Uzasadnienie
J.M. we wniesionej skardze na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług i dokonania zabezpieczenia, zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji.
Uzasadniając skargę i wniosek podniósł m.in., że zastosowano wobec Niego zbyt uciążliwy środek zabezpieczający w postaci zajęcia wszystkich nieruchomości i ruchomości oraz wierzytelności i całego majątku wspólnego. Zajęcie to znacznie utrudnia prowadzenie działalności, obejmuje bowiem środki transportu oraz nieruchomości prywatne. Jak podał skarżący, wartość Jego majątku przekracza wysokość określonej przez organy przybliżonej zaległości. Ponadto, zaskarżona decyzja, bez względu na wysokość określonej nią przybliżonej kwoty zaległości, obniża wiarygodność kredytową podatnika.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. (...) Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Przystępując do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wskazanych przez stronę skarżącą aktów, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.IX.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.).
Podzielając ten pogląd podkreślić należy, iż przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydaną na podstawie art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej, a więc w celu zabezpieczenia nieistniejącego jeszcze zobowiązania podatkowego.
Decyzje obu instancji mają zatem charakter aktów prawnych o charakterze procesowym, który nie nadał stronie ani uprawnień, ani nie określił obowiązków o charakterze prawno – materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. Konkretyzacja nałożonych na stronę obowiązków nastąpi bowiem dopiero w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej na obecnym etapie postępowania decyzji prowadziłoby w istocie do przedwczesnej wypowiedzi co do zasadności dokonanego przez organy zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego, która to może podlegać ocenie jedynie w toku rozpoznawania skargi na wydaną przez organ odwoławczy decyzję w tym przedmiocie. Zauważyć zaś należy, że właśnie w tym zakresie skarżący wypowiedział się w uzasadnieniu złożonej skargi, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć obu instancji.
Reasumując stwierdzić należy, że w ustalonym w związku z wnioskiem strony stanie faktycznym i prawnym, wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, nie jest możliwe.
Dlatego też, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.