Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 marca 2010r. Nr [...] do [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 162, art. 163 i art. 216 Ordynacji podatkowej po rozpoznaniu wniosku doradcy podatkowego A. B. - pełnomocnika A. R. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Nr [...] do Nr [...] z dnia 3 listopada 2009 r., odmówił przywrócenia terminu.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzje określające podatniczce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie 1.01. - 31.12.2007r., w tym w/w decyzje zostały doręczone w dniu 23 listopada 2009r. Od decyzji określających A.R. podatek od towarów i usług za miesiące styczeń-maj 2007r. odwołania zostały wniesione w obowiązującym terminie. Co do pozostałych decyzji pełnomocnik skarżącej wniósł odwołania po upływie terminu, kierując pismem z dnia 18 grudnia 2009r. wniosek o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu wniosku podał, że odwołania wysłał w dniu 7 grudnia 2009r. Czynności te wykonywał mając wysoka temperaturę i ograniczoną świadomość. Gorączka spowodowana była ropnymi powikłaniami onkologicznymi i dlatego musiał się poddać zabiegowi chirurgicznemu. W dniu 18 grudnia 2009r. stwierdził podwójne egzemplarze odwołań od decyzji określających podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie 1.07-31.12.2007r. i dlatego wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań. Do wniosku dołączył zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że był on niezdolny do pracy od 9.12-16.12.2009r. ze wskazaniem, że chory może chodzić.
Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując wniosek stwierdził, że z argumentów przedstawionych we wniosku nie wynika, aby uchybienie polegające na niezłożeniu w terminie odwołań od decyzji nastąpiło bez winy pełnomocnika. Wnioskodawca prowadzi w formie spółki cywilnej działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług doradztwa podatkowego w zakładzie noszącym nazwę Instytut Prawa Finansowego. Podejmując się prowadzenia takiego zakładu powinien tak w nim zorganizować pracę, aby mógł udzielić substytucji innej osobie w przypadku gdy on nie może wywiązać się z obowiązków wynikających z umowy zawartej z podatnikiem celem zastępstwa osoby zlecającej mu usługę przed organami podatkowymi. Załączone do akt sprawy zaświadczenie lekarskie wydane dwa dni po upływie terminu do wniesienia odwołania od wymienionych decyzji, w którym odnotowano, że A. B. może chodzić nie świadczy o tym, że rodzaj choroby był tego rodzaju, że uniemożliwiał mu udzielenie substytucji innej osobie.
Zatem sam fakt niezdolności do pracy (zwolnienie lekarskie) pełnomocnika strony będącego profesjonalistą w sytuacji, kiedy okoliczności i rodzaj choroby nie były tego rodzaju, że uniemożliwiały udzielenie substytucji, nie może być równoznaczny z uprawdopodobnieniem braku zawinienia w uchybieniu terminu
Z treścią powyższego postanowienia nie zgodziła się A.R. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i zarzucając, że Dyrektor Izby Skarbowej błędnie zinterpretował art. 162 i art. 163 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Instytut Prawa Finansowego funkcjonuje jako spółka cywilna dwóch doradców podatkowych, w tym pełnomocnika skarżącej i nie zatrudnia żadnych osób. Obaj wspólnicy zatrudnieni są na pełnych dwóch etatach w dwóch różnych szkołach wyższych mieszczących się w różnych miejscowościach. Liczba spraw prowadzonych w ramach doradztwa podatkowego jest zbyt mała, aby ich prowadzenie nie kolidowało z obowiązkami wynikającymi z zatrudnienia w szkołach wyższych, dlatego też funkcjonowanie pełnomocnika w takim stanie organizacyjnym firmy trudno uznać za zawinione w odniesieniu do stanu w jakim się znajdował w dniu 7 grudnia 2009 r. kiedy to miały być wykonywane tylko czynności techniczne związane z wysyłką odwołań i dlatego też brak było przesłanek do udzielenia substytucji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W ocenie Sądu, wydając postanowienie odmowne co do przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowych odwołań Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył prawa.
W kontrolowanej sprawie nie jest przedmiotem kontestacji fakt choroby pełnomocnika skarżącej. Powyższe w sposób oczywisty wynika z przedłożonych dokumentów, w tym m.in. zaświadczeń lekarskich.
Fakt choroby nie oznacza jednak w sposób bezwarunkowy, że skarżącej należy przywrócić termin do wniesienia odwołań. Stosownie bowiem do treści art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej istotne jest to, czy w przedstawionym stanie faktycznym uchybienie terminowi do wniesienia odwołań nastąpiło bez winy pełnomocnika skarżącej, co z kolei osoba zainteresowana winna uprawdopodobnić. Oznacza to, że osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i rzeczywiście istniała przed upływem terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Okoliczności powoływane w tym kontekście przez pełnomocnika skarżącej przyjąć należało za uprawdopodobnione. Kluczowe było także jednak wobec treści art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej zbadanie, czy chociażby w ostatnim dniu przed upływem terminu do złożenia podania o przywrócenie terminu pełnomocnik mógł przyjmując obiektywny miernik staranności dokonać wymaganej czynności i tym samym zapobiec uchybieniu terminowi.
W ocenie Sądu istotne znaczenie dla weryfikacji powyższego ma zbadanie treści zaświadczenia lekarskiego sporządzonego na druku ZUS ZLA (k. 65 akt administracyjnych). Wynika z niego, że pełnomocnik skarżącej w dniach od 9 do 16 grudnia 2009r. mógł chodzić. Powyższe oznacza, że jego stan zdrowia nie był na tyle ciężki i poważny, aby badający go lekarz miał podstawy do natychmiastowego skierowania pacjenta na leczenie szpitalne, czy też nakazania, że chory powinien leżeć. W związku z tym dzień 9 grudnia 2009r uznać należy za najwcześniejszą obiektywnie weryfikowalną datę, od której naliczać należy bieg terminu do złożenia podania o przywrócenie terminu, skoro obiektywnie wtedy najpóźniej ustała przyczyna niedopełnienia terminu do wniesienia odwołań. W tym też kontekście Sąd zauważa, że poczynając od tej daty stan zdrowia pełnomocnika nie uniemożliwiał mu należytego wypełnienia wskazanej powinności, chociażby za pośrednictwem pomocy innych osób lub substytuta.
Złożenie podania o przywrócenie rzeczonego terminu nastąpiło dopiero 19 grudnia 2009 r. (data nadania przesyłki na poczcie), a zatem po upływie siedmiu dni od daty ustania okoliczności determinujących uchybienia terminu.
Mając na uwadze powyższe, należało skargę oddalić, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.