Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z 7 kwietnia 2022 r. uznał za nieprawidłowe stanowisko Ł. sp. z o.o. w Ł. (obecnie Z. sp. o.o. w Ł.) przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji w zakresie podatku od towarów i usług.
Z wniosku o wydanie interpretacji oraz jego uzupełnienia wynika między innymi, że spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Rada Miejska w Ł. uchwałą nr [...] z 6 lipca 2016 r. wniosła wkład niepieniężny do spółki w postaci trzech zabudowanych nieruchomości położonych w Ł. oraz dokumentacji technicznej wraz z autorskimi prawami majątkowym i prawami zależnymi do niej o łącznej wartości 18.051.500 zł. W zamian za aport Miasto Ł. otrzymało 1.805 udziałów po 10.000 zł każdy. Pozostała kwota (1.500 zł) została przeznaczona na kapitał zapasowy spółki.
Następnie na podstawie uchwały nr [...] z 27 marca 2019 r. Rada Miejska w Ł. powierzyła spółce wykonywanie zadań własnych gminy z zakresu rewitalizacji, obejmujących realizację przedsięwzięć dotyczących nieruchomości przekazanych tytułem aportu. Wnioskodawca wskazał dalej, że w związku z powierzonymi zadaniami spółka może otrzymać rekompensatę ponoszonych kosztów, w tym w postaci pieniężnej, przy czym ustalono, że dopóki wartość rekompensaty nie przekroczy wartości aportu, dopóty rekompensata nie będzie wypłacana.
W związku z tak zarysowanym zdarzeniem przyszłym, spółka sformułowała następujące pytania:
- 1. Czy wyliczona i wypłacona rekompensata (możliwa do pozyskania w różnych formach) na dany rok podlega opodatkowaniu VAT?
- 2. Jeżeli rekompensata podlega opodatkowaniu VAT, to czy spółka będzie zobowiązana do wystawienia faktury na rzecz Miasta?
- 3. Czy wyliczona a niewypłacona rekompensata (możliwa do pozyskania w różnych formach) na dany rok w związku z tym, iż skumulowana wartość rekompensaty nie przekroczyła wartości aportu nieruchomości, podlega opodatkowaniu VAT?
- 4. Jeżeli odpowiedź na pytanie trzecie będzie pozytywna to wówczas, w którym okresie rozliczeniowym spółka powinna wykazać do opodatkowania wartość wyliczonej a niewypłaconej rekompensaty na dany rok mając na uwadze, iż obowiązek podatkowy w przypadku tego typu transakcji powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 685 ze zm.; dalej: u.p.t.u.), tj. w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymano zapłatę?
Zdaniem strony skarżącej, zarówno wypłacona, jak i niewypłacona rekompensata, nie podlegają opodatkowaniu VAT, bowiem spółka, realizując zadania własne gminy w zakresie przedsięwzięć rewitalizacyjnych, nie działa jako podatnik VAT. W związku z tym spółka nie ma obowiązku wystawienia faktury na rzecz Miasta. Na wypadek gdyby Dyrektor KIS uznał, że rekompensata podlega jednak opodatkowaniu, spółka wskazała, że obowiązek podatkowy powstanie w takim przypadku w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymano zapłatę, zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 2 u.p.t.u., natomiast w sytuacji niewypłacenia rekompensaty, nie powstanie też obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.
