Uzasadnienie
Strona skarżąca, w zakreślonym w wezwaniu terminie (data stempla pocztowego), na urzędowym formularzu druk PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych brutto, zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2 i jest osobą cierpiącą na szereg dolegliwości wymagających stałego leczenia farmakologicznego. Jako koszty utrzymania koniecznego strona skarżąca wykazała koszty energii elektrycznej – [...] złotych, gazu – [...] złotych, lekarstw – [...] złotych miesięcznie oraz spłatę kredytu – [...] złotych miesięcznie. Strona skarżąca podkreśliła, że jej dochód nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Do wniosku strona skarżąca dołączyła potwierdzenie wypłaty/odbioru emerytury za miesiąc lipiec bieżącego roku, z którego wynika, że jej emerytury wynosi [...] złotych brutto – [...] złotych netto, dwa egzemplarze zaświadczenia lekarskiego oraz kartę informacyjną leczenia szpitalnego.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osobom posiadającym dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z ostatnią z tych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej.
Jak bowiem podnosi strona skarżąca jej dochód nie pokrywa wydatków związanych z podstawowymi potrzebami życiowymi. W ocenie referendarza sądowego twierdzenie to zasługuje na obdarzenie go wiarą. Decyduje o tym wysokość netto dochodu strony skarżącej oraz wysokość wykazanych przez nią kosztów utrzymania koniecznego (koszty zakupu leków, energii elektrycznej, gazu). Już tylko bowiem pomniejszenie dochodu netto o koszt zakupu leków skutkuje tym, że na poczet pozostałych wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym stronie skarżącej pozostanie kwota [...] złote. Kwota ta w ocenie referendarza sądowego nie jest w stanie pokryć miesięcznych kosztów wyżywienia jednej osoby oraz innych, niż zakup leków i wyżywienia, kosztów utrzymania koniecznego. Zatem stronę skarżącą zaliczyć należy do osób, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.