Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 21 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 187/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 stycznia 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej także: DIAS) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 4 czerwca 2025 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r., określającej wobec N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: skarżąca lub spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2021 r. do września 2021 r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w tym podatku za ww. miesiące.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne w sprawie.

W wyniku kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej w N. Sp. z o.o., a następnie postępowania podatkowego Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno

1. - Skarbowego w Łodzi wydał w dniu 18 lipca 2022 r. decyzję nr 368000-CKK-6.4103.5.1.2022.12, określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - wrzesień 2021 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w tym podatku za ww. okresy rozliczeniowe. Organ uznał, że spółka naruszyła przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, regulujące kwestię opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w szczególności: art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 19 ust. 5, art. 30a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r., poz. 775 ze zm., dalej także: ustawa o VAT).

Powyższa decyzja organu celno-skarbowego została doręczona w dniu 20 lipca 2022 r. w siedzibie spółki, tj. W., ul. G.[...]. Strona nie skorzystała z prawa do wniesienia odwołania w ustawowym terminie.

Pismem z dnia 3 listopada 2022 r. spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji wraz z odwołaniem. Według pełnomocnika strony, spółka nie otrzymywała informacji na temat korespondencji, która była odbierana przez O. Sp. z o.o. Umowa zawarta z O. Sp. z o.o. obowiązywała do dnia 30 czerwca 2022 r.

Postanowieniami z dnia 9 stycznia 2023 r. nr 368000-COP.4103.32.1.2022.9 oraz nr 368000-COP.4103.32.1.2022.10 Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno

1. - Skarbowego w Łodzi stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od opisywanej decyzji oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami, spółka w dniu 3 marca 2023 r. złożyła na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sąd postanowieniem z dnia 12 maja 2023 r. o sygn. akt I SA/Łd 278/23 odrzucił skargę na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W związku z powyższym, spółka złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 29 listopada 2023 r. o sygn. akt I FZ 248/23 oddalił wniesiony środek odwoławczy.

Jeśli zaś chodzi o zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to sąd wyrokiem z dnia 7 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt sygn. akt I SA/Łd 279/23 oddalił skargę spółki. Orzeczenie to strona zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 2023 r. o sygn. akt I FSK 1907/23, oddalił skargę kasacyjną N. Sp. z o.o.

Pismem z dnia 24 listopada 2022 r. pełnomocnik spółki złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. Stwierdził bowiem, że ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Powyższe postępowanie zostało zawieszone przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 4 czerwca 2025 r. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r.

Pismem z dnia 7 lipca 2025 r. strona zaskarżyła w trybie odwoławczym ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 czerwca 2025 r.

Wskazaną na wstępie decyzją, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi rozstrzygając w przedmiotowej sprawie, nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a tym samym do uznania, że decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności.

Organ wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż N. Sp. z o.o. reprezentowana przez ówczesnego, jak i obecnego Prezesa Zarządu – R. C.(użytkownik) zawarła w dniu 8 września 2021 r. z O. Sp. z o.o. reprezentowana przez Pełnomocnika Zarządu – P. Ś. (udostępniający) umowę najmu obowiązującą na czas określony, tj. w okresie od 1 lipca 2021 r. do 30 czerwca 2022 r. Zgodnie z jej treścią, O. Sp. z o.o. udostępniła N. Sp. z o.o.: pomieszczenie biurowe na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i adres ul. G.[...] lok. [...],W., jako adres siedziby i adres pocztowy Spółki N..

Ponadto, udostępniający w ramach usługi pod nazwą W. zobowiązał się do odbioru korespondencji kierowanej do strony. Powyższe informacje zostały ujęte w § 2 przedmiotowej umowy najmu. Dodatkowo, w § 6 umowy zawarty został zapis: "Użytkownik po rozwiązaniu lub wypowiedzeniu umowy zobowiązuje się do odebrania korespondencji przechowywanej przez Udostępniającego oraz zmiany miejsca prowadzenia działalności poprzez złożenie stosownych formularzy urzędowych w terminie do 14 dni od daty zakończenia umowy. W przeciwnym przypadku Udostępniający może powiadomić właściwe urzędy o rozwiązaniu umowy z Użytkownikiem oraz odesłać korespondencję na adres wskazany w Umowie jako adres do korespondencji na koszt Użytkownika bądź złożyć korespondencję do depozytu pocztowego". Organ podkreślił, że adres:

