Uzasadnienie
Decyzją z 15 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania I. Sp. z o.o. Sp.k. Sp.k. z siedzibą w G. od decyzji Prezydenta Miasta P. z 31 marca 2025 r. odmawiającej umorzenia części zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2023 i 2024 rok – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Z ustalonego na potrzeby sprawy stanu faktycznego wynika, że wnioskiem z 3 grudnia 2024 r. Spółka zwróciła się do organu pierwszej instancji o "- umorzenie w części w wysokości 60% należności podatkowej za 2023 rok, - umorzenie w części w wysokości 60%o należności podatkowej za 2024 r., odroczenie w terminie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za 2024 r. wyznaczając termin zapłaty zaległości na lipiec 2024 r.". We wniosku Spółka przedstawiła rys historyczny powstania Spółki, nakreśliła działania dotyczące postępowania o zatwierdzenie układu, planu restrukturyzacyjnego i związanego z tym podatku od nieruchomości oraz zawarła uzasadnienie wystąpienia o ulgę.
Ponieważ Spółka jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą, a nie wskazała o jaką formę pomocy publicznej wnioskuje, nie przedłożyła też wymaganych dokumentów dot. pomocy publicznej i sytuacji finansowej, organ pierwszej instancji pismem z 8 stycznia 2025 r. wezwał Spółkę do dokonania czynności określonych w wezwaniu m.in. do sprecyzowania zgłoszonego żądania. Realizując wezwanie Spółka sprecyzowała treść żądania wskazując, że wnioskuje o umorzenie w części wynoszącej 60% wysokości zaległości podatkowej za rok 2023 oraz w tej samej części za rok 2024. Ponadto Spółka zawnioskowała o pomoc de minimis przedstawiając przy tym: informacje dotycząca pomocy de minimis, zaświadczenie o udzielonej pomocy publicznej w okresie ostatnich 3 lat kalendarzowych - dokumenty finansowe za 2021, 2022, 2023 i 2024 r.
Decyzją z 31 marca 2025 r. Prezydenta Miasta P., na podstawie przepisów art. 67a § 1 pkt. 3, art. 67b § 1 pkt 2, w związku z art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 1111) dalej: O.p. oraz rozporządzenia komisji (UE) nr 2023/2831 z 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. Unii Europejskiej nr L 2023/2831), odmówił Spółce umorzenia wnioskowanej części zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] za 2023 r. (tj. kwoty 412.497,60 zł) i za 2024 rok (tj. kwoty 822.607,46 zł), ponieważ zdaniem organu nie zaistniał w sprawie ważny interes podatnika a także interes publiczny, uzasadniający udzielenie Spółce wnioskowanej ulgi i rezygnację przez organ podatkowy z zaplanowanych dochodów podatkowych.
Uzasadniając organ pierwszej instancji przytoczył obszerne ustalenia poczynione w sprawie z uwzględnieniem zgromadzonego materiału, w tym szeregu dokumentów dotyczących sytuacji materialnej Spółki, który po uwzględnieniu obowiązujących przepisów legł u podstaw rozstrzygnięcia.
Spółka I. nie zgadzając się z organem pierwszej instancji złożyła odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:
- 1. art. 67a O.p. poprzez błędną odmowę umorzenia opłat z tytułu podatku od nieruchomości za okres od marca 2020 do czerwca 2020,
- 2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że podatnik nie spełnił przesłanek określonych w art. 67a O.p. poprzez niewłaściwe uznanie, że w sprawie nie występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny,
- 3. art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postanowieniu podatkowym,
- 4. art. 187 § 1 O.p., poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
- 5. art. 210 § 4 O.p., poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. opisu w zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę.
Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. umorzenie opłat z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2023 i 2024.
Opisaną na wstępie decyzją z 15 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podzielając ustalenia i wyprowadzoną na ich podstawie ocenę organu pierwszej instancji, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu z 31 marca 2025 r.
Wskazując na brzmienie przepisów art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. oraz wypracowane na ich tle stanowisko judykatury organ odwoławczy wyjaśnił jak rozumieć pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Dodał, że konkretyzacja tych pojęć powinna być dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. Interes podatnika musi być na tyle istotny, aby jego pominięcie powodowało dla tego podatnika wyraźnie dostrzegalne, negatywne skutki. Ponadto pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną, aczkolwiek trudną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość jego dochodów oraz wydatków, możliwości zarobkowania i perspektywy spłaty zaległości wiążące się z wiekiem i stanem zdrowia podatnika.