Przywołaną na wstępie interpretacją indywidualną z 7 kwietnia 2022 r. Dyrektor KIS stwierdził, że stanowisko spółki przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług podlegającym opodatkowaniu podatkiem VAT. W konsekwencji zarówno wyliczona i wypłacona rekompensata (możliwa do pozyskania w różnych formach) na dany rok podlega opodatkowaniu VAT, jak i wyliczona a niewypłacona rekompensata (możliwa do pozyskania w różnych formach) na dany rok, jako przysługujące wynagrodzenie spółce za świadczenie ww. usług rewitalizacji podlega opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., a obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usługi stosownie do art. 19a ust. 1 u.p.t.u.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona zarzuciła organowi błędną wykładnię prawa materialnego, to jest:
- - art. 15 ust. 6 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo możliwości przyjęcia, że ponieważ jedynym udziałowcem skarżącej spółki jest Gmina, spółka na podstawie powierzenia realizuje zadanie własne Gminy w zakresie przedsięwzięć rewitalizacyjnych, spółka nie wzbogaca się, nie osiąga zysku, a jedynie pokrywa koszty powstałe wskutek realizacji nałożonych na nią zadań własnych Gminy, spółka nie jest podmiotem biorącym udział w "wolnej grze rynkowej", celem której jest maksymalizacja zysku z prowadzonej działalności, występuje wysoki stopień zależności spółki od Gminy (która ją utworzyła i jest jej jedynym udziałowcem), wyrażający się silnymi więzami o charakterze funkcjonalnym, organizacyjnym i majątkowym, nie dochodzi do zakłócenia konkurencji, należy skarżącą zaliczyć do organów władzy publicznej, o jakich mowa w tym przepisie, co winno skutkować przyjęciem, że skarżąca nie jest podatnikiem podatku VAT w zakresie realizacji przedsięwzięć rewitalizacyjnych;
- - art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i oraz art. 106b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku realizacji zadania własnego gminy przez spółkę komunalną podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i winno być udokumentowane fakturą.
W związku z powyższymi zarzutami spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 17 sierpnia 2022 r., I SA/Łd 395/22, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Zdaniem Sądu, w przedstawionym we wniosku stanie sprawy nie można było przyjąć, tak jak to uczył organ interpretacyjny, że skarżąca spółka, realizując powierzone zadania własne Miasta w zamian za otrzymaną rekompensatę, świadczy usługi podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Zdaniem Sądu, spółka nie ma statusu podatnika VAT w związku z realizacją zadań powierzonych uchwałą Rady Miejskiej. Za takim stanowiskiem przemawiało kilka argumentów: po pierwsze, jedynym udziałowcem spółki jest Miasto; po drugie, spółka na podstawie uchwały będzie realizować zadania własne Miasta służące zaspokajaniu potrzeb społecznych na jej obszarze; po trzecie, są to zadania powierzone jedynie tej spółce; po czwarte, zadaniem spółki nie jest maksymalizacja zysku, lecz legalne, rzetelne i gospodarne rewitalizowanie nieruchomości wniesionych do spółki oraz gospodarowanie tymi nieruchomościami; po piąte, spółka w zakresie powierzonych zadań rewitalizacyjnych nie jest podmiotem biorącym udział w wolnej grze rynkowej, a więc jej celem przy realizacji tych zadań nie jest maksymalizacja zysku. Reasumując, w ocenie Sądu, spełnione zostały wszystkie warunki rozpoznania spółki jako "organu władzy publicznej" w zakresie powierzonych czynności i działającego poza systemem VAT.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z 10 lutego 2026 r., I FSK 1840/22, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w całości i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu, wypowiadając się w zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii ustalenia, czy skarżąca spółka wykonując czynności, o których mowa we wniosku, działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., NSA przyjął odmiennie niż Sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie świadczy usług w ramach działalności gospodarczej, nie jest więc podatnikiem VAT przy realizacji opisanego umową zadania, gdyż występuje w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 u.p.t.u. i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112. NSA powołał się na wyrok TSUE w sprawie C-182/17 z dnia 22 lutego 2018 r. Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft, przyjmując, że wskazania Trybunału wyrażone w tej sprawie, pozostają w pełni adekwatne do okoliczności sprawy, odnośnie zagadnienia, czy działalność polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań Miasta na mocy uchwały Rady Miejskiej powierzającej spółce wykonywanie zadań własnych Miasta z zakresu rewitalizacji, jest objęta zasadą nieopodatkowania VAT przewidzianą w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 (art. 15 ust. 6 u.p.t.u.), gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy (art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.).