ul. G. [...] lok. [...] W. wskazany został w systemie dostępnym organom podatkowym (Podatnik360) jako adres siedziby spółki oraz prowadzenia działalności gospodarczej i nadal jest aktualny. Zauważył, że dane do ww. systemów wprowadzane są na podstawie deklaracji składanych przez podatników. Z zapisów dokonanych w KRS oraz w ww. systemach podatkowych strona po dniu 30 czerwca 2022 r, nie dokonała jakichkolwiek zmian adresu i dalej korzystała z adresu: [...] W., ul. G.[...]lok. [...], nie wskazując żadnego innego. Stąd też, w dniu wydania przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzji nr 368000-CKK-6.4103.5.1.2022.12 w systemie sądowym (KRS), jak i w systemie podatkowym (Podatnik360) siedziba N. Sp. z o.o. dalej mieściła się i nadal mieści w W. przy ul. G. [...] lok. [...].

Odwołując się następnie do uzasadnienia wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1907/23 podkreślił, że kwestia skuteczności doręczenia decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. jest prawomocnie przesądzona.

Przytaczając następnie stosowne orzecznictwo dotyczące zagadnienia wydania decyzji bez podstawy prawnej, organ nie podzielił stanowiska skarżącej o uznaniu decyzji wymiarowej za wydaną bez podstawy prawnej, z uwagi na przywołanie w niej przepisu prawa materialnego, który nie obowiązywał w dacie wydania decyzji NŁUC-S w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r.

Podkreślił, że wskazanie w decyzji wymiarowej przepisu art. 19 ust. 5 ustawy o VAT należy uznać za pomyłkę redakcyjną Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno

1. - Skarbowego w Łodzi, gdyż w uzasadnieniu decyzji wymiarowej organ ten zacytował właściwą normę prawną, tylko błędnie zredagował ją pod art. 19 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, zamiast pod art. 20 ust. 5 tego aktu prawnego. DIAS zauważył nadto, że po pierwsze, w rozstrzygnięciu z dnia 18 lipca 2022 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi podał podstawę prawną, która nie koncentrowała się tylko i wyłącznie na art. 19 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, ale odnosiła się także do m.in.: art. 21 § 1 pkt 1 O.p., art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy o podatku od towarów i usług. Po drugie, przytoczona w uzasadnieniu decyzji ostatecznej jako treść art. 19 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, odpowiada treści art. 20 ust. 5 tej ustawy, który odnosi się do powstania obowiązku podatkowego w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów. Zatem pojawienie się w decyzji ostatecznej słów "art. 19 ust. 5" ustawy o VAT należy uznać za pomyłkę redakcyjną Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, gdyż w uzasadnieniu decyzji wymiarowej organ ten zacytował właściwą normę prawną, tylko błędnie zredagował ją pod art. 19 ust. 5 ustawy o VAT zamiast pod art. 20 ust. 5 tego aktu prawnego.

W skardze od powyższej decyzji DIAS z dnia 8 stycznia 2026 r. skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. I. przepisów prawa procesowego, tj.:
2. - art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej jako O.p) oraz art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p.
3. - poprzez zaniechanie wszechstronnej i obiektywnej oceny, czy wskazanie nieobowiązującego przepisu prawa w sentencji decyzji wymiarowej stanowi wadę kwalifikowaną tkwiącą w samej decyzji w dacie jej wydania, a ograniczenie się do formalnego uznania tej nieprawidłowości za omyłkę redakcyjną bez analizy jej znaczenia dla legalności rozstrzygnięcia;
4. - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 O.p, poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przejawiające się w braku uznania, iż decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2021r. do września 2021r. oraz ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe, w tym podatku za ww. miesiące, nie została wydania z rażącym naruszeniem prawa, pomimo wysłania decyzji na niewłaściwy adres oraz odebrania przedmiotowej przesyłki przez osobę nieuprawnioną, a w konsekwencji pozbawienia możliwości udziału strony w sprawie;
5. - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przejawiające się w braku weryfikacji czy pisma poprzedzające wydanie decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. znak 36000-CKK-6.4103.5.1.2022.12 były odbierane przez spółkę, czy udzielała na nie odpowiedzi, czy w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym spółka kontaktowała się z organem, bowiem w wypadku braku kontaktu spółki z organem, organ powinien podjąć działania celem ustalania, czy adres skarżącej jest aktualny i czy do spółki dociera kierowana do niej korespondencja.
6. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
7. - art. 247 § 1 pkt. 3 O.p. poprzez niezasadną odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. znak 36000-CKK-6.4103.5.1.2022.12, określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2021 r. do września 2021r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w tym podatku za ww. miesiące, poprzez niezasadne przyjęcie, iż nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa pomimo doręczenia decyzji na niewłaściwy adres oraz bez wcześniejszej weryfikacji przez organ właściwego organu do doręczeń;
8. - art. 247 § 1 pkt 3 O.p. - poprzez jego błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wskazanie w sentencji decyzji wymiarowej przepisu art. 19 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług (nieobowiązującego w dacie wydania decyzji), stanowiło jedynie omyłkę redakcyjną, podczas gdy wada ta dotyczyła elementu konstytutywnego decyzji administracyjnej i miała charakter kwalifikowany, skutkujący rażącym naruszeniem prawa.

