Uzasadnienie
Decyzją z 18 grudnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania K. J. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 17 czerwca 2025 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 8 listopada 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące okresu kwiecień-wrzesień 2014 r.
Ze zgromadzonego materiału sprawy wynika, że postanowieniem z 28 listopada 2014 r. wobec K. J. wszczęte zostało postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do września 2014 r. W następstwie poczynionych ustaleń, decyzją z 14 sierpnia 2019 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi określił Podatnikowi nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za wskazane miesiące 2014 roku oraz orzekł o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wynikającego z faktur VAT wystawionych w wymienionych okresach rozliczeniowych 2014 roku. Organ pierwszej instancji wskazał m.in., że kwestionowane, sporne faktury dotyczące nabyć telefonów komórkowych wystawione zostały w celu wyłudzenia podatku VAT.
W konsekwencji ww. organ zakwestionował również dostawy krajowe wykazane na rzecz podmiotów krajowych i w tym zakresie orzekł o obowiązku zapłaty podatku wynikającego z wystawionych przez Stronę dokumentów. W opisanej decyzji organ stwierdził także, mając na względzie ustalony stan faktyczny, że Strona nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez: Spółkę D, Ś S.A., T M. T. oraz Spółkę z o.o. K. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi rozstrzygnięciem z 8 listopada 2021 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji z 28 listopada 2014 r. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego pełnomocnik Strony zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 29 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 24/22, uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. i oddalił skargę w pozostałej części.
Od powyższego orzeczenia zarówno Strona jak i organ odwoławczy wnieśli skargi kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I FSK 1972/22 - uchylił zaskarżony wyrok w całości, oddalił skargę kasacyjną K. J. i oddalił skargę.
Pismem z 8 lutego 2024 r. pełnomocnik Strony wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 8 listopada 2021 r. Jako podstawę wniosku Pełnomocnik wskazał na przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) dalej: O.p. Pełnomocnik wyjaśnił, że nową okolicznością w sprawie jest postanowienie Prokuratury Okręgowej w G. z [...] r. sygn. [...] o umorzeniu śledztwa prowadzonego przeciwko wspólnikom spółki cywilnej E N. P. i M. S. s.c. - na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. wobec stwierdzenia, że czyny nie zawierają znamion czynu zabronionego.
W związku z powyższym wniósł o przeprowadzenie postępowania określonego w art. 243 § 1 O.p. i wydanie decyzji uchylającej decyzję z 8 listopada 2021 r. w części dotyczącej transakcji udokumentowanych fakturami sprzedaży wystawionymi przez I K. J. dla E N. P. i M. S. s.c. o nr: [...] z [...] r. i [...] z [...] r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 O.p. i umorzenie postępowania w tej części na podstawie art. 208 § 1 O.p. Do wniosku dołączono kopię postanowienia Prokuratury Okręgowej w G.. z 30 czerwca 2023 r., sygn. [...].
Decyzją z 17 czerwca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5, art. 244 § 1, art. 210 O.p. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej wydanej przez siebie 8 listopada 2021 r., uznając, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Nie podzielając stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie wniosku o wznowienie postępowania Strona złożyła odwołanie zarzucając rażące naruszenie przepisów: art. 120, art. 121, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1, art. 210 § 1 pkt 9 i § 4 O.p.; art. 45 Konstytucji RP; art. 47 w zw. z art. 51 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 i ust. 3 TUE; art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Praw Wolności; które miały wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik wniósł w imieniu Strony o uchylenie w całości decyzji z 17 czerwca 2025 r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 O.p. i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy i umorzenie postępowania w części dotyczącej transakcji Podatnika z odbiorcą E s.c. na podstawie art. 208 § 1 O.p.
Przywołaną na wstępie decyzją z 18 grudnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielając ustalenia i wywiedzioną po ich analizie ocenę organu pierwszej instancji co do braku przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., co za tym z uwagi na brak przesłanki uzasadniającej uchylenie ostatecznej decyzji z 8 listopada 2021 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 17 czerwca 2025 r.
