Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 15 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Ol 211/26

Uzasadnienie

Stowarzyszenie "A." z siedzibą w O. (dalej jako Stowarzyszenie, strona, skarżący, zobowiązany, dłużnik) wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Olsztynie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej jako Kolegium, SKO) z 27 marca 2026 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Z akt sprawy nadesłanych Sądowi wynika, że Prezydent Olsztyna (dalej jako Prezydent) prowadzi egzekucję administracyjną w oparciu o tytuł wykonawczy z 13 sierpnia 2025 r. nr [...] wystawiony na należności określone jako niezwrócone dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z prawem lub nienależnie pobrane przez Stowarzyszenie w 2020 r., wynikające z decyzji SKO z 30 lipca 2025 r. nr SKO.53.626.2025.

Stowarzyszenie zgłosiło zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej podnosząc w piśmie z 21 sierpnia 2025 r. wygaśnięcie obowiązku poprzez jego wykonanie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w dniu 11 października 2024 r. oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Strona wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z 19 września 2025 r. Prezydent jako wierzyciel dochodzonych należności, oddalił powyższe zarzuty na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.), dalej jako u.p.e.a. Prezydent uznał, że nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania wynikającego z decyzji SKO z 30 lipca 2025 r. i zgłoszony w tym zakresie w piśmie z 21 sierpnia 2025 r. zarzut zobowiązanego nie jest zasadny. Podobnie nie jest uzasadniony zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia.

Na skutek wniesienia przez zobowiązanego zażalenia na to postanowienie, SKO postanowieniem z 27 marca 2026 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), dalej jako k.p.a.

Kolegium w uzasadnieniu stwierdziło, że Stowarzyszenie podniosło w sprawie dwa zarzuty z art. 33 § 1 pkt 4 i 5 u.p.e.a., tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, oraz wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. W ocenie Kolegium zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.

SKO wyjaśniło, że decyzja w sprawie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny i powołało art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa uznając, że egzekucja orzeczeń deklaratoryjnych nie musi być poprzedzona doręczeniem upomnienia.

Ponadto wobec Stowarzyszenia prowadzono w 2024 r. postępowania egzekucyjne m.in. zmierzające do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta z 29 sierpnia 2023 r. nr [...], w oparciu o którą wystawiono tytuł wykonawczy [...] dotyczący zwrotu dotacji otrzymanej przez Stowarzyszenie w 2020 r., w ramach którego należności zostały wyegzekwowane jedynie w części. Z uwagi na wyrok WSA z 20 lutego 2025 r., I SA/Ol 305/24 uchylający zaskarżoną decyzję SKO, postępowanie egzekucyjne zostało mocą postanowienia Prezydenta z 24 czerwca 2025 r. nr [...] umorzone i nie doszło do pełnego zaspokojenia wierzyciela. SKO decyzją z 30 lipca 2025 r. nr SKO.53.626.2025 uchyliło decyzję Prezydenta z 29 sierpnia 2023 r. w całości i orzekło o określeniu do zwrotu dotacji za 2020 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w łącznej wysokości 733 763,33 zł.

Kolegium zauważyło, że orzeczona kwota znacznie przekraczała należność wyegzekwowaną w toku postępowania egzekucyjnego realizowanego w 2024 r. na podstawie tytułu wykonawczego [...]. Z uwagi na to, że po wydaniu decyzji SKO z 30 lipca 2025 r. nr SKO.53.626.2025 dłużnik nie uregulował dobrowolnie zobowiązania, wierzyciel wystawił 13 sierpnia 2025 r. tytuł wykonawczy nr [...], w wyniku którego wszczęte zostało kolejne postępowanie egzekucyjne w administracji. Wierzyciel pismem z 28 sierpnia 2025 r. poinformował organ egzekucyjny, o konieczności ograniczenia należności egzekwowanej w przedmiotowym postępowaniu, z uwagi na konieczność uwzględnienia kwoty należności wyegzekwowanych od dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł [...], tj. o kwotę 140 953,07 zł należności głównej oraz o kwotę 69 379,55 zł odsetek.

Uwzględniając powyższe Kolegium wskazało, że na dzień wydania postanowienia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji SKO z 30 lipca 2025r. nr SKO.53.626.2025 pozostała należność w kwocie 592 810,26 zł wraz z należnymi odsetkami. Tym samym nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania.

