Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] stycznia 2009 roku R. J., reprezentowany przez adwokata R. P., domagał się wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 grudnia 2008 roku Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2007 roku Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 roku w kwocie 73.075 zł. Powołany wniosek nie zawierał żadnej argumentacji. Nie dołączono również jakichkolwiek dowodów na jego poparcie.
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zważyć bowiem należy, iż zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz.1270 ze zmianami) – zwanej dalej "ppsa" - Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w świetle orzecznictwa to wnioskodawca winien wykazać, iż zachodzi jedna z wyżej wymienionych okoliczności. Nie wystarczą jednak w tym względzie same twierdzenia skarżącego, nie poparte żadnymi dokumentami źródłowymi zwłaszcza, dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide uzasadnienie postanowienia NSA z 30 listopada 2004 roku, sygn. akt GZ 120/2004, LexPolonica nr 402376).
W niniejszej sprawie R. J., pomimo reprezentacji przez profesjonalistę, nie przedstawił żadnej argumentacji lub dowodów, świadczących o konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji. Nie wskazano nawet, o którą przesłankę z art. 61 § 3 ppsa chodzi (tj. czy o niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy o niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków).
Tym samym, żaden z warunków z art. 61 § 3 ppsa nie został należycie uprawdopodobniony, co w konsekwencji musiało prowadzić do oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie miał możliwości jakiejkolwiek weryfikacji twierdzeń skarżącego, a to na nim (zwłaszcza że w sprawie występuje fachowy pełnomocnik) ciążył obowiązek wykazania okoliczności z rozpatrywanej normy.
Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji.