Uzasadnienie
D. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako spółka, skarżąca, strona) wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Olsztynie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako Dyrektor IAS, DIAS) z 27 marca 2026 r. w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta.
Z akt sprawy nadesłanych Sądowi wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie szeregu własnych tytułów wykonawczych, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej jako Naczelnik US, Naczelnik, NUS) o prowadzenie egzekucji z nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...].
Po dokonaniu zajęcia nieruchomości wezwaniem z 2 kwietnia 2024 r., doręczonym spółce 22 kwietnia 2024 r. w trybie art. 44 k.p.a., Naczelnik US prowadził egzekucję z nieruchomości, zakończył opis i oszacowanie wartości zajętej nieruchomości i doszło do licytacji nieruchomości: 17 czerwca 2025 r. odbyła się pierwsza licytacja, zawiadomienie wraz z obwieszczeniem doręczono spółce 7 kwietnia 2025 r., 25 lipca 2025 r. – druga licytacja, zawiadomienie wraz z obwieszczeniem doręczono spółce 2 lipca 2025 r. oraz 4 września 2025 r. – trzecia licytacja, zawiadomienie z 25 lipca 2025 r. wraz z obwieszczeniem doręczono spółce 15.08.2025 r. w trybie art. 44 k.p.a. Podczas trzeciej licytacji najwyższą cenę zaoferował licytant, któremu Naczelnik US udzielił następnie przybicia postanowieniem z 4 września 2025 r. Jako podstawą prawną postanowienia powołano art. 111m § 1 i 5 oraz art. 111r ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2026 r. poz. 268), dalej jako "u.p.e.a.". Postanowienie doręczono licytantowi 4 września 2025 r., wierzycielowi 8 września 2025 r., a spółce 30 września 2025 r., w trybie art. 44 k.p.a.
Pismem z 25 września 2025 r. (data sporządzenia i nadania w placówce pocztowej), zatytułowanym "Wniosek stanowiący skargę na przeprowadzoną drugą licytację i postanowienie o przybiciu i opis i oszacowanie nieruchomości", spółka zwróciła się o unieważnienie licytacji kwestionując prawidłowość sporządzonego operatu szacunkowego. Wniosła o przywrócenie "terminu na złożenie skargi na opis i oszacowanie" i ponowne przesłanie zawiadomienia z 28.02.2025 r. Zarzuciła, że w operacie szacunkowym nie odnotowano ujawnionej w księdze wieczystej informacji dotyczącej umowy dzierżawy nieruchomości zawartej z osobą trzecią.
Na wezwanie NUS spółka w piśmie z 29 października 2025 r. podała, że pismo z 25 września 2025 r. stanowi zażalenie na postanowienie z 4 września 2025 r. o przybiciu na rzecz licytanta. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 110w § 4 u.p.e.a. oraz art. 111c § 1 u.p.e.a. wobec braku doręczenia obwieszczenia o terminie trzeciej licytacji nieruchomości oraz postanowienia o przybiciu z 4 września 2025 r., a tym samym pozbawienie spółki udziału w licytacji oraz uprawnienia do złożenia skargi w trybie z art. 110z § 3 u.p.e.a. Jak podała, wiedzę o sprzedaży zajętej nieruchomości uzyskała podczas rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem organu egzekucyjnego. Według spółki licytację zajętej nieruchomości należy powtórzyć.
W toku rozpoznania sprawy przekazanej organowi odwoławczemu, Dyrektor IAS wezwał spółkę m.in. do podania czy i w jaki sposób rozpatrzona została reklamacja usługi pocztowej zgłoszona 29 października 2025 r. Wezwanie, doręczone spółce 19 grudnia 2025 r. w trybie art. 43 k.p.a., pozostało bez odpowiedzi.
DIAS postanowieniem z 8 stycznia 2026 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W wyniku wniesienia skargi na to postanowienie WSA w Olsztynie postanowieniem z 14 maja 2026 r. umorzył postępowanie w sprawie, I SA/Ol 114/26, mając na uwadze, że postanowieniem z 27 marca 2026 r. Dyrektor IAS w pkt 1. rozstrzygnięcia uwzględnił skargę w całości i w tym zakresie uchylił własne postanowienie z 8 stycznia 2026 r. oraz w pkt 2. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika US z 4 września 2025 r. o przybiciu na rzecz licytanta.
Wydając postanowienie z 27 marca 2026 r. DIAS powołał art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691), dalej jako "k.p.a." oraz art. 18 i art. 111m § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2026 r., poz. 268), dalej jako "u.p.e.a.". W uzasadnieniu Dyrektor IAS stwierdził, że zawiadomienie z 25 lipca 2025 r. o terminie trzeciej licytacji zajętej nieruchomości, jak i postanowienie z 4 września 2025 r. o przybiciu na rzecz licytanta zostały spółce skutecznie doręczone. Z akt sprawy wynika, że egzekucja z nieruchomości prowadzona była od 22 kwietnia 2024 r., tj. od dnia doręczenia wezwania o zajęciu nieruchomości i na każdym etapie postępowania egzekucyjnego spółka, jak i pozostali uczestnicy postępowania byli informowani o czynnościach podejmowanych przez organ egzekucyjny.
Organ wyjaśnił szczegółowo na jakie adresy spółki była kierowana korespondencja na str. 6 uzasadnienia (karta nr 27verte akt sądowych). Podkreślił, że obwieszczenie o licytacji zostało zamieszczone 29 lipca 2025 r. w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ten organ, a spółka miała wiedzę o prowadzonej egzekucji z posiadanej przez nią nieruchomości.
Odnosząc się do kwestii uniemożliwienia spółce uczestniczenia w licytacji i skorzystania z uprawnienia złożenia skargi w trybie art. 110z u.p.e.a. DIAS podał, że obecność zobowiązanego nie warunkuje przeprowadzenia licytacji z nieruchomości, a u.p.e.a. nie przewiduje możliwości odwołania licytacji egzekucyjnej na wniosek zobowiązanego. Organ egzekucyjny jest natomiast zobowiązany do respektowania praw strony w zakresie wyznaczonym treścią art. 73 k.p.a.
Podnoszony przez spółkę zarzut braku doręczenia zawiadomienia z 25 lipca 2025 r. o terminie trzeciej licytacji nieruchomości oraz postanowienia o przybiciu z 4 września 2025 r., jest w ocenie DIAS niezasadny. Tym samym brak uchybienia w zakresie zawiadomienia spółki o licytacji nie może stanowić okoliczności uzasadniającej odmowę przybicia i powtórzenia licytacji.
W zakresie prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego DIAS wskazał, że przyczyny odmowy przybicia zostały określone w art. 111n u.p.e.a. Wobec tego tylko te okoliczności mogą być podstawą zażalenia na postanowienie o przybiciu. Zarzuty adresowane wobec postanowienia o przybiciu nie mogą odnosić się do wcześniejszych faz postępowania dotyczących zajęcia nieruchomości, w tym do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego co do przybicia dotyczyć może wyłącznie tych kwestii, które odnoszą się do samej czynności przybicia. Powołał w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych i uznał, że ocenianie po raz kolejny zarzutów dotyczących prawidłowości opisu i oszacowania wartości nieruchomości stanowiłoby naruszenie zasady niekonkurencyjności środków prawnych, jak również zakazu orzekania dwa razy w tej samej sprawie.
W związku z powyższym DIAS stwierdził, że podniesione w zażaleniu zarzuty, dotyczące prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego z 18 października 2024 r., wykraczają poza przedmiot niniejszego postępowania, którego zakres określa art. 111m u.p.e.a. i nie mogą stanowić przesłanki do odmowy udzielenia przybicia oraz nie mogą być przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu wszczętym zażaleniem na postanowienie o przybiciu.
Dyrektor IAS zwrócił uwagę, że spółka korzystała już wcześniej z przysługujących jej środków zaskarżenia. Powołał i opisał szczegółowo postanowienia wydane przez NUS z 30 grudnia 2024 r., 11 marca 2025 r., 29 kwietnia 2025 r., 26 maja 2025 r. i z 13 czerwca 2025 r., jak też postanowienie DIAS z 6 maja 2025 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 11 marca 2025 r.
DIAS powołał się na ujawniony w księdze wieczystej egzekwowanej nieruchomości jedyny wpis dotyczący ostrzeżenia na rzecz Naczelnika US z tytułu wszczęcia egzekucji z przedmiotowej nieruchomości. W ocenie organu nie ma więc podstaw do uznania umowy dzierżawy nieruchomości zawartej przez spółkę z osobą trzecią, powoływaną przez spółkę, za ograniczone prawo rzeczowe, a tym samym do uwzględnienia tej okoliczności w wycenie nieruchomości.
Organ odwoławczy końcowo stwierdził, że nie istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenia nieważności przeprowadzonej licytacji nieruchomości celem jej ponownego przeprowadzenia. Nie naruszono powołanych w zażaleniu zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów u.p.e.a. i k.p.a.
W skardze do WSA w Olsztynie spółka podała, że zaskarża postanowienie Dyrektora IAS z 27 marca 2026 r. w części wymienionej w pkt 2 rozstrzygnięcia DIAS, tj. o utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika US z 4 września 2025 r. o przybiciu na rzecz licytanta. Wniosła natomiast o uchylenie postanowienia Dyrektora IAS w całości. Zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 110w § 4 ust. 1 u.p.e.a. poprzez niedoręczenie dłużnikowi obwieszczenia o licytacji w rozumieniu art. 111c § 1 u.p.e.a. i skorzystania z uprawnienia złożenia skargi w trybie art. 110z § 3 u.p.e.a.,
- 2. błędne ustalenie, że spółka świadomie nie podejmowała korespondencji, podczas gdy istniały poważne problemy z doręczaniem przesyłek pocztowych, co jest informacją ogólnie znaną – załączono do skargi artykuły prasowe na tą okoliczność.
Skarżąca w treści skargi podniosła, że nie została zawiadomiona o terminie trzeciej licytacji. Zawiadomienie NUS z 25 lipca 2025 r. nie zostało doręczone spółce w trybie art. 44 k.p.a. (fikcja doręczenia), nie podjęto próby doręczenia przesyłki zawierającej zawiadomienie, a tym bardziej nie pozostawiono awiza. Spółka ma tzw. wirtualne biuro, które odbiera adresowaną do spółki korespondencję. Skoro przysyłka nie została odebrana przy pierwszym doręczeniu, to oznacza, że listonosz nie podjął próby jej doręczenia dokonując awizacji przesyłki. Awizo także nie zostało nigdy doręczone, więc spółka nie mogła dowiedzieć się o kierowaniu do niej przesyłki.
Okoliczność ta została zgłoszona operatorowi pocztowemu, jednak z uwagi na fakt, że druki zawiadomień (awiza) nie należą do kategorii dokumentów ścisłego zarachowania, nie podlegają ewidencjonowaniu. Zatem ustalenie stanu faktycznego wraz z wyjaśnieniem okoliczności związanych z awizacją przesyłek jest niemożliwe. Operator pocztowy wskazał, że zarzuty klientów dotyczące awizowania przesyłek bez próby ich doręczenia, czy też braku zawiadomień powtórnych, są trudne do jednoznacznego rozstrzygnięcia. Spółka świadcząca usługi adresu wirtualnego dla skarżącej przy ul. [...] w [...] potwierdziła problemy w funkcjonowaniu poczty w zakresie jej doręczania.
Skarżąca nie miała w konsekwencji wiedzy zarówno o obwieszczeniu o licytacji, jak i nie doręczono jej postanowienia o przybiciu z 4 września 2025 r.
Zatem korespondencja nie została w sposób prawidłowy doręczona stronie, nie sposób też uznać aby doręczenie nastąpiło na skutek podwójnej awizacji w trybie art. 44 k.p.a., skoro spółka nie została w ogóle zawiadomiona o próbie doręczenia takiej przesyłki i wobec tego nawet o niej nie wiedział. O samej licytacji dowiedział się zaś tylko dlatego, że skontaktował się telefonicznie z osobą prowadzącą postępowanie, gdyż od dłuższego czasu nie dostał żadnej korespondencji w sprawie.
To, że niepodjęte przesyłki zostały opisane przez pracownika poczty w ten sposób, że przesyłka nie została podjęta w terminie i na tej podstawie została zwrócona do nadawcy nie potwierdza tezy, że faktycznie podjęto próbę skutecznego jej doręczenia. Obwieszenie o licytacji nie zostało zatem jej doręczone i w efekcie pozbawiono skarżącą przysługujących jej uprawnień wynikających z przepisów prawa. Z tych względów postanowienie o przybiciu winno być uchylone w całości, zaś czynność licytacji, począwszy od obwieszania o licytacji i skutecznego jego doręczenia wszystkim uprawnionym podmiotom, powinna zostać powtórzona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie z 27 marca 2026 r., którym Dyrektor IAS w pkt 1. rozstrzygnięcia uwzględnił skargę w całości i w tym zakresie uchylił własne postanowienie z 8 stycznia 2026 r. oraz w pkt 2. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika US z 4 września 2025 r. o przybiciu na rzecz licytanta. Zakres skargi spółki został natomiast zawężony do części wymienionej w pkt 2. rozstrzygnięcia DIAS, tj. o utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika US z 4 września 2025 r. o przybiciu na rzecz licytanta. Mimo wniosku skargi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości zakres skargi zawęża się zatem wyłącznie do pkt 2. rozstrzygnięcia DIAS.
Spółka podniosła w skardze, że nie doręczono jej zawiadomiona z 25 lipca 2025 r. o terminie trzeciej licytacji oraz postanowienia o przybiciu z 4 września 2025 r., przez co pozbawiono ją uprawnienia złożenia skargi w trybie art. 110z § 3 u.p.e.a. Spółka zakwestionowała sposób doręczenia jej korespondencji w tym zakresie i uznanie jej za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. (fikcja doręczenia). Czynność licytacji, począwszy od obwieszania o licytacji i skutecznego jego doręczenia wszystkim uprawnionym podmiotom, powinna zostać w ocenie spółki powtórzona. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem spółki.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do art. 111m u.p.e.a. powołanego w podstawie prawnej postanowienia NUS z 4 września 2025 r., po zamknięciu licytacji organ egzekucyjny wydaje postanowienie o przybiciu na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę (§ 1). Postanowienie o przybiciu zawiera firmę lub imię i nazwisko nabywcy, oznaczenie nieruchomości, datę licytacji i cenę nabycia (§ 5). Z kolei z art. 111r u.p.e.a. wynika, że postanowienie o przybiciu doręcza się wierzycielowi, dłużnikowi, nabywcy i osobom, które w toku licytacji zaskarżyły czynności związane z udzieleniem przybicia, jak też zarządcy, który nie jest dłużnikiem, a postanowienie o odmowie przybicia – wierzycielowi, dłużnikowi i licytantowi, który zaoferował najwyższą cenę (§ 1). Na postanowienie organu egzekucyjnego co do przybicia przysługuje zażalenie (§ 2).
Zgodnie zaś z art. 111c § 1 u.p.e.a. wymienionym w skardze, licytacja odbywa się publicznie, w obecności i pod nadzorem kierownika komórki organizacyjnej urzędu skarbowego prowadzącej egzekucję administracyjną, zwanego dalej "komornikiem skarbowym".
Oś sporu w sprawie koncentruje się na samej kwestii uznania za doręczoną korespondencji zawierającej zawiadomienie i obwieszanie o trzeciej licytacji oraz postanowienia o przybiciu na rzecz licytanta. Prawidłowe doręczenie wymienionych dokumentów ma istotne znaczenie przy ocenie skutków prawnych tych czynności.
Zasady doręczania pism przez organ egzekucyjny określa art. 17c u.p.e.a. Organ egzekucyjny doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 3), chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo przez pracownika obsługującego organ (art. 17c § 1). Według art. 17c § 2 tej ustawy w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych.
Z kolei art. 17c § 3 u.p.e.a. stanowi, że w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny doręcza pisma przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366, 820 i 1456).
Jak wynika z akt administracyjnych, sporne zawiadomienie oraz postanowienie było doręczane spółce na podstawie z art. 17c § 3 u.p.e.a. Na podstawie art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).
Zawiadomienie z 25 lipca 2025 r. wraz z obwieszaniem o terminie trzeciej licytacji skierowano na prawidłowy adres: ul. [.a.], [...]. Jak zaś wynika z powołanego w skardze art. 110w § 4 ust. 1 u.p.e.a. obwieszczenie o licytacji doręcza się uczestnikom postępowania, a zatem m.in. zobowiązanemu. Podobnie postanowienie z 4 września 2025 r. o przybiciu na rzecz licytanta adresowano prawidłowo na nowy adres spółki: ul. [...]. Potwierdzają to przesyłki zwrócone przez operatora pocztowego (k. 275 i 292 akt organu).
Skarżąca jednak powyższego nie kwestionuje. Sporna pozostaje wyłącznie kwestia pozostawiania przez pracownika operatora pocztowego powiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym (awizo) pod adresem korespondencyjnym spółki, co według strony nie nastąpiło i spółka nie miała możliwości powzięcia informacji o oczekującej do odbioru korespondencji oraz nie miało miejsca doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. (fikcja doręczenia).
Ma to istotne znaczenie dla sprawy, gdyż adresat pisma może obalić domniemanie doręczenia mu pisma w dniu upływu ostatniego dnia terminu wskazanego w art. 44 § 1, jeżeli udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej (zob. np. wyrok NSA z 3 kwietnia 1996 r., SA/Ka 1312/95, LEX nr 26708).
Autor skargi nie zdołał jednak skutecznie podważyć dokumentu potwierdzenia odbioru załączonego do przesyłek zawierających zawiadomienie wraz z obwieszaniem o trzeciej licytacji oraz odrębnie nadanego postanowienia Naczelnika US z 4 września 2025 r. Prześledzenie kolejno podejmowanych przez doręczyciela czynności, określonych w art. 44 k.p.a., i dokonanie oceny skuteczności doręczenia korespondencji w tym trybie pozwala na uznanie prawidłowości doręczenia omawianych przesyłek. W obu przypadkach po pierwszej próbie doręczenia zawiadomienia w dniu 01.08.2025 r. i postanowienia 16 września 2025 r. korespondencja była powtórnie awizowana po 7. dniach od dnia pierwszej awizacji – odpowiednio 11.08.2025 r. i 24 września 2025 r., po czym nastąpił zwrot do nadawcy: 19.08.2025 r. i 30 września 2025 r. Z potwierdzenia odbioru spornych przesyłek wynika też, że zawiadomienia umieszczano w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, oraz w którym miejscu pozostawiono powiadomienie, wskazano bowiem właściwy Urząd Pocztowy w [...].
W tej sytuacji nieodnalezienie przez adresata awiza w miejscu, w którym zostawił je doręczyciel nie wpływa na prawidłowość skutecznego doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a., albowiem odnalezienie awiza przez adresata nie jest warunkiem zastosowania fikcji prawnej doręczenia przewidzianej w tym przepisie (por. wyroki NSA z 3 lutego 2015 r., I OSK 1280/13 i 18 maja 2020 r., II OSK 2764/19).
Wobec tego nie jest uzasadniony zarzut skargi naruszenia art. 110w § 4 ust. 1 u.p.e.a. z powodu niedoręczenia dłużnikowi obwieszczenia o licytacji w rozumieniu art. 111c § 1 u.p.e.a., oraz zarzut błędnego ustalenia, że spółka świadomie nie podejmowała korespondencji, podczas gdy istniały poważne problemy z doręczaniem przesyłek pocztowych, co ma być informacją ogólnie znaną. To, czy strona nie podejmowała korespondencji świadomie czy nie, jak też korzystanie z wirtualnego biura do odbioru adresowanej do spółki korespondencji, które potwierdziło problemy w funkcjonowaniu poczty w zakresie doręczania, podobnie jak istnienie problemów z doręczaniem przesyłek przez operatora pocztowego, nie ma znaczenia dla ustalenia prawidłowego doręczenia spółce omawianych przesyłek w trybie art. 44 k.p.a. Ustalenia dokonane na podstawie dokumentacji pozostającej w aktach sprawy – kopert i potwierdzeń odbioru zawiadomienia z 25 lipca 2025 r. i odrębnie nadanego postanowienia z 4 września 2025 r. jednoznacznie przekonują o prawidłowości doręczenia w trybie fikcji doręczenia.
Końcowo należy wskazać, że Sąd zobowiązany był do przeprowadzenia kontroli legalności postanowienia Dyrektora IAS z 27 marca 2026 r. w zaskarżonej części, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w takich granicach Sąd nie stwierdził jednak naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałoby uwzględnienie skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Dlatego też na podstawie art. 151 tej ustawy skarga została oddalona.
Przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, o ile nie podano inaczej.