Jednocześnie SKO odnotowało, że Prezydent stwierdził brak możliwości zaliczenia na zobowiązanie wynikające z decyzji dotyczącej zwrotu dotacji za 2020 r. należności wyegzekwowanych przez organ egzekucyjny od Stowarzyszenia w 2024 r. na podstawie innego postępowania kwoty do zwrotu z tytułu wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem dotacji za 2019 r. Nie doszło do zakończenia postępowania w sprawie obowiązku zwrotu dotacji za 2019 r., gdyż WSA w Olsztynie wyrokiem z 20 lutego 2025 r., I SA/OI 304/24 uchylił decyzję SKO z 4 lipca 2024 r. nr SKO.53.1014.2023 w tym przedmiocie, czego konsekwencją było umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie postanowienia Prezydenta z 25 czerwca 2025 r. nr [...]. Postępowanie w sprawie określenia wysokości kwoty zwrotu dotacji za 2019 r. jest w dalszym ciągu procedowane z uwagi na decyzję z 8 sierpnia 2025 r. nr SKO.53.627.2025, którą Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta dotyczącą zwrotu dotacji za 2019 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

Nie ma więc podstaw do uznania, że środki wyegzekwowane od dłużnika na podstawie decyzji dotyczącej 2019 r. mogą być jednocześnie uznane za spełnienie obowiązku wynikającego z decyzji dotyczącej 2020 r.

Końcowo SKO wyjaśniło, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika, w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w wykonaniu decyzji określającej wysokość dotacji otrzymanej w 2020 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, wyegzekwowano wyłącznie kwotę 140 953,07 zł tytułem należności głównej i 69 379,55 zł tytułem naliczonych odsetek. Pozostała należność została wyegzekwowana w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], którego podstawą była decyzja określająca wysokość dotacji otrzymanej w 2019 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, która nie może być zaliczona w chwili obecnej na zobowiązanie dotyczące 2020 r. Sam fakt uprzedniego wyegzekwowania należności w oparciu o inny tytuł wykonawczy nie ma wpływu na określenie wysokości dotacji podlegającej zwrotowi, w decyzji określającej wysokość dotacji za 2020 r.

W skardze do Sądu na postanowienie SKO z 27 marca 2026 r., strona wniosła o uchylenie w całości postanowienia Kolegium oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta. Zarzuciła:

1. 1) pominięcie stanu faktycznego sprawy na dzień wydania zaskarżonego postanowienia polegającego na umorzeniu przez SKO decyzją z 2 lutego 2026 r. nr SKO.53.1031.2025 postępowania przed organem pierwszej instancji w przedmiocie określenia dotacji do zwrotu za 2019 r., co doprowadziło do ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie, podczas gdy Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazało, że postępowanie w tej sprawie nadal jest w toku,
2. 2) bezpodstawne przyjęcie, że wyegzekwowana uprzednio kwota wynikająca z obowiązku zwrotu dotacji za 2020 r. nie ma wpływu na określenie wysokości zwrotu dotacji w decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie,
3. 3) pominięcie faktu prawotwórczego w postaci postanowienia WSA w Olsztynie z 28 listopada 2025 r., I SA/Ol 421/25 wstrzymującego wykonanie ostatecznej decyzji SKO z 30 lipca 2025 r., nr SKO.53.626.2025 w przedmiocie zwrotu dotacji za 2020 r., co w praktyce oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych ostatecznej decyzji i brak jest podstawy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego,
4. 4) naruszenie art. 15 § 5 u.p.e.a. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że egzekucja może być prowadzona w sytuacji wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji będącej podstawą wystawionego tytułu wykonawczego, podczas gdy wstrzymanie wykonania decyzji oznacza zawieszenie jej prawnego skutku jakie ustawa wiąże z ostateczną decyzją,
5. 5) naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym i prawnym istniejącym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia poprzez brak uwzględnienia postanowienia WSA w Olsztynie z 28 listopada 2025 r., I SA/OI 421/25 wstrzymującego wykonanie ostatecznej decyzji SKO z 30 lipca 2025 r., nr SKO.53.626.2025 w przedmiocie zwrotu dotacji za 2020 r., co w praktyce oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych ostatecznej decyzji i brak jest obowiązku określonego ostateczną decyzją administracyjną,
6. 6) naruszenie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym i prawnym istniejącym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia poprzez brak uwzględnienia postanowienia WSA w Olsztynie z 28 listopada 2025 r., I SA/OI 421/25 wstrzymującego wykonanie ostatecznej decyzji Kolegium z 30 lipca 2025 r., nr SKO.53.626.2025 w przedmiocie zwrotu dotacji za 2020 r., co w praktyce oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych ostatecznej decyzji i brak jest wymagalności obowiązku określonego ostateczną decyzją administracyjną,
7. 7) naruszenie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym i prawnym istniejącym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia poprzez brak uwzględnienia wyegzekwowania przez organ egzekucyjny w dniu 11 października 2024 r. od Stowarzyszenia z jego rachunku bankowego łącznej kwoty 562 000 zł z tytułu zwrotu nienależnie wykorzystanej dotacji za 2020 r. – to jest wygaśnięcia obowiązku poprzez jego wykonanie przed wystawieniem tytułu wykonawczego, będącego podstawą obecnie prowadzonej egzekucji administracyjnej.