Także "interes publiczny" powinien być oceniany wielopłaszczyznowo, nie tylko z punktu widzenia fiskalnego interesu Państwa, ale także z uwzględnieniem następstw odmowy udzielenia ulgi zarówno w sferze życia społecznego, jak i indywidualnego.
Organ przypomniał, że obecnie rozpatrywany wniosek o przyznanie ulgi nie jest pierwszym wnioskiem Spółki, gdyż w wykonaniu zawartego układu, za przyjęciem którego głosował również wierzyciel - Miasto P., umorzono Spółce będące wierzytelnościami Miasta zaległości podatkowe w wysokości ponad 12,5 min zł (95% wierzytelności), Spółka zapłaciła 5% tych wierzytelności (662.8189,90 zł). W ocenie Kolegium okoliczność ta nie może być uznana za obojętną z uwagi na rozważenie, czy w niniejszej sprawie wystąpił przypadek uzasadniony interesem publicznym. Kolegium wskazało na okoliczności podważające wiarygodność Spółki, która występując o zawarcie układu deklarowała, że zmodernizuje i wyremontuje posiadane nieruchomości, stworzy obiekty biurowo-magazynowo-produkcyjne, poczyni nakłady, które zwrócą się od przyszłych najemców. Tymczasem występując aktualnie o umorzenie części zaległości Spółka argumentuje, iż "liczyła na szybkie zatwierdzenie układu i jego realizację, a następnie zbycie nieruchomości w 2023 roku". W aktualnym wniosku Strona nie wspomina już o działaniach rewitalizujących przedmiotową nieruchomość, co wskazuje w ocenie organu na brak wiarygodności wyjaśnień.
Kolegium zwróciło również uwagę, że w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2023 i 2024 Spółka deklarowała budynki - zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym o pow. użytkowej 44.905,00 m², a zatem całej powierzchni użytkowej budynków zlokalizowanych na opodatkowanej nieruchomości. Twierdzenie Spółki w tym zakresie zostało w pełnym zakresie podważone w postępowaniu podatkowym przed organem pierwszej instancji, który uznał, że na opodatkowanej nieruchomości w ogóle nie była prowadzona tego rodzaju działalność. Stanowisko to potwierdziło Kolegium w decyzjach z 14 stycznia 2025 r. (SKO.4140.257.2024 - za rok 2023 oraz SKO.4140.362.2024 - za rok 2024. Kolegium poddając własnej analizie zgromadzony obszerny materiał dowodowy w kontekście argumentów Spółki doszło do przekonania, że w sprawie nie ma do czynienia z przypadkiem uzasadnionym interesem publicznym, podobnie jak i brak w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika.
Organ podsumował, że sytuacja w jakiej aktualnie znajduje się Spółka jest rezultatem podejmowanych przez nią oraz jej wspólników decyzji gospodarczych i biznesowych, a rezultaty ich nieefektywności nie powinny być przerzucane na podmioty publiczne.
W konsekwencji Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. jak i przepisów postępowania, gdyż w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, a dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I.Sp. z o.o. Sp.k. Sp.k. z/s w G. zaskarżonej decyzji organu odwoławczego zarzuciła naruszenie:
- - art. 67a O.p. poprzez błędną odmowę umorzenia opłat z tytułu podatku od nieruchomości za okres od marca 2020 do czerwca 2020;
- 2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że podatnik nie spełnił przesłanek określonych w art. 67a O.p. poprzez niewłaściwe uznanie, że w sprawie nie występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny
- 3. art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postanowieniu podatkowym,
- 4. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na błędnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania a przedłożonego przez podatnika, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji;
- 5. art. 122 w zw. z art. 180 § 1, w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na niepełnym materiale dowodowym, co jest następstwem bezpodstawnego odstąpienia od przeprowadzenia w sprawie pełnego postępowania dowodowego, a w konsekwencji zaniechania podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy pełnej dostępności tych środków dowodowych dla organu podatkowego (również organu odwoławczego), co ostatecznie doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej udzielenia ulgi w podatku.