NSA podkreślił, że z okoliczności podanych we wniosku o interpretację nie wynika, że spółka dysponuje, na potrzeby wykonywania powierzonych jej zadań publicznych, jakąkolwiek prerogatywą władztwa publicznego spośród przysługujących Miastu. Ponadto żadne okoliczności nie wskazują, że spółka ta jest wystarczająco wkomponowana w ramy organizacyjne administracji publicznej tej gminy, co mogłoby przemawiać za zaklasyfikowaniem tej spółki jako "podmiotu prawa publicznego" w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 (organu władzy publicznej lub urzędu obsługującego taki organ w rozumieniu art. 15 ust. 6 u.p.t.u.).
Konkludując NSA uznał za zasadny zarzut kasacyjny organu w zakresie naruszenia m.in. art. 15 ust. 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust 1, art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Zdaniem NSA spółka wykonując powierzone zadania własne Miasta nie występuje w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 u.p.t.u. i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112, a działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a tym samym zarówno wyliczona i wypłacona rekompensata (możliwa do pozyskania w różnych formach) na dany rok podlega opodatkowaniu VAT, jak i wyliczona a niewypłacona rekompensata (możliwa do pozyskania w różnych formach) na dany rok, jako przysługujące wynagrodzenie spółce za świadczenie ww. usług rewitalizacji może — co do zasady — podlegać opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania NSA, który w wyniku złożonej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej skargi kasacyjnej, wyrokiem z 10 lutego 2026 r., I FSK 1840/22, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
W związku z tym, w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.
Jak podkreśla się w piśmiennictwie, z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną NSA co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 268). Jednakże w pozostałym zakresie, ocena wyrażona przez NSA wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie.
W judykaturze i doktrynie zwraca się również uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA (por. wyrok SN z 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98, OSNAP 1999, Nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez NSA, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak-Molczyk (w:) H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005).
Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego, procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania określonego aktu. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Pojęcie wykładni prawa należy rozumieć również jako wiążącą ocenę prawidłowości zastosowania przepisów postępowania odnoszących się do postępowania dowodowego, więc przesądzenia, że ustalony przez organ stan faktyczny jest prawidłowy (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2018 r., I FSK 2019/17, Lex nr 2494616).
Ponadto, moc wiążąca wyroku oznacza, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Odnosi się to zarówno do wykładni prawa, jego zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym, jak również oceny tego stanu (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., II FSK 2370/18, Lex nr 2571956).
Reasumując, Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany jest oceną prawną dokonaną w zakresie stanu faktycznego, wykładnią przepisów prawa materialnego, jak i procesowego dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, odnotować przede wszystkim należy, że Naczelny Sąd Administracyjny przesądził zasadnicze zagadnienie będące przedmiotem sporu w okolicznościach niniejszej sprawy, to jest kwestię ustalenia czy spółka wykonując czynności, o których mowa we wniosku, działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., czy też występuje w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 u.p.t.u. i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112.
NSA podkreślił, że w pełni adekwatne do okoliczności sprawy pozostają rozważania zawarte w wyroku TSUE z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17, Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft, w którym Trybunał orzekł, że:
- 1) Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że, z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych gminy zgodnie z umową zawartą między tą spółką a gminą stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na mocy tego przepisu.
- 2) Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że — z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych i prawa krajowego — działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym, polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań gminy na mocy umowy zawartej między tą spółką a gminą, nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy.
Trybunał wskazał, że z analizy art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 dokonywanej w świetle celów wspomnianej dyrektywy wynika, że dla zastosowania przewidzianej w tym przepisie zasady nieopodatkowania muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, a mianowicie prowadzenie działalności przez podmiot publiczny, oraz wykonywanie tej działalności w charakterze organu władzy publicznej (wyrok z 29 października 2015 r., Saudaçor, C-174/14, EU:C:2015:733, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).
