Uzasadnienie
Decyzją z 5 stycznia 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łasku z 16 września 2025r. określającą H. R. i L. R. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 rok.
Z akt sprawy wynika, że małżonkowie R. 28 kwietnia 2023 r. złożyli zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za 2022 rok, w którym wykazali przychód H. R. z emerytur-rent krajowych, odpowiednio pobrane zaliczki, podatek należny oraz wykazali nadpłatę do zwrotu 3.519 zł.
Następnie w dniach:
- - 30 kwietnia 2024 r. małżonkowie złożyli korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za 2022 rok, w której dodatkowo wykazali przychód L. R. z emerytur – rent krajowych (109.904,56 zł) i odpowiednio przeliczony podatek należny (20.138 zł) i do zapłaty (9.670 zł);
- - 10 grudnia 2024 r. małżonkowie złożyli kolejną korektę, w której wskazali jedynie przychód H. R., dodatkowo wnioskowali o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z rozliczeń rocznych za lata 2020, 2021, 2022;
- - 19 lutego 2025 r. małżonkowie złożyli trzecią korektę, w której wykazali przychód obojga, w kwotach jak w korekcie z 30 kwietnia 2024 r. oraz podatek do zapłaty 0 zł.
Mając powyższe na uwadze, postanowieniem z 28 maja 2025 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu wobec Państwa R. postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2022 rok.
Organ ustalił, że 26 stycznia 2023 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łasku wpłynął formularz: PIT 11C - roczne obliczenie podatku przez organ rentowy, z którego wynika, że w 2022 roku H. R. otrzymała przychód z emerytur-rent oraz innych krajowych świadczeń w wysokości 117.909,08 zł, od których pobrano zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 10.549,00 zł. Odnośnie przychodów L. R. za 2022 rok organ ustalił, że nie wpłynęły żadne informacje o dochodach (PIT-11A, PIT-11C, PIT-40A). Jednocześnie, że wypłata emerytury na rzecz podatnika w czerwcu 2023 roku (w kwocie 236.028,85 zł netto) nastąpiła wraz z wyrównaniem od marca 2020 r. Organ wskazał na informacje o dochodach uzyskanych przez stronę od organu rentowego (PIT-11A), z których wynika, że w 2023 roku tytułem emerytury-renty oraz innych krajowych świadczeń, o których mowa w art. 34 ust. 7 p.d.f., Podatnik osiągnął przychód w wysokości 419.800,46 zł, od którego odprowadzone zostały: zaliczka na podatek dochodowy w wysokości 108.234,00 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 37.902,51 zł. Zwrócił uwagę, że prawidłowość rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2023 rok była przedmiotem postępowania podatkowego przeprowadzonego wobec małżonków R. przez tutejszy organ podatkowy, zakończonego decyzją z 30 października 2024 r. W decyzji tej określono H. i L. R. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2023 rok w kwocie 122.103,00 zł oraz określono wysokość nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2023 rok w kwocie 1.498,00 zł. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 20 marca 2025 r. W toku kontroli sądowoadministracyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 286/25, oddalił skargę (orzeczenie jest prawomocne).
Decyzją z 16 września 2025 r., na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 77 § 1 pkt 2, art. 79 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 191, art. 207 i art. 210 § 1, § 2a i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) dalej: O.p. oraz art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.) dalej: u.p.d.o.f., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Łasku określił H. R. i L. R. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 rok na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. w kwocie 6.949,00 zł oraz stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 rok w kwocie 3.600,00 zł – uwzględniając wyłącznie osiągnięty w 2022 roku przychód H. R., odpowiednio koszty uzyskania przychodu oraz zaliczki pobrane przez płatnika.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji L. R. wniósł o nie naruszanie przepisu art. 11 O.p. i nie naliczanie podatku od przychodu za 2020, 2021, 2022 łącznie z rokiem 2023, czyli naliczanie podatku od zsumowanych przychodów za cztery lata. Podatnik podkreślił, że nie z uwagi własne decyzje a na podstawie ustawy COVID-19 należne emerytury za lata 2020, 2021, 2022, 2023 otrzymał łącznie w roku 2023. Zdaniem Podatnika winno mu przysługiwać prawo do rozliczenia odpowiednio za każdy rok, a nie łącznie za cztery lata. Dodał, że ustawa COVID-19 nie anuluje prawa z art. 11 O.p. do jednorocznego cyklu podatkowego, a gwarantowała przechowywanie emerytur stanowiących przychody za 2020, 2021, 2022 lata.