W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 15 grudnia 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z 31 marca 2025 r., zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podtrzymując dotychczasową argumentację, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy w niniejszej sprawie, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe zważając na wynikający z przepisu art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Organy wyjaśniły zasadność zajętego stanowiska w kontekście ustalonego stanu faktycznego sprawy. Okoliczność, że przedstawiona w uzasadnieniu argumentacja nie przekonuje Strony i nie jest zgodna z zajętym przez Stronę stanowiskiem, nie świadczy samo w sobie o trafności sformułowanych w tym zakresie zarzutów.
Odmienna ocena i wnioski wyprowadzone po analizie tego samego stanu faktycznego, tych samych dowodów, nie świadczą o brakach w ustaleniach organów, tym bardziej, że Strona w toku postępowania miała możliwość zgłaszania wniosków dowodowych, przedkładania dowodów, których analiza w kontekście całokształtu okoliczności sprawy mogła doprowadzić organy do odmiennych, zgodnych z intencją strony, wniosków. Takiego materiału dowodowego Strona nie dostarczyła organom, które ze swej strony podjęły niezbędne czynności dowodowe w efekcie końcowych ustaliły stan faktyczny, który zasadnie stał się tłem do dalszych merytorycznych rozważań.
Jednocześnie, co należy podkreślić mając na uwadze zarzuty skargi, że obowiązek dowodowy nie jest nieograniczony, jak oczekuje Skarżąca. Jeżeli organ dysponuje materiałem dowodowym odzwierciedlającym wywiedzione tezy i oceny, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to strona nie może oczekiwać, iż organ podejmował będzie dalsze kroki w tym zakresie. To strona, jeżeli nie podziela wywiedzionych ocen i wniosków, a dysponując inicjatywą dowodową winna z niej skorzystać. Okoliczność, iż strona nie jest w stanie podważyć ocen organu, gdyż nie dysponuje stosownym materiałem, nie obliguje organu do nieograniczonej inicjatywy dowodowej.
Pochodząc do kontroli merytorycznej przypomnieć trzeba, że zaskarżoną decyzją z 15 grudnia 2025 r. Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Łodzi, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wydaną na wniosek Spółki, odmawiającą umorzenia części (tj. 60 %) zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] za 2023 rok i 2024 rok.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia prawidłowo były przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności przepis art. 67a O.p. zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b O.p., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:
- 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;
- 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieregulowanych w terminie zaliczek na podatek;
- 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.
Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa (§ 2).
Z kolei art. 67b § 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielić ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w art. 67a O.p.:
- 1) które nie stanowią pomocy publicznej;
- 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;
- 3) stanowiące pomoc publiczną, określoną w tym przepisie.
Z powyższych regulacji wynika wprost, że adresatem pomocy w postaci ulgi podatkowej, może być także przedsiębiorca, po spełnieniu określonych warunków, a ulga może zostać mu przyznana w przypadkach uzasadnionych jego ważnym interesem lub interesem publicznym.
W orzecznictwie sądowym pojawiła się rozbieżność w tej kwestii sprowadzająca się do tego, że według jednej z linii orzeczniczych, materialnoprawną podstawą wniosku o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, które stanowią pomoc de minimis dla podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jest art. 67b § 1 pkt 2 O.p., co obliguje organ podatkowy do ustalenia, czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna w świetle wspólnotowych i krajowych przepisów, a dopiero następnie, czy wnioskodawca spełnia warunki do zastosowania określonej ulgi (tak np. wyrok NSA z 5 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 1108/15).
W świetle zaś drugiej linii orzeczniczej, organ zobligowany jest do oceny możliwości zastosowania ulgi poprzez kryteria ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Jeżeli zaistnieje któraś z tych przesłanek oraz organ zdecyduje o udzieleniu danej ulgi, to dopiero wówczas może przejść do dalszego etapu, tj. oceny spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 67b O.p. (tak np. wyrok NSA z 12 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1592/17).