Wyjaśniając szczególny charakter postępowania nadzwyczajnego inicjowanego wnioskiem o wznowienie postępowania organ zaakcentował, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpoznania i podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wymienionymi w art. 240 § 1 O.p. Zaznaczył, że decyzja z 8 listopada 2021 r., o uchylenie której wystąpiła Strona, jest decyzją ostateczną i prawomocną, której wzruszenie może nastąpić w ściśle określonych przypadkach i nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym.
Mając na uwadze podstawę wniosku o wznowienie wskazaną przez Stronę organ wyjaśnił, przytaczając brzmienie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., że wznowienie postępowania w oparciu o powołany przepis następuje, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; ujawnione okoliczności lub dowody mają charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania; istniały w dniu wydania ostatecznej decyzji; nie były znane organowi, który wydał decyzję, tzn. że mogą mieć one wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, a więc wywołują konieczność uchylenia decyzji ostatecznej w całości lub w części.
Analizując poszczególne przesłanki organ przypomniał, że pełnomocnik powołał się na nowy dowód w postaci postanowienia Prokuratury Okręgowej w G.. z 30 czerwca 2023 r., który nie może stanowić podstawy wznowienia przedmiotowej ostatecznej decyzji, gdyż nie istniał w dniu jej wydania, powstał kilka lat później. Nadto organ stwierdził, że wskazany przez Stronę nowy dowód nie nosi cechy istotności, która to cecha oznacza, że za istotne dowody i okoliczności w znaczeniu użytym przez ustawodawcę w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., uznaje się tylko te, które miały wpływ na wynik sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik K. J. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 18 grudnia 2025 r. w całości zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania:
- 1. art. 240 § 1 pkt 5, art. 243 § 2 w związku z art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez zaniechanie prawidłowego ustalenia przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. na podstawie dowodów i okoliczności ustalonych w śledztwie Prokuratury Okręgowej w G.. przeprowadzonym w sprawie [...] co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2. art. 243 § 2 i art. 245 § 1 O.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed, a nie po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 3. art. 245 § 1 pkt 2 O.p. poprzez bezpodstawne zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy nie doszło do prawidłowego ustalenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.;
- 4. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. poprzez zaniechanie dokonania kompletnych i prawidłowych ustaleń niezbędnych do wydania prawidłowej decyzji, co miało wpływ na wynik sprawy;
- 5. art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez pominięcie wiążącej wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartej w postanowieniu z dnia 12 listopada 2025r. wydanym w sprawie C-475/24 Fashion TV RO SRL, Maestro SPRL mającej istotne znaczenie w sprawie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji;
- 6. art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez nie respektowanie prawa zagwarantowanego karcie, w tym zasady równości broni i prawa do obrony oraz prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy Skarżącego.
Pełnomocnik wniósł w imieniu Strony o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 18 grudnia 2025 r. w całości, jak również decyzji tego organu z 17 czerwca 2025 r. wydanej w pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ; zasądzenie od organu podatkowego na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych; rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 - dostępny, jak i pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy w niniejszej sprawie, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Zdaniem Sądu, w postępowaniu organu nie sposób dopatrzyć się naruszenia przepisów procedury (art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 pkt 5 O.p.), na które wskazała Strona w skardze. Zarzuty skargi koncentrują się w istocie wokół naruszania wskazanych przepisów postępowania poprzez zaniechanie dokonania kompletnych i prawidłowych ustaleń niezbędnych do wydania prawidłowej decyzji, co zdaniem Strony miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu analiza akt sprawy i argumentów organu uzasadnia ocenę, że organ mając na uwadze charakter postępowania zainicjowanego wnioskiem o wznowienie postępowania, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zebrał materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddał wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.
Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że przedstawiona w uzasadnieniu argumentacja nie przekonuje Strony i nie jest zgodna z zajętym stanowiskiem, nie świadczy samo w sobie o trafności sformułowanych w tym zakresie zarzutów. Sąd nie dopatrzył się również aby organ przekroczył granice wyznaczone obowiązującymi przepisami prawa z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z tych przepisów a dotyczących postępowania nadzwyczajnego jakim niewątpliwie jest postępowanie z wniosku o wznowienie postępowania.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy w ustalonych okolicznościach faktyczno-prawnych trafnie ocenił organ, że nie wystąpiła wskazana przez Stronę przesłanka uzasadniająca uchylenie, w trybie wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 8 listopada 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2014 roku.
Na wstępie należy zaznaczyć, co wybrzmiało z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w przepisie art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja ostatecznej decyzji w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p.
Z całą stanowczością podkreślić trzeba, że instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej.
Takie ukształtowanie omawianego trybu ma służyć zapewnieniu podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Możliwość podważenia ostatecznej decyzji narusza porządek prawny, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności ostatecznych decyzji (art. 127 i 128 O.p.). Z woli ustawodawcy, nie wszystkie wady postępowania zakończonego decyzją objętą następnie postępowaniem wznowieniowym, mogą stanowić podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 O.p.
Instytucja wznowienia postępowania podatkowego ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 § 1 O.p. Powyższa instytucja nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej (vide wyrok NSA z 11 czerwca 2021 r., sygn. akt II FSK 3555/18).
Nie można również pominąć, że postępowanie z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją jest kilkuetapowe. W pierwszej kolejności organ ustala, czy wniosek o wznowienie postępowania jest prawidłowy od strony formalnej, w tym czy jest dopuszczalny podmiotowo i czy zawiera jedną z podstaw wymienionych w przepisie art. 240 § 1 O.p. Kolejnym etapem jest weryfikacja, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych danej sprawy przesłanka wznowienia wskazana we wniosku w sprawie wystąpiła, czy też nie. W zależności od wyników takiej weryfikacji organ wydaje jedno z rozstrzygnięć opisanych przez ustawodawcę w art. 245 § 1 O.p. Organem właściwym w sprawie zgodnie z art. 244 § 1 O.p. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.
Z kolei, jak wynika z art. 221 § 1 O.p., w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby administracji skarbowej odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.
Uwzględniając powyższe uwagi na tle kontrolowanej sprawy Sąd stwierdził, że dokonana przez organ podatkowy ocena braku zaistnienia w sprawie wskazywanej przez podatnika przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. była prawidłowa. Z treści tego przepisu wynika bowiem, iż w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Wypracowane przez sądy administracyjne stanowisko, przytoczone przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i znajdujące oparcie w literaturze, nie pozostawia wątpliwości, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności, tj.:
- 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody;
- 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie;
- 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję;
- 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji.
Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Wznowienia postępowania nie będzie zatem uzasadniać powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powołane przez stronę dowody nie mogą stanowić nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jeżeli dowody te nie istniały w dacie wydania ostatecznej decyzji dotyczącej strony.
Odnotować należy, że dowodem w postępowaniu podatkowym są zeznania świadków, a nie świadkowie, w związku z czym, zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nowym dowodem w sprawie wznowionej mogą być zeznania świadków istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który ją wydał, a nie same źródło dowodowe, czyli świadkowie, czy potencjalni świadkowie, którzy mogli złożyć stosowe zeznania, lecz nie uczynili tego przed dniem wydania decyzji ostatecznej. Kiedy zatem mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. o nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, chodzi o dowody w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym, a więc np. zeznania świadków istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który je wydał, a nie samych źródeł dowodowych, czyli bytu w dniu wydania decyzji nieznanych organowi świadków, którzy mogli złożyć stosowne zeznania, lecz nie uczynili tego przed dniem wydania decyzji ostatecznej. (por. wyroki NSA: z 14 lutego 2025 r., sygn. akt I FSK 1553/21; z 18 października 2022 r., sygn. akt I FSK 1849/21).
Z kolei uznanie przedłożonego dowodu za istotny, w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 O.p, wymaga wykazania, że jego uwzględnienie może spowodować wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż zawarte w decyzji ostatecznej. Trzeba jednak zauważyć, że odmienna, a nawet błędna ocena dowodu (okoliczności), który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania. Błędna bowiem ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności, są to dwie różne sytuacje.
