Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 września 2013 r. T.P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku podatnika oraz możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podał, że ewentualne roszczenie Skarbu Państwa z tytułu należnego podatku zostało zabezpieczone hipoteką przymusową na należącej do podatnika nieruchomości, a zatem nie zachodzi niebezpieczeństwo braku środków jego spłaty w przypadku oddalenia skargi przez WSA w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.).
W sprawie decyzje organów podatkowych nałożyły na stronę obowiązek zapłaty kwoty podatku w wysokości 105 000 zł. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub powrót do stanu pierwotnego. Mimo że nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna.
Sąd podkreśla, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Mimo że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawiera w tym zakresie braki, Sąd - mając na uwadze prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że ocenę spełnienia przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu należy dokonywać nie tylko w oparciu o analizę wniosku strony, ale także w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) -uwzględnił trudną sytuację materialną skarżącego, która została ustalona w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy zakończonym postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r., którym zwolniono skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla niego adwokata.
Z treści oświadczenia skarżącego o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że jest on osobą bezrobotną, mieszka z rodzicami w domu, co do którego utracili oni prawo własności. Pozostaje również na ich utrzymaniu. Jedynym źródłem dochodu rodziców są emerytury, które są w całości przeznaczane na bieżące wydatki. Skarżący od 2001 r. cierpi na zakrzepicę. Z uwagi na stan zdrowia obecnie nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia. Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości rolnej o pow. 0,2 ha i udziału w nieruchomości leśnej.
Mając zatem na uwadze wyżej przedstawione okoliczności, Sąd uznał, że istnieją okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż konieczność zapłaty ww. kwoty zobowiązania zagroziłaby realizacji podstawowych potrzeb życiowych skarżącego. Dlatego też Sąd uznał za zasadne udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.