Jednocześnie, Sąd w składzie rozpoznającym skargę, podziela argumentację zawartą w wyrokach NSA (z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 247/18 oraz z 23 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 297/19), zgodnie z którą przepis art. 67b O.p. powinien być stosowany łącznie z art. 67a O.p., a więc przy uwzględnieniu zarówno rodzajów udzielanych ulg podatkowych określonych w trzech punktach § 1, jak i przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Organ podatkowy nie może zatem udzielić ulgi podatkowej osobie prowadzącej działalność gospodarczą, o ile nie zachodzą łącznie przesłanki udzielenia takiej ulgi określone w art. 67a i art. 67b O.p. Brak przesłanek z któregokolwiek z tych przepisów uniemożliwia udzielenie wnioskowanej ulgi. Przy czym organ podatkowy rozpoznając wniosek o udzielenie pomocy, powinien w pierwszej kolejności badać, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 67a § 1 O.p., a zatem czy wystąpił ważny interes podatnika lub interes publiczny.
Dopiero wystąpienie tych przesłanek lub jednej z nich obliguje organ do badania dopuszczalności udzielenia pomocy na gruncie art. 67b § 1 (por. wyroki NSA: z 23 stycznia 2014 r., II FSK 532/12; z 28 sierpnia 2020 r., II FSK 1505/18; z 20 czerwca 2024 r., III FSK 1148/22). Brak występowania określonych w art. 67a § 1 O.p. przesłanek lub jednej z nich powoduje, że organ nie bada już przesłanki dopuszczalności udzielenia wsparcia w ramach jednego z przeznaczeń wymienionych w art. 67b § 1 O.p.
Uwzględniając powyższe, w realiach niniejszej sprawy słusznie organ odwoławczy odwołał się do dominującego stanowiska wypracowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że w pierwszej kolejności zobligowany jest do oceny możliwości zastosowania ulgi poprzez kryteria uzasadnionego ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, a dopiero jeżeli zaistnieje któraś z tych przesłanek oraz organ zdecyduje o udzieleniu danej ulgi, to dopiero wówczas może przejść do dalszego etapu, tj. oceny spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 67b O.p.
Istotne jest również, mając na uwadze sposób sformułowania przez ustawodawcę przepisu art. 67a O.p., że sądowa kontrola decyzji uznaniowej obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania określonego wyboru. Elementy słusznościowe i celowościowe, uwzględniane przez organ podatkowy przy wydawaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania ulgi, nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Ze względu na kryterium sądowej kontroli, jakim jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem, powinna ona sięgać tak daleko, jak daleko można oceniać decyzję według kryteriów wynikających z prawa. Nie powinna zaś odnosić się do kryteriów celowościowych czy słusznościowych (por. Marzena Cypryś-Rałowska. Odmowa udzielenia podatkowej pomocy publicznej: uwagi o porządku procedowania. Administracja: teoria, dydaktyka, praktyka nr 1(34), 128-153 2014 r.).
Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2148/11). W ocenie Sądu, w niniejszym przypadku takie przekroczenie granic uznania administracyjnego nie wystąpiło.
Godzi się również uwypuklić, mając na uwadze zarzuty skargi, że omawiane regulacje prawne nie obligują organów podatkowych do uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej wobec stwierdzenia, że w sprawie zaistniała jedna z przesłanek, o których w nim mowa. Nie jest tak jak wskazuje Spółka w swej argumentacji, że "dla zastosowania ulgi w postaci umorzenia, wystarczające jest spełnienie jakiejkolwiek z wymienionych przesłanek". Jak trafnie wyjaśnił organ odwoławczy, a wcześniej organ pierwszej instancji, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy może (ale nie musi) zastosować określoną ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych.
W konsekwencji, w przypadku stwierdzenia przesłanki uprawniającej do zastosowania ulgi, zgodna z prawem może być zarówno decyzja pozytywna dla podatnika, jak i decyzja dla niego negatywna. Sedno uznania administracyjnego stanowi zatem luz decyzyjny organu administracji publicznej, w który sąd administracyjny wkraczać nie może (vide. wyrok NSA z 22 września 2021 r., sygn. akt III FSK 2506/21; wyrok WSA w Poznaniu z 9 lipca 2021r., sygn. akt I SA/Po 280/21).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wymaga w tym miejscy wyjaśnienia, że użyte w art. 67a § 1 O.p. zwroty normatywne - "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" - nie mają stałego zakresu treści, lecz jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnosić go do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy występującego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych. Są swoistymi klauzulami generalnymi, odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Ponieważ są to pojęcia nieostre, ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny.
Przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć pewien stan spowodowany najczęściej nadzwyczajnymi, losowymi przypadkami dotyczącymi jego sytuacji, który w konsekwencji powoduje, że nie może on uregulować zaległości podatkowej, przy czym nie jest to katalog zamknięty. Niewątpliwie ważny interes podatnika jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonego podmiotu. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tego podmiotu wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Nie jest przy tym wystarczające samo subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy, iż taki właśnie jest jego interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności faktyczne tego nie potwierdzają.
Z kolei "interes publiczny", to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Pojęcie "interesu publicznego" nie ma więc stałego zakresu treści, lecz jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa. Termin "publiczny" oznacza natomiast - dotyczący ogółu ludzi i służący ogółowi, dostępny dla wszystkich.
Sąd aprobuje przy tym pogląd, że z instytucji umarzania zaległości podatkowych nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego, w sytuacji gdy Ordynacja podatkowa przewiduje inne możliwości złagodzenia warunków wykonania zobowiązania podatkowego, np. rozłożenie na raty zaległości podatkowej. W ocenie Sądu, ocena przesłanki "ważnego interesu podatnika" przy zastosowaniu ulgi podatkowej nie może się ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Podkreślić jednak należy, że zasadą określoną w przepisach prawa jest obowiązek płacenia podatków nałożonych ustawami podatkowymi.
Mając powyższe na uwadze, lektura akt administracyjnych sprawy i argumentacji stron postępowania uzasadnia w ocenie Sądu konkluzję organu odwoławczego o braku zaistnienia w realiach tj. sprawy tak ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego. A skoro tak to w świetle zapisów omawianych, a niewątpliwie mających zastosowanie w sprawie przepisów, zaskarżone rozstrzygnięcie, jak i poprzedzająca je decyzja organu pierwszej instancji, zasługiwały na aprobatę Sądu.
Odnotować trzeba, że w 2022 roku w Spółce pojawił się nowy udziałowiec, który deklarował płacenie podatku od nieruchomości od styczna 2023 roku w związku z podjęciem na niej nowego rodzaju działalności gospodarczej. W tych okolicznościach Spółka I. Sp. z o.o. Sp.k. Sp.k zwróciła się do Sądu o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego. Kwota zgłoszona do postępowania układowego przez wierzyciela - Miasto P. wynosiła 13.256.398,00 zł. Jako dzień układowy podano 31 października 2022 r. W wyniku powyższego zawiadomienia w dniu 20 października 2022 r. dłużna Spółka zaproponowała wierzycielowi:
- - spłatę 5% całej sumy wierzytelności, na którą składa się należność główna, wraz z odsetkami od wierzytelności głównej naliczonymi do dnia układowego (31 października 2022 r.) i innymi kosztami ubocznymi, powstałymi do dnia układowego (31 października 2022 r.), tj. kwoty 662.819,90 zł jednorazowo w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu;
- - umorzenie 95% całej sumy wierzytelności, na którą składa się należność główna wraz z odsetkami od wierzytelności głównej naliczonymi do dnia układowego i innymi kosztami ubocznymi, powstałymi do dnia układowego (31 października 2022 r.).
Układ został zrealizowany, przelewem z 29 stycznia 2024 r. Spółka realizując układ w postępowaniu restrukturyzacyjnym dokonała zapłaty kwoty 662.819,90 zł, która zaksięgowana została na poczet zaległości w podatku od nieruchomości dot. okresu VI 2013 r. - XII 2022 r. (kwota 477.949,99 zł) odsetki w kwocie 184.839,65 zł i koszty upomnień 30,26 zł. Z ksiąg rachunkowych Urzędu Miejskiego w P. finalnie, po przeprowadzeniu postępowania układowego odpisano/umorzono/ 95% zaległości podatkowej z odsetkami, tj. kwotę 12.593.578,10 zł (w tym 9.081.049,81 zł należności głównej i 3.512.528,29 zł odsetek liczonych na dzień układowy, tj. na 31 października 2022 r.).