Przywołaną na wstępie decyzją z 5 stycznia 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielając ustalenia i wywiedzioną ocenę organu pierwszej instancji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 16 września 2025 r.
Przytaczając treść art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., Dyrektor podzielił stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że przychód ze świadczenia za okres od 1 marca 2020 r. do 30 czerwca 2023 r. jest przychodem 2023 roku, w którym nastąpiło przekazanie kwoty należnego świadczenia, zatem w przedmiotowej sprawie - przychodem 2022 roku będzie wyłącznie przychód H. R.. Bez znaczenia prawnopodatkowego pozostaje okoliczność, że wypłacone w 2023 r. zaległe świadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych spowodowane było, cyt.: "ustawą o przeciwdziałaniu pandemii i moimi ciągłymi chorobami na COVID (...)".
Wskazując na brzmienie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ odwoławczy wskazał na argumenty WSA w Łodzi przedstawione w uzasadnieniu wyroku z 17 września 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 286/25, który zgodził się z organami podatkowymi, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., podatnik był uprawniony do opodatkowania świadczenia emerytalnego, jakie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłacił w 2023 roku (na wniosek strony z 29 marca 2023 roku), należnego za okres od 1 marca 2020 roku do 30 czerwca 2023 roku - w rozliczeniu za rok, w którym podatnik je otrzymał.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego L. R. wskazując na przepisy art. 2a, art. 11 O.p. oraz art. 39 zy9 ust. 1 ustawy COVID wniósł o przyznanie, prawa "do jednorocznego (roku kalendarzowego) obliczania podatku tj. do obliczania podatku za każdy rok z osobna, bowiem z żadnego przepisu nie wynika, aby ustawa C0VID-19 anulowała to prawo: art. 11 o.p. i art. 11 p.d.o.f.". Skarżący podkreślił, że Skarb Państwa miał korzyść, z posiadania emerytury strony w czasie pandemii, kiedy to ciężko chorował, przestrzegał zakazów wynikających z pandemii i nie miał innych dochodów niż przedmiotowa emerytura. Końcowo Skarżący zaakcentował, że aktualnie ma do spłacania długi po braku emerytury w czasie COVID-19 i po wysokich kosztach leczenia spowodowanych pandemią, a organ wszczął postępowanie egzekucyjne uwzględniając konta małżonków i synów.
Zdaniem Skarżącego wszczęta egzekucja nie była prawnie uzasadniona, podatek od emerytur za lata 2020, 2021 i 2022 był zapłacony łącznie z podatkiem od emerytury za 2023. Nastąpiło bezprawne podwójne opodatkowanie. Nadto we wszczętej potężnej egzekucji zostały także naliczone karne odsetki od należnych emerytur.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu.
Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się do ustalenia momentu opodatkowania przychodu z tytułu świadczenia emerytalnego za 2022 rok, otrzymanego przez Podatnika w 2023 roku. Źródło tego sporu tkwi w tym, że przychód za poszczególne okresy podatkowe powinien być – jak uważa Skarżący – opodatkowany w roku podatkowym, za który przysługuje mu świadczenie emerytalne. Nawet w sytuacji, jak w tej sprawie, gdy wypłata emerytury na rzecz Podatnika, za pośrednictwem poczty, nastąpiła 16 czerwca 2023 r. wraz z wyrównaniem od marca 2020 roku do 30 czerwca 2023 roku włącznie. Organy obu instancji, mając na uwadze niekwestionowany przez Skarżącego stan faktyczny stwierdziły, że przychód za poszczególne okresy (od marca 2020 r. do 30 czerwca 2023 roku włącznie) winien być opodatkowany w roku podatkowym, w którym podatnik je otrzymał, a zatem w 2023 roku, skoro w tym roku świadczenia emerytalne za wszystkie okresy podatkowe zostały wypłacone. Co za tym, określając zobowiązanie podatkowe małżonków R. za 2022 rok, organy uwzględniły wyłącznie przychód H. R..
W kontrolowanej sprawie Sąd przyznał rację organom podatkowym, które zasadnie jako podstawę rozstrzygnięcia tak zarysowanego sporu wskazały na przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz uwzględniły wyrok z 17 września 2025 r. i wspierającą to orzeczenie argumentację tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 286/25 (orzeczenie, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Argumentację przedstawioną w uzasadnieniu ww. orzeczenia rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd podziela i przyjmuje za własną w tej sprawie. W następstwie w dalszej części uzasadnienia Sąd posłuży się zaprezentowaną w ww. uzasadnieniu argumentacją w zakresie niezbędnym do rozpoznania niniejszej sprawy.