W konkluzji postawionych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, w dniu 21 lipca 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył pismo procesowe opatrzone datą 20 lipca 2026 r., stanowiące załącznik do protokołu rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszym rzędzie zauważenia wymaga to, iż skarga została wywiedziona w oparciu o art. 247 § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem strony skarżącej do naruszenia tego przepisu doszło w dwóch sferach.

Po pierwsze, nastąpiło to poprzez zignorowanie w toku postępowania o stwierdzenie nieważności wskazania jako podstawy prawnej decyzji wymiarowej, nieobowiązującego przepisu prawa. Mowa tu o art. 19 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług nieobowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r.

Zdaniem sądu, zarzut powyższy nie może spowodować wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia rzeczonej decyzji wymiarowej organ przywołał treść obowiązującego art. 20 ust. 5 ustawy o VAT, będącego (wraz z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. i art. 5 ust. 1 pkt 4 orz art. 112 b ust. 1 pkt 1 lit a i c ustawy o VAT) podstawą prawną rozstrzygnięcia. Przepis ten dotyczy chwili powstania obowiązku podatkowego w WNT, co było przedmiotem postępowania wymiarowego. W tej sytuacji reguła postępowania, której niezastosowanie organ zarzucił stronie skarżącej w decyzji wymiarowej, została wskazana prawidłowo. Jedynie jednostka redakcyjna, pod którą ustawodawca umieścił ową regułę została wskazana błędnie.

Zdaniem sądu I instancji nie oznacza to jednak, że miało miejsce rażące naruszenie prawa w rozumieniu cytowanego wyżej art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

W judykaturze przyjmuje się jednolicie, że naruszenie prawa ma charakter rażący wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione (vide: wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., II FSK 644/09, LEX nr 745784). Oznacza to, że będzie istniała oczywista sprzeczność między przepisem prawa, a podjętym w decyzji rozstrzygnięciem. W efekcie decyzja, mimo że jest ostateczna, nie może pozostawać w obrocie prawnym. Treścią swego rozstrzygnięcia stanowi bowiem negację całości lub części obowiązujących przepisów (vide: wyrok NSA z dnia 1 października 2021 r., II FSK 375/19, LEX nr 3242075).

W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, a rozstrzygnięcie jest zgodne z przytoczoną regułą postępowania, którą jedynie opatrzono niewłaściwą jednostką redakcyjną.

Podobnie niezasadne jest twierdzenie, że decyzja wymiarowa obarczona jest brakiem podstawy prawnej.

Należy w tym miejscu wskazać, że tak w doktrynie, jak i w orzecznictwie jednolicie podnosi się, że o braku podstawy prawnej można mówić wówczas, gdy w ogóle nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji (postanowienia). Natomiast decyzja (postanowienie), która nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie będzie wydana bez podstawy prawnej (por. wyrok z dnia 15 października 2008 r. o sygn. akt I SA/Sz 675/07, wyrok z dnia 13 listopada 2008 r. o sygn. akt I SA/Bd 564/08, wyrok z dnia 29 stycznia 2010 r. o sygn. akt I FSK 1952/08, wyrok z dnia 2 lutego 2010 r. o sygn. akt II FSK 1401/08, wyrok z dnia 3 listopada 2010 r. o sygn. akt I SA/Łd 876/09).

