Uzasadnienie
Wysłana na adres strony przesyłka, zawierająca zaskarżoną decyzję była dwukrotnie awizowana – w dniach 23 marca oraz 31 marca 2026 r. i nie została przez skarżącego podjęta (k. 150 akt organu podatkowego).
Skarga wszczynająca postępowanie w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 29 czerwca 2026 r. (data stempla pocztowego – k. 8 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona z uchybieniem tego terminu podlega odrzuceniu, co wynika z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w trybie art. 150 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 O.p. Zgodnie z tymi przepisami, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 (tj. od adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju) lub art. 149 (tj. pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy) operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym pozostawia się – z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni – na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jak stanowi art. 150 § 4 O.p., w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Przesyłkę, zawierającą decyzję awizowano w dniach 23 marca oraz 31 marca 2026 r. Skutek w postaci uznania decyzji za doręczoną nastąpił w dniu 7 kwietnia 2026 r. (dzień 6 kwietnia 2026 r. był wolny od pracy). Wobec tego ostatnim dniem ustawowego terminu do wniesienia skargi był dzień 7 maja 2026 r. Skarga została wniesiona ze znacznym przekroczeniem tego terminu, a strona nie zwracała się o jego przywrócenie.
Wobec powyższego skargę należało odrzucić i Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.