Podsumowując, wznawia się postępowanie i ewentualnie uchyla decyzję ostateczną oraz orzeka co do meritum sprawy (gdy zachodzi przesłanka tzw. istotności dowodu), jeśli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z tak opisanym przypadkiem nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie.
Przypomnieć należy, że Strona wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją z 8 listopada 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2014 roku. Jak bowiem wskazał organ Strona nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu podatkowego zaskarżyła przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 29 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 24/22, uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. i oddalił skargę w pozostałej części. Od powyższego orzeczenia zarówno Strona jak i organ odwoławczy wnieśli skargi kasacyjne. NSA wyrokiem z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I FSK 1972/22, uchylił zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji w całości, oddalił skargę kasacyjną K. J. i oddalił skargę.
Nie budzi zatem wątpliwości, że w przypadku ostatecznej decyzji z 8 listopada 2021 r., uwzględniając zasadę trwałości decyzji podatkowych, próba jej wzruszenia mogła nastąpić wyłącznie w jednym z trybów nadzwyczajnych. W niniejszej sprawie Strona wystąpiła o wznowienie postępowania, wskazując jako podstawę wniosku przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Pełnomocnik argumentował, że nową okolicznością w sprawie jest postanowienie Prokuratury Okręgowej w G.. z 30 czerwca 2023 r. sygn. [...] o umorzeniu śledztwa prowadzonego przeciwko wspólnikom spółki cywilnej E N. P. i M. S. s.c. - na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. wobec stwierdzenia, że czyny nie zawierają znamion czynu zabronionego.
W związku z tym wniósł o przeprowadzenie postępowania określonego w art. 243 § 1 O.p. i wydanie decyzji uchylającej decyzję z 8 listopada 2021 r. w części dotyczącej transakcji udokumentowanych fakturami sprzedaży wystawionymi przez I K. J. dla E N. P. i M. S. s.c. o nr: [...] z [...] r. i [...] z [...] r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 O.p. i umorzenie postępowania w tej części na podstawie art. 208 § 1 O.p. pełnomocnik wniósł o uchylenie ww. decyzji w części dotyczącej transakcji udokumentowanych fakturami sprzedaży wystawionymi przez I K. J. dla E N. P. i M. S. s.c. o nr: [...] z [...] r. i [...] z [...] r. na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 O.p. i umorzenie postępowania w tej części na podstawie art. 208 § 1 O.p.
Jak wynika z akt sprawy po ustaleniu przez organ, że brak jest przeszkód formalnych, postanowieniem z 22 lutego 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną wydaną przez siebie 8 listopada 2021 r. Postępowanie z wniosku Strony na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. zostało zawieszone z uwagi na wspomniane już złożenie skargi kasacyjnej do NSA, od wyroku WSA w Łodzi z 29 czerwca 2022 r. sygn. I SA/Łd 24/22. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z 4 kwietnia 2025 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie, gdyż wyrokiem z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I FSK 1972/22 NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA w Łodzi z 29 czerwca 2022 r., sygn. I SA/Łd 24/22 w całości i oddalił skargę kasacyjną K. J. i oddalił skargę. Przedmiotowy wyrok wpłynął do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 23 marca 2025 r. Następnie, po zbadaniu wystąpienia wskazanej przez Stronę podstawy wznowienia postępowania – art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - organ pierwszej instancji decyzją z 17 czerwca 2025 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 8 listopada 2021 r. Rozstrzygnięcie to w toku kontroli instancyjnej zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją z 18 grudnia 2025 r. wobec przychylenia się do oceny organu pierwszej instancji o braku przesłanki uzasadniającej uchylenie ostatecznej decyzji z 8 listopada 2021 r. Zdaniem Sądu wbrew zarzutowi skargi naruszenia art. 243 § 2 O.p. zakres przeprowadzonego postępowania wznowieniowego był adekwatny do zakresu postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym.