W takim bowiem przypadku podstawa prawna realnie istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji (postanowieniu). W tej sytuacji można mówić o uchybieniu formy aktu administracyjnego z racji naruszenia art. 210, czy też 217 Ordynacji podatkowej, ale nie można mówić o braku podstawy prawnej do wydania tego aktu stanowiącej podstawę do stwierdzenia jego nieważności (art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie wspomnianej podstawy (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego komentarz, wyd. 7; S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa komentarz, wyd. z 2004 r.) – vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 października 2013 r. o sygn. akt I SA/Bd 467/13.

Po wtóre, nie ma racji strona skarżąca wywodząc, iż decyzja wymiarowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wysłano ją na niewłaściwy adres.

Zgodnie z art. 146 § 1 O.p. w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń.

Skoro zatem, jak wynika z przedstawionej przez spółkę skarżącą umowy najmu, wygasła ona z dniem 30 czerwca 2022 r., to obowiązkiem strony skarżącej a nie organu było wskazanie swego nowego adresu. Z braku takiej informacji organ był nie tylko uprawniony, ale także zobowiązany do przesyłania korespondencji na dotychczasowy adres, t.j.: W., ul. G. [...], lokal [...]. Stanowiska tego nie zmienia, a wręcz je wzmacnia akcentowana okoliczność, że był to adres tzw. biura wirtualnego. Stwierdzenie to jest tym bardzie j oczywiste, że adres ten wynikał z zapisów KRS. W myśl treści art. 17 ust. 1 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 685 ze zm.) domniemywa się, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe. W związku z powyższym, organ podatkowy jest uprawniony do kierowania pism pod adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Dodatkowo zauważenia wymaga, że kwestia adresu spółki skarżącej była po części przedmiotem sprawy tutejszego sądu o sygn. akt I SA/Łd 279/23, dotyczącej oddalenia skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w której WSA stwierdził, że adres: W., ul. G. [...] jako wynikający z KRS był adresem, pod który należało doręczać korespondencję dla spółki. Co jeszcze bardziej istotne, NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 2023 r. sygn. akt I FSK 1907/23 oddalającym skargę kasacyjną od powyższego wyroku tutejszego sądu wskazał, że poza zakresem kontroli sądowej w tej sprawie, pozostaje kwestia prawidłowości doręczenia decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2021 r. do września 2021 r. oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za te same okresy podatkowe.

Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, postanowieniem z dnia 9 stycznia 2023 r., na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej z dnia 18 lipca 2022 r. Skargę na to postanowienie odrzucił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 12 maja 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 278/23. Postanowienie WSA w Łodzi jest prawomocne w związku z tym, że NSA, postanowieniem z dnia 29 listopada 2023 r. o sygn. akt I FZ 248/23., oddalił zażalenie na postanowienie sądu pierwsze instancji.

W rezultacie, na obecnym etapie postępowania prawomocnie przesądzona jest kwestia skuteczności doręczenia decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno

1. - Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r., określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2021 r. do września 2021 r. oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za te same okresy podatkowe.

W świetle powyższego, również omawiany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Z kolei, w związku z treścią pisma procesowego złożonego na rozprawie w dniu 21 lipca 2026 r. zasadne wydaje się być przytoczenie fragmentu uzasadnienia powołanego wyżej wyroku WSA w Łodzi z dnia 7 czerwca 2023 r. o sygn. akt I SA/Łd 279/23, w którym sąd stwierdził, że zgadza się z jednak oceną organu, że postępowanie spółki świadczy o braku staranności w prowadzeniu jej spraw, a nie o zaistnieniu przeszkody, której spółka nie mogła przezwyciężyć mimo dołożenia należytej staranności. "Skoro adres siedziby Spółki znajdował się w wirtualnym biurze, to obowiązkiem i ryzykiem Spółki było takie zorganizowanie działalności, aby korespondencja przychodząca na ten adres była regularnie odbierana i aby Spółka się z nią zapoznawała na bieżąco. Mówiąc wprost, Spółka powinna odbierać regularnie korespondencję z adresu, który sama wskazała. Brak zainteresowania w tym zakresie świadczy właśnie o tym, że nie powstała żadna obiektywna przeszkoda, ale Spółka sama taką przeszkodę stworzyła swoim zachowaniem".

WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni akceptuje powyższe stanowisko i przyjmuje je za własne.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.) należało orzec, jak w sentencji.

arz