Jak zasadnie wskazały organy, dla ustalenia momentu powstania przychodu istotne jest brzmienie przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. zgodnie z którym przychodami, z zastrzeżeniem niemających zastosowania w sprawie art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Przywołany przepis w kluczowej dla niniejszej sprawy kwestii jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a judykatura zgodnie przyjmuje, że w świetle art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. do powstania przychodu wystarczające jest postawienie do dyspozycji podatnika kwoty pieniężnej. Nie jest konieczne fizyczne uzyskanie przez podatnika tej kwoty (vide. wyrok NSA z 21 lipca 2022 r., sygn. akt II FSK 455/22). Przychód w postaci pieniędzy lub wartości pieniężnych powstaje – mimo, że nie wynika to wprost z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. - w momencie otrzymania ich przez podatnika lub w momencie postawienia ich do dyspozycji podatnika (vide. wyrok SN z 5 lipca 2023 r., sygn. akt I USKP 13/22, publ. OSNP 2025/1/6). "Przez pojęcie "otrzymane" należy bowiem rozumieć takie pieniądze i wartości pieniężne, które zostały podatnikowi faktycznie przekazane. Pod pojęciem "postawionymi do dyspozycji" należy rozumieć takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik - wykazując określoną aktywność - ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji podatnika.
Choć nie wynika to wprost z brzmienia analizowanej regulacji za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny" (wyrok z dnia 10 października 2024 r., I SA/Po 158/24, LEX nr 3773084). Istotą przychodu podatkowego jest realny, trwały i definitywny charakter przysporzenia majątkowego, tj. taki w którym ostatecznie powiększone zostają aktywa podatnika (tak wyrok WSA w Krakowie z 17 października 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 712/24). Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotu wydatków. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane "tytułem zwrotnym", takie jak pożyczki, kaucje itp., nie są zaliczane do przychodów podatkowych (vide. wyroki NSA: z 14 marca 2023 r., sygn. akt II FSK 2116/20; z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1995/18; wyrok WSA w Łodzi z 21 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 72/24; wyrok WSA w Poznaniu z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 859/20; wyrok WSA w Poznaniu z 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 863/20).
Uwzględniając powyższe wypowiedzi judykatury ale nader niebudzący wątpliwości interpretacyjnych przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. na tle ustalonego i niekwestionowanego przez Skarżącego stanu faktycznego Sąd nie ma wątpliwości, że zasadnie organy podatkowe obu instancji określając wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych małżonków R. za 2022 rok uwzględniły wyłącznie przychód H. R., odpowiednio dochód oraz zaliczki pobrane przez płatnika na podatek dochodowy (str. 7 zaskarżonej decyzji). Odnośnie przychodów L. R. za 2022 rok organ ustalił, czego Strona nie kwestionuje, że nie wpłynęły żadne informacje o dochodach uzyskanych w 2022 roku od organu rentowego (PIT-11A, PIT-11C, PIT-40A). Jak wynika m.in. z dokumentu PIT-11A, w 2023 roku tytułem emerytury-renty oraz innych krajowych świadczeń, o których mowa w art. 34 ust. 7 p.d.f., Skarżący osiągnął przychód w wysokości 419.800,46 zł, od którego odprowadzone zostały: zaliczka na podatek dochodowy w wysokości 108.234,00 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 37.902,51 zł. W 2023 roku miała bowiem miejsce wypłata emerytury na rzecz Podatnika z wyrównaniem od marca 2020 r. do 30 czerwca 2023 r.
Z tych wszystkich względów w ocenie Sądu organy nie miały oparcia w obowiązujących przepisach prawa aby uczynić, jak oczekiwał Skarżący i uwzględnić, określając zobowiązanie małżonków za 2022 rok w podatku dochodowym od osób fizycznych, przychód Podatnika z tytułu świadczeń emerytalnych za 2022. Ponieważ co niesporne, 16 czerwca 2023 r. Skarżący otrzymał świadczenie emerytalne m.in. za 2022 rok, to zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. świadczenie to podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym za 2023 rok. I tak też się stało, decyzją z 20 marca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łasku z 30 października 2024 r. określającą H. R. i L. R. wysokość zobowiązania oraz nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2023 r. Stanowisko organów podatkowych znalazło potwierdzenie w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 286/25.