W ocenie Sądu, analizując wystąpienie przesłanki opisanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. organ doszedł do zasługującej na aprobatę konkluzji, że przedłożone przez Stronę postanowienie Prokuratury Okręgowej w G.. z 30 czerwca 2023 r. sygn. [...] o umorzeniu śledztwa prowadzonego przeciwko wspólnikom spółki cywilnej E N. P. i M. S. s.c. - na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. wobec stwierdzenia, że czyny nie zawierają znamion czynu zabronionego, nie może być traktowane jako dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Opisane postanowienie niewątpliwie nie istniało w dniu wydania decyzji z 8 listopada 2021 r. Ustawodawca opisał zaś w sposób nie budzący wątpliwości warunki od spełnienia, których jest uzależnione uwzględnienie danego dowodu jako nowego na potrzeby postępowania wznowieniowego. Dowód tych cech pozbawiony nie może wywołać pożądanego przez stronę skutku, nie można bowiem pominąć, że zasada trwałości decyzji ostatecznych wyrażona w przepisie art. 128 O.p. ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
Po wtóre podkreślić należy, iż jako nowy dowód Strona wskazała opisane postanowienie Prokuratury Okręgowej w G.. z 30 czerwca 2023 r. sygn. [...] o umorzeniu śledztwa prowadzonego przeciwko wspólnikom spółki cywilnej E N. P. i M. S. s.c., przy czym jednocześnie zarzuca zaniechanie prawidłowego ustalenia przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. na podstawie dowodów i okoliczności ustalonych w śledztwie Prokuratury Okręgowej w G.. Jak już zostało zaakcentowane, nowe dowody na jakie wskazuje ustawodawca w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. to dowody w znaczeniu przedmiotowym. Strona wskazując, jako dowód na ww. postanowienie Prokuratury Okręgowej w G.. nie może oczekiwać, że organ badając zasadność wniosku o wznowienie postępowania opartego na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zajmie się analizą, w kontekście zasadności uwzględnienia wniosku o wznowienie, wszystkich dowodów i okoliczności, które zgromadziła Prokuratura Okręgowa, a których analiza przyczyniła się do umorzenia śledztwa prowadzonego wobec kontrahentów Strony.
Tak uczyniłby organ jedynie w sytuacji, gdy we wniosku o wznowienie postępowania Strona zidentyfikowałaby te dowody. Niewątpliwie we wniosku, który zainicjował wydanie zaskarżonej decyzji, jako dowód spełniający przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Strona wskazała - postanowienie Prokuratury Okręgowej w G.. z 30 czerwca 2023 r. sygn. [...] o umorzeniu śledztwa prowadzonego przeciwko wspólnikom spółki cywilnej E N. P. i M. S. s.c.
Na akceptacje zasługuje również wywód organu o braku cechy istotności powołanego przez Stronę dowodu w postaci opisanego już postanowienia Prokuratury Okręgowej w G.. z 30 czerwca 2023 r. Jak trafnie wyjaśnił organ w zaskarżonej decyzji postępowanie karne i postępowanie podatkowe to dwa odrębne, niezależne od siebie postępowania. Specyfika tych postępowań polega na tym, że są one prowadzone samodzielnie i wynik jednego nie przesądza (co do zasady) o wyniku drugiego. Oba postępowania mają autonomiczny charakter. W obu postępowaniach przyjmowane są odrębne kryteria orzekania. Toczą się niezależnie od siebie i różnią się przede wszystkim celem, jakiemu służą. Celem postępowania karnego jest bowiem ustalenie sprawstwa, winy i ewentualna odpowiedzialność karna lub stwierdzenie jej braku, a nie wymiar należności podatkowych, co należy do kompetencji organów podatkowych. W orzecznictwie podnosi się, że w postępowaniu podatkowym organy podatkowe ustalają stan faktyczny, po czym dokonują jego klasyfikacji na gruncie materialnego prawa podatkowego.
