Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Niezależnie od zarzutów skargi, którymi Sąd nie jest związany /art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, stwierdzić należało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja urzędu skarbowego, określające wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych, wydane zostały z rażącym naruszeniem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego /Dz.U. nr 84 poz. 386/. Przepis ten stanowi, że wszelkie zobowiązania pieniężne powstałe przed dniem 1 stycznia 1995 r., a płatne po tej dacie, podlegają przeliczeniu w stosunku określonym w art. 2 ust. 2 tej ustawy. Określenie wysokości zobowiązania podatkowego, które powstało przed 1 stycznia 1995 r., bez uwzględnienia uchwalonej denominacji złotego, sprzeczne jest z wymogiem wskazanego przepisu ustawy, a także powoduje, że decyzja, w razie jej niewykonania, stanowiłaby podstawę egzekucji administracyjnej i sporządzenie tytułu wykonawczego, zaś organ egzekucyjny nie miałby podstaw prawnych do przeliczenia należności pieniężnej, gdyż jej wysokość ustalona została w decyzji wydanej po dniu 1 stycznia 1995 r. Równocześnie Sąd stwierdza, że wadliwą decyzję administracyjną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie w drodze sprostowania na podstawie art. 113 par. 1 Kpa.
Określenie wysokości zobowiązania podatkowego stanowiło przedmiot zaskarżonej decyzji, stąd błędne oznaczenie wysokości tego zobowiązania nie mogło być zmienione w formie sprostowania oczywistej omyłki. Z powyższych względów, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa oraz na podstawie art. 55 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o NSA, orzeczono jak w sentencji.