Uzasadnienie
P. G.w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] Nr [...] wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący wyjaśnił, iż wniosek uzasadniony jest faktem znacznej wysokości kwoty zaległości podatkowej wynikającej z decyzji. Skarżący jako drobny przedsiębiorca z natury rzeczy nie posiada środków by spłacić dług. Ponadto decyzja w ocenie podatnika jest wadliwa i winna ulec korekcie. Obowiązek zapłaty doprowadzi w konsekwencji do zaprzestania działalności gospodarczej, bowiem zmusi skarżącego do wyzbycia się majątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Zakamycze 2005, wyd. I, str. 168). Przesłanki określone w cytowanym wyżej przepisie wymagają konkretyzacji, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w samym wniosku. Wykazanie okoliczności przemawiających za wydaniem rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania decyzji lub czynności spoczywa na wnioskodawcy, przy czym twierdzenia te nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte stosownymi dokumentami, z których wynikałby stan majątkowy danego podmiotu.
Argumentacja odnosząca się do znacznej wysokości nałożonego zobowiązania, twierdzenie o braku środków finansowych bez poparcia tego stanu odpowiednią dokumentacją, czy wreszcie wskazywanie na wadliwość decyzji nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. Również okoliczność dotycząca zaprzestania prowadzenia działalności w przypadku zapłaty zobowiązania nie została przez podatnika uprawdopodobniona. Fakt, że zaskarżona decyzja może okazać się wydaną z naruszeniem prawa, nie przesądza jeszcze o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania, bowiem w takim przypadku, gdyby decyzja została wykonana i w związku z tym powstałaby nadpłata, zostanie ona stronie zwrócona wraz z należnymi odsetkami.
W ocenie sądu wnioskodawca nie wykazał zachodzącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tych okolicznościach, wobec braku wymienionych przesłanek wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak na wstępie.