Wyroki zapadłe w sprawach karnych odzwierciedlają natomiast wynik przeprowadzonego postępowania karnego, w którym ocena poczynionych ustaleń faktycznych dokonywana jest pod kątem zarzutów postawionych oskarżonemu w tym postępowaniu. Sąd karny dokonuje określonej oceny na potrzeby swojego postępowania, uwzględniając obowiązujące w tym postępowaniu reguły, wynikające z przepisów prawa karnego o charakterze proceduralnym oraz materialnym. Dlatego też nawet tożsamy materiał dowodowy nie musi prowadzić do takiej samej oceny na gruncie prawa karnego (gdzie istotne znaczenie ma wina sprawcy) oraz na gruncie prawa podatkowego, gdzie działania lub zaniechania z reguły wywołują określone skutki niezależnie od nastawienia i woli podmiotu, który działania te podjął lub ich zaniechał (por. wyrok NSA z 9 października 2024 r., sygn. akt II FSK 838/24, podobnie w wyroku WSA w Łodzi z 5 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 737/240).
Jak podkreślił trafnie organ w zaskarżonej decyzji to organ podatkowy jest zobowiązany do przeprowadzenia samodzielnego postępowania dowodowego, co wprost wynika z treści art. 122, art. 180 i art. 181 O.p. oraz do oceny pozyskanych w jego toku dowodów - zgodnie z art. 191 O.p. - w celu ustalenia prawdy materialnej.
Nadto, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż: Odrębność postępowań karnych i podatkowych ma swoje odzwierciedlenie w treści art. 11 p.p.s.a., zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Ustawodawca nie przewidział zatem możliwości automatycznego związania sądu administracyjnego wyrokiem wydanym w postępowaniu karnym, który nie ma takiego charakteru. Tym samym wyrok uniewinniający od zarzutów popełnienia przestępstw skarbowych nie wywiera bezpośredniego wpływu na wynik sprawy podatkowej i pozostawia organom podatkowym możliwość samodzielnego ustalenia stanu faktycznego, zgodnie z wymogami określonymi w Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, ocena wyrażona w wyroku sądu karnego nie oznacza, że nieprawidłowa jest ocena przyjęta przez organy podatkowe w oparciu o zebrany przez nie materiał dowodowy.
Wyrok karny uwalnia od odpowiedzialności karnej stwierdzając brak podstaw do nałożenia odpowiedzialności. W sprawie podatkowej nie jest to jednak nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wyrok ten wyraża określoną ocenę stanu faktycznego, który uprzednio oceniony został przez organy podatkowe (wyrok NSA z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 135/16). Odmienna ocena okoliczności faktycznych przez sąd karny nie może stanowić nowej okoliczności, o której mowa w tym przepisie (wyrok NSA z 19 października 2017 r., sygn. akt I FSK 49/16). W kolejnym orzeczeniu podniesiono: Uniewinnienie strony od zarzucanego przestępstwa karnoskarbowego nie stanowi nowej okoliczności faktycznej. Przesłanki, jakie są badane w toku postępowania karnego i podatkowego są odmienne. W toku postępowania podatkowego organ podatkowy nie zajmuje się badaniem winy skarżącego, umyślności jego działania (wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1311/16).
Przepis art. 191 O.p. stanowi jasno, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ustalenia dowodowe muszą zmierzać do realizacji prawdy materialnej. W sytuacji zatem, gdy organ dysponuje w ramach zgromadzonego materiału całym spektrum dowodów (przykładowo: dokumentami, informacjami zebranymi w wyniku oględzin, zeznaniami świadków), dopiero w ramach oceny tego materiału ustala okoliczności i przyjmuje je do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazuje zaś na fakty, które zostały uznane przez niego za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W postępowaniu podatkowym organy ustalają okoliczności faktyczne kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, a następnie dokonują kwalifikacji przyjętych faktów na użytek zastosowania lub niezastosowania określonych norm materialnego prawa podatkowego, natomiast orzeczenia karne stanowią wynik przeprowadzonego postępowania karnego skarbowego, opartego na zgromadzonym w tymże postępowaniu materiale dowodowym.
