związku z powyższym wcześniejsze wniesienie skargi w sprawie I SA/Ol 18/18 i okoliczność, że sprawa ta została prawomocnie osądzona powodują, że niniejsza skarga w tym samym przedmiocie podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.