Obecnie występując o umorzenie części zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za wskazane lata, Skarżąca przestawiła obszerną argumentację, odwołując się do opisanego postępowania układowego, które z uwagi na opieszałość sądu nie zostało zakończone tak szybko jak liczyła Spółka. W efekcie, przedłużające się postępowanie o zatwierdzenie układu spowodowało, że podmiot, który był zainteresowany zakupem nieruchomości finalnie wycofał ofertę. Spółka znalazła kolejnego nabywcę, który był gotowy nabyć nieruchomość dopiero na przełomie 2025/2026, w ten sposób plan restrukturyzacyjny w ocenie Spółki stał się nieopłacalny w znacznej części. Spółka podkreśliła, że z uwagi na powyższe po jej stronie pozostał obowiązek wywiązania się z zaległości w podatku od nieruchomości za 2023, 2024 i pewnie 2025 rok. Spółka dodała, że znalazła inwestora "Spółkę S. Sp. z o. o. - to wiodąca w Europie firma zajmująca się recyklingiem.
Jest to bardzo duży podmiot o międzynarodowym kapitale, z bardzo dużymi środkami finansowymi. Jednak przejście własności na ten podmiot nastąpi dopiero w 2025/2026 roku. Spółka oraz wspólnik — I.1 Sp. z o. o., w przypadku konieczności zapłaty całości podatku lub wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko Spółce będą zmuszone ogłosić upadłość. Nowy nabywca międzynarodowa spółka, pozwoli na modernizację i odnowienie nieruchomości położonej przy ul. Partyzanckiej. Wznowienie działalności w tym miejscu spowoduje powstanie nowych miejsc pracy, a tym samym lokalni mieszkańcy będą mogli znaleźć tam zatrudnienie. Spowoduje to również regularny wpływ do budżetu miasta — spółka uiszczać będzie podatki od nieruchomości.".
Strona akcentowała, że udzielenie wnioskowanej ulgi pomoże Spółce przetrwać do czasu sprzedaży nieruchomości zgodnie z założeniami, a "Po rewitalizacji i modernizacji nieruchomości oraz rozpoczęciu działalności przez nabywców powstaną nowe miejsca pracy, co pozwoli zaktywizować mieszkańców P.. Nowe miejsca pracy pozwolą też na rozwój miasta oraz pozytywnie wpłyną na gospodarkę i jego rozwój, zapewnią też niezbędne wpływy z podatków, dzięki czemu zwiększą się fundusze publiczne wpływające bezpośrednio na komfort i bezpieczeństwo mieszkańców i rozwój P.. Po zagospodarowaniu nieruchomości miejsca te staną się też znacznie bezpieczniejsze.".
W odpowiedzi na wezwanie organu Spółka przedłożyła szereg dokumentów (str. 5-8 decyzji I inst.) obrazujących sytuację ekonomiczną Spółki i jej wspólników, jak również starania o przyspieszenie zakończenia postępowania układowego.
W ocenie Sądu lektura akt sprawy, w kontekście całokształtu ustalonych okoliczności sprawy, uzasadnia podzielenie oceny organów o braku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 O.p.
Słusznie organy zwróciły uwagę na okoliczności związane z powstaniem zaległości. Z akt sprawy wynika bowiem, że Podatnik zadeklarował w złożonych deklaracjach na podatek od nieruchomości (DN-1) za 2023 i 2024 rok podatek od nieruchomości według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dla gruntów i niższe, preferencyjne stawki podatkowe przewidziane dla budynków związanych z obrotem kwalifikowanym materiałem siewnym. Za 2023 rok zadeklarował kwotę podatku 668.706,00 zł, a za 2024 r. kwotę 728.544,00 zł. Prawidłowa kwota podatku za ww. lata została określona w decyzjach Prezydenta Miasta P., który w toku czynności wyjaśniających ustalił, że żaden obrót kwalifikowanym materiałem siewnym na tej nieruchomości się nie odbywa, następstwie wydał decyzje:
- 1) z 20 czerwca 2024 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2023 rok w kwocie 1.356.202,00 zł, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 14 stycznia 2025 roku;
- 2) z 24 października 2024 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2024 rok w kwocie 1.633.271,00 zł, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 14 stycznia 2025 roku.
Jak wynika z akt sprawy, Spółka wystąpiła o umorzenie części zaległości, gdyż za 2023 rok zapłaciła z kwoty 1.356.202,00 zł kwotę 668.706,00 zł, a za 2024 rok z kwoty 1.633.271,00 zł kwotę 262.258,57 zł. Przy czym tylko jedna wpłata dokonana przez Podatnika w dniu 15 maja 2024 r. była wpłatą własną. Podatnik zapłacił zaległość podatkową za I i II 2023 r. w kwocie 111.452,00 zł oraz naliczone od tej zaległości odsetki w kwocie 21.806,00 zł. Pozostałe należności pozyskane zostały w ramach postępowań egzekucyjnych w administracji prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta P..