Ocena poczynionych w nim ustaleń dokonywana była z punktu widzenia zarzutów postawionych w tymże postępowaniu. Tak Prokuratura, jak i sąd karny na użytek tego właśnie postępowania karnego skarbowego, z uwzględnieniem reguł dowodowych w nim obowiązujących, dokonają określonych ocen i idących za nimi ustaleń faktycznych. Nie oznacza to jednak automatycznie, że ocena przyjęta przez organy podatkowe, bazująca z kolei na zgromadzonym przez nie materiale dowodowym, została poczyniona w oparciu o nieznane im okoliczności, jest niesłuszna, bądź że powinna mieć charakter wtórny w stosunku do tej wyrażonej w postępowaniu karnym. Innymi słowy, wywiedzenie w dowodowym zakresie postępowania karnego skarbowego na podstawie zeznań świadków i innych dowodów, określonych okoliczności faktycznych na jego użytek nie oznacza, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi ją wydającemu.
Odmienna ocena co do okoliczności faktycznych przyjęta w postępowaniu karnym, nie mogła więc stanowić nowej okoliczności, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (vide. wyrok WSA w Lublinie z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 547/20).
W rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z wyrokiem uniewinniającym od zarzutów popełnienia przestępstw skarbowych, to jednak przywołane poglądy można odnieść do postanowienia Prokuratury Okręgowej w G.. o umorzeniu śledztwa.
Podsumowując, w ocenie Sądu zasadnie organ stwierdził, że powody, dla których Prokuratura Okręgowa w G.. umorzyła śledztwo w sprawie [...] nie mogą być podstawą do uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 8 listopada 2021 r. Ocena Prokuratury Okręgowej w G.. dotycząca znamion czynu zabronionego w odniesieniu do wspólników E s.c. nie oznacza, że nieprawidłowa jest ocena przyjęta przez organy podatkowe w oparciu o zebrany materiał dowodowy w sprawie podatkowej. Inne są bowiem reżimy prawne, w których postępowanie prowadzą organy ścigania i organy podatkowe. Odbywają się niezależnie od siebie i różnią się przede wszystkim celem jakiemu służą. I tak, celem postępowania karnego jest ustalenie sprawstwa, winy i ewentualna odpowiedzialność, zaś postępowanie podatkowe zmierza do określenia prawidłowej wysokości należności podatkowych.
Sąd podkreśla, że przez nową okoliczność istotną dla sprawy w rozumieniu omawianego przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., należy rozumieć taką, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że wiedza organu o określonych faktach w dniu wydawania decyzji w postępowaniu zwykłym doprowadziłaby do podjęcia rozstrzygnięcia co do swej istoty odmiennego od dotychczasowego.
Sąd nie mógł przy tym przejść obojętnie obok ustalenia, na które zasadnie zwrócił uwagę organ, że postanowienie Prokuratury Okręgowej w G.. pełnomocnik Strony przedłożył jako nowy dowód na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I FSK 1972/22. Zgodnie, bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. NSA analizując ten dowód w kontekście wpływu na wynik sprawy stwierdził zaś, że: "umorzenie postanowieniem prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej w G.. z 30 czerwca 2023 r. postępowania karnego (śledztwa) w sprawie karnoskarbowej przeciwko osobom zajmującym się sprawami gospodarczymi E s.c. nie dowodzi prawidłowości rozliczenia podatkowego skarżącego za okresy objęte decyzją".
NSA również zwrócił uwagę, że działania organów podatkowych oraz organów ścigania są autonomiczne, opierają się na zupełnie innych przepisach. Po zapoznaniu się z treścią uzasadnienia przedmiotowego postanowienia NSA dodał "Uznanie, że osoby zajmujące się sprawami gospodarczymi E s.c. nie popełniły czynu zabronionego nie oznacza, że rozliczenie podatkowe skarżącego za okresy objęte decyzją automatycznie staje się prawidłowe i nie podlega decyzyjnemu wzruszeniu na zasadzie określonej w art. 21 § 3 i § 3a O.p. Prokurator nie dysponował dowodami pozwalającymi na przypisanie winy wspólnikom E s.c. Prokurator nie badał jednak prawidłowości rozliczeń podatkowych ani skarżącego ani E s.c., a więc postanowienie umarzające śledztwo nie stanowi przeszkody do orzekania przez organy podatkowe na podstawie przepisów prawa podatkowego. Wykluczenie postanowieniem prokuratora winy wspólników E s.c. odnosi się do stanu wiedzy tych osób, także co do rynkowego, rzeczywistego charakteru (zdaniem prokuratora) transakcji dokonywanych ze skarżącym. Nie przekłada się to jednak na stan wiedzy skarżącego".