Po wtóre podkreślić trzeba, że moment pozostawienia do dyspozycji Skarżącego jako podatnika świadczenia, determinuje – stosownie do ogólnej i generalnej reguły art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. - moment jego opodatkowania podatkiem dochodowym.
Nadto co należy uwypuklić, przepis art. 39zy9 ustawy o COVID, na który wielokrotnie wskazywał Skarżący, z uwagi na stan epidemii owszem umożliwił podatnikom składanie wniosków o przyznanie świadczenia emerytalnego z opóźnieniem, bez żadnych z tego opóźnienia konsekwencji. Przesunięcie momentu, w jakim podatnicy mogli składać ww. wnioski nie jest jednak tożsame z modyfikacją momentu opodatkowania otrzymanego przychodu z tytułu tego świadczenia. Ustawodawca, mając świadomość epidemii Covid-19 i wynikających z niej różnego rodzaju niedogodności, w tym dla podatników, nie zmodyfikował momentu opodatkowania otrzymanego przez podatników przychodu. Gdyby było to jego intencją, to dokonałby stosownej modyfikacji art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., jak to uczynił w innych przypadkach, przykładowo właśnie w art. 31zy9 ustawy o COVID. Tak jednak ustawodawca nie uczynił, a nie jest dopuszczalne, jak tego oczekuje Skarżący, przez analogię z powołaniem na tą możliwość modyfikowanie momentu opodatkowania przychodu, gdyż w prawie podatkowym analogia jest niedopuszczalna.
Stosownie do art. 217 Konstytucji RP reguły opodatkowania mogą być określone jedynie w ustawie, co oznacza, że nawet sąd administracyjny, dysponujący władzą dyskrecjonalną w ocenie prawidłowości regulacji prawnej, nie posiada kompetencji do ingerencji w treść art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. i modyfikowania jego treści, wbrew jego wyraźnej regulacji prawnej. Byłoby to bowiem naruszeniem Konstytucji i "stworzeniem" przepisu nie wynikającego z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zasadnie wskazały również organy, w ślad za wielokrotnie przywoływaną argumentacją tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 286/25, że istotnym argumentem w ocenie tej sprawy jest również fakt, iż Skarżący, obiektywnie to oceniając, nie był w stanie złożyć zeznania podatkowego z tytułu otrzymania świadczenia emerytalnego za 2022 rok w roku następnym po roku podatkowym z uwagi, iż świadczenie to zostało przyznane dopiero w 2023 r.
Z tych wszystkich względów na aprobatę zasługuje zaskarżone i poprzedzające je rozstrzygnięcie, w granicach obowiązujących przepisów prawa i wobec niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy, niedopuszczalne byłoby aby organy podatkowe zmodyfikowały zgodnie z wolą Skarżącego moment opodatkowania świadczenia emerytalnego za 2022 rok. Co za tym trafnie nie uwzględniły świadczenia Skarżącego w rozliczeniu małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 rok. Na uwzględnienie zasługuje również konstatacja organu, oparta na art. 72 O.p. i wniosku o stwierdzenie nadpłaty, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 rok w kwocie 6.949,00 zł zostało uregulowane w całości. Zaliczka pobrana przez płatnika w wysokości 10.549,00 zł spowodowała powstanie nadpłaty w wysokości 3.600,00 zł. Z uwagi na wcześniejszy zwrot kwoty 3.519,00 zł (17.05.2023 r.) - do zwrotu pozostaje kwota 81,00 zł (jako wyliczenie: 3.600,00 zł - 3.519,00 zł).
Mając na uwadze zarzuty i wspierającą je argumentację Skarżącego odnośnie wszczętego przeciw Podatnikowi postępowania egzekucyjnego wyjaśnić należy, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi (...) wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (vide. wyrok NSA z 20 listopada 1997 r., sygn. akt SA/Łd 2572/95, LEX nr 32521; uchwała NSA (7) z 3 lutego 1997 r., publ. ONSA 1997/3/104). Oznacza to, że sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zagadnienia związane ze wszczętym postępowaniem egzekucyjnym, zasadnością i prawidłowością jego wszczęcia nie mieszczą się w ramach stosunku administracyjnoprawnego, którego skarga dotyczy.
Co nie oznacza, że strona jest pozbawiona możliwości obrony swoich praw w ramach wszczętej egzekucji, temu służą regulacje zawarte w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2026 r., poz. 268), do których strona winna sięgnąć.
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na ich wynik, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
ds