Uzasadnienie
Kwestia sprostowania orzeczeń sądu została uregulowana w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§1). Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sprostowaniu mogą ulegać również niedokładności, błędy czy omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. post. SN z dnia 15.04.1982r. I PZ 7/82, OSNCP 1982/10/155). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156§2 zd.1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Podkreślić należy, że o dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. W niniejszej sprawie oczywista omyłka pisarska polegała na wpisaniu w części wstępnej (komparycji) wyroku jak i postanowienia z 18 czerwca 2013 r. błędnej daty wydania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Omyłka ta została powtórzona w uzasadnieniu postanowienia oddalającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Analiza akt sądowych i administracyjnych bezspornie wskazuje, że decyzja ta została wydana 7 lutego 2013 r., a nie 2 lutego 2013 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej omyłki nie prowadzi do zmiany wydanych przez Sąd rozstrzygnięć.
Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 156§1 i §2 zd. 1 p.p.s.a. (pkt 1) oraz art. 156§1 i §2 zd. 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. (pkt 2).