Końcowo, po wtóre podkreślić trzeba, że istotą postępowania wznowieniowego, jako wyjątku od zasady trwałości decyzji podatkowych jest możliwość przeprowadzenia postępowania w sytuacji, gdy postępowanie główne, w którym wydana została kwestionowana decyzja, dotknięte było wadami określonymi w art. 240 O.p. Niedopuszczalne jest wykorzystywanie postępowania wznowieniowego do kontynuowania, weryfikacji merytorycznej prawidłowości ostatecznej decyzji, dokonanej wcześniej w postępowaniu zwykłym. To postępowanie zwykłe było tym czasem, kiedy strona miała możliwość stawiania organom zarzutów, zarówno co do naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, składania wyjaśnień i wniosków dowodowych. W ramach postępowania nadzwyczajnego, jakie zostało w tej sprawie poddane kontroli sądu, organ podatkowy nie był uprawniony ani zobowiązany do rozpatrzenia sprawy przez pryzmat zarzutów zmierzających do podjęcia przez organ czynności mających na celu ponowne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Lektura pism Strony wskazuje, że w istocie taka była Jej intencja. Postępowanie wznowieniowe nie jest jednak kolejną instancją, kolejnym trybem umożliwiającym ponowną analizę materiałów sprawy, na podstawie których wydano ostateczną decyzję. Nie służy przeprowadzeniu dowodów zmierzających do ponownego ustalenia stanu faktycznego. Ogranicza się do zbadania zaistnienia wyłącznie przesłanek wymienionych w art. 240 O.p. co trafnie akcentował organ w skarżonej decyzji.
Reasumując, w ocenie Sądu, podniesione w skardze zarzuty oraz argumentacja w zakresie naruszenia wskazanych i omówionych przepisów nie zasługują na uwzględnienie. Sąd skontrolował kwestionowaną skargą decyzję również w pozostałym zakresie, działając na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. i nie stwierdził innych nieprawidłowości skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez nie respektowanie prawa zagwarantowanego karcie, w tym zasady równości broni i prawa do obrony oraz prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy Skarżącego. Przepis ten wskazuje bowiem, że każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule.
Jako niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez pominięcie wiążącej wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartej w postanowieniu z 12 listopada 2025r. wydanym w sprawie C-475/24 Fashion TV RO SRL, Maestro SPRL mającej istotne znaczenie w sprawie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Wskazany wyrok dotyczył możliwości zbadania przez sąd krajowy w toku oceny decyzji organu podatkowego dowodów zebranych w toku wcześniejszego postępowania karnego wszczętego względem osób odrębnych od podatnika.
Nie można jednak pominąć, że problem dotyczył sprawy rozstrzyganej w postępowaniu zwyczajnym, gdzie zakres badania rozstrzyganej sprawy nie jest ograniczony, tymczasem zakres prowadzanego postępowania nadzwyczajnego wyznaczają ramy przepisów dotyczących wznowienia postępowania. Strona skarżąca powołała się na przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p., który uzasadnia wznowienie postępowania od wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. W postępowaniu nadzwyczajnym ocena zasadności prawa do odliczenia podatku naliczonego poprzedzona musi być uznaniem, że spełnione zostały przesłanki wznowienia postępowania, co jak wyżej wskazano nie miało miejsca w sprawie. Przywołane we wniosku o wznowienie postępowania postanowienie Prokuratury Okręgowej w G.. w sprawie [...] nie mogło być uznane za nowy, istotny dowód czy okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji nieznaną organowi, który wydał decyzję.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
P.C.