W odniesieniu do kwestii braku wykonalności obowiązku określonego decyzją w przedmiocie zwrotu dotacji za 2020 r. zaprezentowano w treści skargi stanowisko, że w wyniku wstrzymania wykonalności decyzji administracyjnej będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego następuje w sensie prawnym skutek w postaci braku istnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Przedstawiono ogólne rozważania m.in. co do nieistnienia obowiązku na gruncie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (powinno być: art. 33 § 2 pkt 1 – str. 4 skargi).

Poruszono problem braku wymagalności i wygaśnięcia omawianego obowiązku, gdzie po przestawieniu ogólnych rozważań podniesiono, że nastąpiło w sprawie wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym przed jego wystawieniem co do kwoty 562 000 zł w wyniku zapłaty, a zatem obowiązek ten wygasł. Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta, wyegzekwowane jeszcze w 2024 r. środki z tytułu zwrotu dotacji za 2020 r. znajdowały się i nadal się znajdują na rachunku bankowym wierzyciela – Gminy Olsztyn.

Autor skargi zacytował poglądy doktryny w zakresie zarzutu z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. i podsumował, że błędna wykładnia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przyjęta w zaskarżonym postanowieniu SKO oraz brak uwzględnienia okoliczności prawnie relewantnych istniejących w dacie jego wydania, uzasadniają żądania skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie z 27 marca 2026 r., którym SKO utrzymało w mocy postanowienie z 19 września 2025 r. Prezydenta jako wierzyciela dochodzonych należności, w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Sporna stała się dokonana przez organy ocena zasadności zarzutów zgłoszonych przez stronę skarżącą w sprawie egzekucji administracyjnej zwrotu dotacji za 2020 r., wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Organy obu instancji uznały za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez Stowarzyszenie na podstawie w art. 33 § 2 pkt 4 i 5 u.p.e.a.: braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz wygaśnięcia obowiązku.

Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 i 2 u.p.e.a. Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (§ 1). Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (art. 33 § 2 pkt 4) oraz wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części (pkt 5).

Na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

1. 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
2. 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Postępowanie mające na celu rozpoznanie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest postępowaniem incydentalnym w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie dotyczące zarzutu zgłoszonego w oparciu o jedną z podstaw wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. nie dotyczy zatem sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionującego dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej. Ustalenia faktyczne mogą więc dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a.

Rozpoznając skargę Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że rozpoznając zarzuty zgłoszone przez Stowarzyszenie w piśmie z 21 sierpnia 2025 r. naruszono prawo w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że w skardze poruszono kwestie związane z zarzutami w sprawie egzekucji administracyjnej niezgłoszonymi w piśmie z 21 sierpnia 2025 r. wszczynającym rozpoznanie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Nawiązano bowiem do zarzutów wymienionych w art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 lit. c) u.p.e.a. Jednak w toku rozpoznania zarzutów zgłoszonych w oparciu o jedną z podstaw wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. (w niniejszej sprawie: art. 33 § 2 pkt 4 i 5) po wydaniu rozstrzygnięcia wierzyciela nie jest uprawnione rozszerzanie żądań strony w tym postępowaniu o kolejne podstawy zarzutów na dalszym etapie postępowania administracyjnego ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ten sposób nie zostaje bowiem zachowana m.in. zasada dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, mająca zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosownie do art. 15 k.p.a. w związku z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. Sąd jest więc zobligowany do rozpoznania sprawy w zakresie, jaki nadało Stowarzyszenie wnosząc zarzuty, a więc wyłącznie na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 i 5 u.p.e.a.