Zasadnie również organy zwróciły uwagę, że Spółka występując o przeprowadzenie postepowania układowego, w następstwie którego umorzone zostało 95% zaległości Spółki, deklarowała podjęcie działań restrukturyzacyjnych na nieruchomości, na skutek których przedmiotowa nieruchomość miała być najlepszym w kraju ośrodkiem nasiennictwa, co miało również pozytywnie wpłynąć na wizerunek i rozwój miasta, dać miastu rzetelnego podatnika. Do realizacji tych planów nie doszło, Spółka nie tylko nie podjęła prac adaptacyjnych, by przystosować budynki do działalności wyspecjalizowanego ośrodka nasiennictwa, lub do ich wynajęcia innym podmiotom, bo nie podjęła żadnej inwestycji i żadnych prac remontowych na nieruchomości. Wystawiono jedynie banery z informacją, że jest na sprzedaż, zamiar sprzedaży nieruchomości wybrzmiewa z argumentacji Spółki przedstawionej w analizowanym obecnie wniosku o przyznanie ulgi.
W świetle powyższego zgodzić należy się z organami, że wprawdzie przedsiębiorca ma prawo do zmiany swych zamierzeń inwestycyjnych ale tak znacząca rozbieżność w przedstawianych planach inwestycyjnych, z których żadne nie dochodzą do oczekiwanego i deklarowanego skutku, zasadnie zrodziło po stronie organów wątpliwości co do wiarygodności oświadczeń Strony. Sąd zgadza się z organami, że brak oczekiwanych i planowanych dochodów z działalności gospodarczej nie stanowi sam w sobie automatycznej podstawy do umorzenia zaległości, gdyż w takiej sytuacji znajduje się wiele podmiotów. Podziela również konkluzję, że sytuacja finansowa Spółki powiązanej biznesowo z dwiema innymi jest stabilna, a ona sama nie jest zagrożona zniknięciem z rynku. Ocena ta zasługuje na uwzględnienie również z uwagi wypracowane stanowisko sadów administracyjnych, z którego wybrzmiewa pogląd, że sytuacja uzasadniająca przyznanie ulgi w zapłacie zaległości podatkowej nie może być spowodowana błędnie podejmowanymi przez podatnika decyzjami gospodarczymi, czy tłumaczona zwykłym ryzykiem gospodarczym.
Oczekiwanie podatnika, że umorzenie zaległości podatkowych stanowić będzie dla spółki rekompensatę za utracone, bądź nie doszacowane należności, brak oczekiwanych dochodów wskazuje, że Spółka własne problemy finansowe próbuje przerzucić na organ podatkowy. Strona nie może również oczekiwać, co wynika jasno z argumentów wniosku, że "udzielając Spółce wnioskowanej ulgi Organ pomoże jej przetrwać do czasu sprzedaży nieruchomości zgodnie z założeniami". Niewątpliwie nie temu służą przepisy regulujące kwestie związane z przyznaniem ulg w spłacie zobowiązań względem Skarbu Państwa. Negatywne decyzje gospodarcze podejmowane przez przedsiębiorcę nie mogą uzasadniać przerzucenia na wierzyciela podatkowego ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej i rezygnację z wpływów do budżetu miasta. Oczekiwanie takie ze strony Spółki nie znajduje oparcia tak w obowiązujących przepisach, jak i nie jest akceptowane społecznie.
Reasumując, Sąd podziela zapatrywanie organów, że przyznanie Spółce ulgi stawiałoby Spółkę w pozycji uprzywilejowanej, całokształt okoliczności niniejszej sprawy uzasadnia ocenę, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego jako przesłanki odwołującej się do wartości wspólnych dla całego społeczeństwa. W takim ujęciu sprawy, udzielenie wnioskowanej ulgi stanowiłoby doraźną pomoc w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, a co za tym idzie uprzywilejowanie jednego podatnika nad innymi.
Z tych wszystkich względów, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stanowisko wywiedzione przez organ znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który strona mogła w toku postępowania uzupełniać dążąc do wykazania swych racji.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
mko