Uzasadnienie
Z całokształtu akt administracyjnych i sądowoadministracyjnych niniejszej sprawy, jak również z uzasadnienia do wydanego w tej sprawie wyroku wynika, iż zaskarżono, w ramach postępowania o umorzenie zaległości podatkowej oraz należnych odsetek z tytułu podatku od spadków i darowizn, rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta (będącego wierzycielem należności z tytułu w/w podatku, stanowiącego w całości dochód gminy) w postaci postanowienia z dnia 11 czerwca 2008 r. nr[...], którym odmówiono skarżącej M. B. umorzenia w/w zaległości podatkowej oraz odsetek od niej naliczonych. Równocześnie w skardze zawarto także zarzuty przeciwko postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia 4 marca 2009 roku o nr[...], którym w ramach odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa odmówiono zmiany pierwszego z w/w postanowień.
Oczywistym jest, iż w przypadku braku środków zaskarżenia należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, zanim wniesienie się skargę do sądu administracyjnego, co wynika z art. 52 § 4 w zw. z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Kwestię tę wyjaśniono już postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 1223/08), które miało bezpośredni związek z niniejszą sprawą. Przedmiotem jednak zaskarżenia nie jest tak naprawdę postanowienie będące odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, bowiem nie jest ono powtórnym merytorycznym sposobem rozstrzygnięcia sprawy, chyba że w jego wyniku nastąpi zmiana pierwotnego rozstrzygnięcia. Przedmiotem zaskarżenia jest pierwotne, merytoryczne rozstrzygnięcie spornej kwestii, w tym przypadku stanowisko wierzyciela odnośnie do umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami.
Stąd w sentencji wyroku oznaczono przedmiot postanowienia nieściśle, podczas gdy samo postanowienie nosi prawidłową datę oraz niewielką, oczywistą omyłkę w oznaczeniu jego numeru. Uzasadnienie wyroku nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, co było przedmiotem rozstrzygnięcia.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 156 §§ 1 i 2 i art. 160 p.p.s.a.