Dokonując kontroli oceny SKO co do wystąpienia zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia zgłoszonego na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. Sąd ma na uwadze, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Celem instytucji upomnienia jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. Na podstawie art. 15 ust. 5 u.p.e.a. zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz.U. z 2023 r., poz. 1626), dalej jako rozporządzenie. Według § 2 pkt 2 rozporządzenia, egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia między innymi w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu.

W rozpoznawanej sprawie należność pieniężna powstała z mocy prawa i jej wysokość została określona w ostatecznym orzeczeniu, co spowodowało, że zaistniał wyjątek od ogólnej reguły doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Jak wyjaśniło SKO w zaskarżonym postanowieniu, treść przepisów art. 60 pkt 1 i art. 67 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.), dalej jako u.f.p., wskazuje, że sposób powstania zobowiązań podatkowych (z mocy prawa albo wskutek doręczenia decyzji – art. 21 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa) determinuje sposób liczenia terminu przedawnienia. Z art. 60 pkt 1 u.f.p. wynika, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w ustawie o finansach publicznych. Przepis art. 67 u.f.p. nakazuje odpowiednie stosowanie do środków publicznych, przepisów Działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111), dalej jako O.p.

Zatem egzekwowany obowiązek powstał z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.) i został deklaratoryjnie określony stosownie do art. 21 § 3 O.p. na podstawie decyzji ostatecznej SKO z 30 lipca 2025 r. nr SKO.53.626.2025 o uchyleniu decyzji Prezydenta z 29 sierpnia 2023 r. nr [...] w całości i orzekającej o określeniu do zwrotu dotacji za 2020 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w łącznej wysokości 733 763,33 zł. W tej sytuacji wierzyciel nie miał obowiązku doręczenia skarżącemu upomnienia wobec zaistnienia przesłanek z § 2 pkt 2 rozporządzenia i nie jest uzasadniony zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.

Spór dotyczy jednak głównie samego faktu dochodzenia należności w sytuacji, gdy skarżący uznaje, że omawiane postępowanie egzekucyjne nie powinno być prowadzone wobec wyegzekwowania przez organ egzekucyjny w dniu 11 października 2024 r. od Stowarzyszenia z jego rachunku bankowego łącznej kwoty 562 000 zł z tytułu zwrotu nienależnie wykorzystanej dotacji za 2020 r. Zdaniem skarżącego w tej sytuacji egzekwowany obowiązek wygasł wobec jego wykonania przed wystawieniem tytułu wykonawczego będącego podstawą obecnie prowadzonej egzekucji administracyjnej.

Formułując powyższe zastrzeżenia strona skarżąca nie zgodziła się z argumentacją SKO o zasadności prowadzenia egzekucji niezwróconych przez Stowarzyszenie dotacji za 2020 r. Strona domagała się uwzględnienia jeszcze przed skierowaniem do egzekucji tej należności, środków wyegzekwowanych od dłużnika na podstawie decyzji dotyczącej zwrotu dotacji otrzymanej w 2019 r. Postępowanie w sprawie określenia wysokości kwoty zwrotu dotacji za 2019 r. pozostawało jednak w toku rozpoznania na dzień wydania zaskarżonego postanowienia SKO z uwagi na wydanie decyzji z 8 sierpnia 2025 r. nr SKO.53.627.2025, którą Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta dotyczącą zwrotu dotacji za 2019 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Nie ma na to wpływu umorzenie postępowania egzekucyjnego postanowieniem Prezydenta z 25 czerwca 2025 r. nr [...], dokonane po wyroku z 20 lutego 2025 r., I SA/OI 304/24, którym WSA w Olsztynie uchylił decyzję Kolegium z 4 lipca 2024 r. nr SKO.53.1014.2023 w przedmiocie zwrotu dotacji za 2019 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Nie doszło więc do zakończenia postępowania w sprawie obowiązku zwrotu dotacji za 2019 r. i nie ma podstaw do uznania, że środki wyegzekwowane do dłużnika na podstawie decyzji dotyczącej 2019 r. mogą być uznane za spełnienie obowiązku wynikającego z decyzji dotyczącej 2020 r., jak tego oczekuje autor skargi.

