Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Wydatki, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ podlegają odliczeniu od podstawy obliczenia tego podatku w granicach określonych w tym przepisie w wysokościach faktycznie poniesionych i odpowiednio udokumentowanych lub uprawdopodobnionych przez podatnika.
Skarżący nie udokumentował ani nie uprawdopodobnił wydatków na reprezentację i reklamę, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wydatków na reprezentację i reklamę w granicach do 0,25 procent obrotu.
Wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych limit wydatków na reprezentację i reklamę, które uznane zostały za koszty uzyskania przychodów, nie ma cech ryczałtowego określenia wydatków na ten cel, które można odliczyć od osiągniętego przychodu bez żadnego udokumentowania.
Wydatki poniesione na reprezentacje i reklamę, aby w granicach obowiązującego limitu mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów muszą być odpowiednio udowodnione lub uprawdopodobnione.
Skarżący wydatków tych nie udowodnił, ani nie uprawdopodobnił odpowiednimi dowodami zewnętrznymi lub wewnętrznymi.
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd opierając się na art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł jak w sentencji.