Uzasadnienie
M. P. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 27 marca 2026 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów na czynności zabezpieczające.
Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 27 maja 2026 r. wezwał stronę do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone w trybie awizo w dniu 29 czerwca 2026 r. Brak skargi nie został uzupełniony w wyznaczonym przez sąd terminie.
Pismem nadanym 14 lipca 2026 r. za pośrednictwem poczty, skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia braku skargi w postaci wskazania numer PESEL, uzupełniając jednocześnie ten brak. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 13 sierpnia 2026 r. odmówił uwzględnienia wniosku strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), który określa wymagania formalne skargi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wśród tych wymogów art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. podaje, że pierwsze pismo w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku. Niedochowanie tego wymogu, to jest niewskazanie w skardze numeru PESEL strony skarżącej, oznacza, że skarga dotknięta jest brakiem formalnym. Brak ten może być uzupełniony do czego wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.
W rozpatrywanej sprawie, na etapie wstępnego badania skargi, stwierdzono, że strona nie wskazała w skardze swojego numeru PESEL. W związku z tym Sąd wezwał stronę do uzupełnienia braku skargi, wyznaczając jej w tym celu siedmiodniowy termin. Wezwanie wysłano przez pocztę, na adres podany przez stronę skarżącą (art. 69 p.p.s.a.). Ponieważ doręczający nie zastał adresatki, przesyłka została złożona na okres czternastu dni w placówce pocztowej, przy czym — jak wynika z treści adnotacji doręczyciela zamieszczonej na potwierdzeniu odbioru — jednocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej adresatki pozostawiono zawiadomienie (awizo) o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej. Doręczenie zostało dokonane z upływem wspomnianego czternastodniowego terminu (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W ten sposób 29 czerwca 2026 r. M. P. została skutecznie wezwana do podania numeru PESEL.
Termin do uzupełnienia braku upłynął bezskutecznie 6 lipca 2026 r. Skarżąca nadesłała wprawdzie pismo, w którym wskazała swój numer PESEL, jednak nadała je dopiero 14 lipca 2026 r., to jest już po terminie wyznaczonym przez Sąd. Złożony przez nią wniosek o przywrócenie terminu został rozpoznany przez sąd odmownie. Wydane w tym przedmiocie postanowienie jest prawomocne.
Wobec tego, że strona skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym czasie braków skargi, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, odrzucił skargę. O zwrocie wpisu rozstrzygnięto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Ake.