Przy czym w toku postępowania egzekucyjnego, którego podstawą była decyzja określająca wysokość dotacji otrzymanej w 2020 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, wyegzekwowano wyłącznie kwotę 140 953,07 zł należności głównej i 69 379,55 zł odsetek. Pozostała należność została wyegzekwowana w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], którego podstawą była decyzja określająca wysokość zwrotu dotacji otrzymanej w 2019 r., i nie mogła zostać zaliczona na zobowiązanie dotyczące 2020 r. Z tego powodu nie jest zasadny zarzut wygaśnięcia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.

Powyższe powoduje zasadność stanowiska SKO wyrażonego w zaskarżonym do Sądu postanowieniu w odniesieniu do obu podniesionych zarzutów egzekucyjnych.

Nie zmienia tej oceny podnoszony w pkt 1 petitum skargi zarzut pominięcia przez SKO decyzji Kolegium z 2 lutego 2026 r. nr SKO.53.1031.2025 o umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji w przedmiocie określenia dotacji do zwrotu za 2019 r. Tryb postępowania wierzyciela w tym zakresie pozostaje poza sferą rozpoznania zarzutu wygaśnięcia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Ustalenia faktyczne mogą bowiem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów w egzekucji należności dotyczącej zobowiązania za 2020 r., a nie postępowania wierzyciela z rozliczeniem kwoty powiązanej z innym zobowiązaniem dłużnika.

Natomiast formułowany w skardze zarzut pominięcia przez SKO postanowienia WSA w Olsztynie z 28 listopada 2025 r., I SA/Ol 421/25 o wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji SKO z 30 lipca 2025 r., nr SKO.53.626.2025 w przedmiocie zwrotu dotacji za 2020 r. nie jest uzasadniony z tego powodu, że wstrzymanie wykonania wspomnianej decyzji SKO przez WSA w Olsztynie na mocy postanowienia WSA w Olsztynie z 28 listopada 2025 r., nie powoduje wygaśnięcia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., ale wywołuje ten skutek, że do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej o sygn. I SA/OI 421/25, na podstawie wstrzymanego aktu nie można podejmować żadnych czynności. Oznacza to w okolicznościach niniejszej sprawy niejako zatrzymanie wszczętego postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Egzekwowany obowiązek jednak nie wygasł i stan ten się nie zmienił w toku egzekucji administracyjnej.

Wobec tego nie narusza prawa zaskarżone do Sądu postanowienie Kolegium o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta z 19 września 2025 r. i nie są uzasadnione zarzuty podnoszone w pkt 1-4 i 7 petitum skargi do Sądu. Z uwagi na to, że podstawą zarzutów skarżący uczynił wyłącznie art. 33 § 2 pkt 4 i 5 u.p.e.a.: brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (pkt 4) oraz wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części (pkt 5) Sąd, mając na względzie przedstawione już wyżej stanowisko, że po wydaniu rozstrzygnięcia wierzyciela nie jest uprawnione rozszerzanie na dalszym etapie sprawy żądań o kolejne podstawy zarzutów w tym postępowaniu, nie może wypowiadać się co do zgłaszanego w pkt 6 i 7 petitum skargi naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 lit. c) u.p.e.a. Przekonuje do tego również treść art. 33 § 4 u.p.e.a., zgodnie z którym zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Odnotowania w tym miejscu wymaga, że skarżący nie powiązał w skardze naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. z powołaniem w sentencji postanowienia Prezydenta z 19 września 2025 r. przepisu art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Niemniej Sąd wyjaśnia, że art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. został powołany w sentencji postanowienia nieprawidłowo, co jednak nie ma znaczenia dla rozpoznania sprawy zwłaszcza, że Prezydent, a następnie SKO, uczyniły przedmiotem rozważań wyłącznie zarzuty wymienione w art. 33 § 2 pkt 4 i 5 u.p.e.a.

W związku z powyższym wywiedziona skarga okazała się niezasadna, a zatem należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.