Tymczasem odnośnie pierwszego warunku, to jest prowadzenia działalności przez podmiot publiczny, analogicznie jak w sprawie rozpatrywanej przez Trybunał, z okoliczności podanych we wniosku o interpretację nie wynika, że spółka dysponuje, na potrzeby wykonywania zadań publicznych powierzonych tej spółce na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Ł., jakąkolwiek prerogatywą władztwa publicznego spośród tych przysługujących Miastu. Ponadto żadne okoliczności nie wskazują w tej sprawie, że spółka ta jest wystarczająco wkomponowana w ramy organizacyjne administracji publicznej tej gminy, co mogłoby przemawiać za zaklasyfikowaniem tej spółki jako "podmiotu prawa publicznego" w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 (organu władzy publicznej lub urzędu obsługującego taki organ w rozumieniu art. 15 ust. 6 u.p.t.u.).
NSA skonstatował dalej, że przeciwko uznaniu spółki za podmiot prawa publicznego przemawiają również dalsze okoliczności, to jest: po pierwsze to, że skarżąca jest spółką kapitałową prawa prywatnego; po drugie, że realizując usługi publiczne należące do zadań własnych Miasta, występuje jako podmiot prawa prywatnego działający w reżimie cywilnoprawnym (działalności gospodarczej), co może wywoływać skutki jednie w sferze cywilnoprawnej, a nie jak organ władzy publicznej mający prerogatywy w sferze reżimu publicznoprawnego; po trzecie — nie ma znaczenia, że spółka wykonuje czynności w zakresie realizacji przedsięwzięć rewitalizacyjnych na podstawie uchwały Miasta, w sytuacji gdy rewitalizacja ma odnosić się do budynków stanowiących własność spółki; po czwarte — pomiędzy Miastem i spółką istnieje stosunek prawny, w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne, przy czym świadczenie usług na rzecz Miasta ma charakter odpłatny w rozumieniu ustawy o VAT, gdyż nawet rekompensata bez założonego zysku (a taka sytuacja została przewidziana we wniosku o wydanie interpretacji) stanowi wynagrodzenie w rozumieniu VAT, jako świadczenie wzajemne z tytułu świadczonej usługi wyrażone w pieniądzu.
Ostatecznie NSA doszedł do przekonania, że skarżąca spółka, wykonując powierzone zadania własne Miasta, nie występuje w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 u.p.t.u. i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112, lecz działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., a tym samym zarówno wyliczona i wypłacona rekompensata (możliwa do pozyskania w różnych formach) na dany rok podlega opodatkowaniu VAT, jak i wyliczona a niewypłacona rekompensata (możliwa do pozyskania w różnych formach) na dany rok, jako przysługujące wynagrodzenie spółce za świadczenie usług rewitalizacji, może co do zasady podlegać opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.
Wymienione w skardze zarzuty naruszenia art. 15 ust. 6, a także art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., uznać zatem należy za bezzasadne.
Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Przepis ten wprost odnosi się do odpłatnej dostawy towarów, która nie jest przedmiotem świadczenia skarżącej spółki. Przedmiotem tym jest bowiem świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 tej ustawy. Z uzasadnienia skargi wynika, że stronie skarżącej chodziło zapewne o naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.: dalej: u.s.g.). Z przepisu tego wynika, że do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym między innymi potrzeb z zakresu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami (art. 7 ust. 1 pkt 9 u.s.g.). Rzecz jednak w tym, że organ wydający interpretację ani nie stosował tego przepisu, ani też w żaden sposób nie mógł go naruszyć, skoro na żadnym etapie postępowania nie było kwestionowane, że ww. kompetencje, realizowane w pewnym zakresie przez skarżąca spółkę, należą do zadań własnych gminy.
Inną kwestią pozostaje natomiast to w jaki sposób gmina zaplanowała realizację swoich zadań oraz czy przyjęta przez nią strategia miała wpływ na obciążenia podatkowe powiązanej z nią majątkowo spółki.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 106b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., przepis ten zobowiązuje podatnika VAT do wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, sprowadzające się przede wszystkim do uznania czynności wykonywanych przez spółkę na rzecz Miasta za odpłatnie świadczone usługi, podlegające opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., zgodzić się należy z wyrażonym w zaskarżonej interpretacji poglądem Dyrektora KIS, że spółka będzie zobowiązana do wstawiania faktur dokumentujących te czynności. Zarzut naruszenia art. 106b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. jest zatem bezzasadny.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
ds