Uzasadnienie
W dniu 25.05.2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Na tej podstawie, Krajowa Rada Doradców Podatkowych, dnia 04.07.2012r. wyznaczyła w w/w sprawie pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego Z.S..
W dniu 21.09.2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę a dnia 03.12.2012r. wpłynęła do tut. Sądu skarga kasacyjna od tego orzeczenia, sporządzona przez doradcę podatkowego Z.S., zawierająca wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
W dniu 02.06.2015r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną a doradca podatkowy na rozprawie wniósł jak w skardze kasacyjnej. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów podróży koleją na rozprawę i z powrotem o łącznej kwocie 210 zł.
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia jest fakt, iż przedmiotowy wniosek nie zawiera stosownego oświadczenia pełnomocnika, iż żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
§ 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U z dnia 11 lutego 2011r., nr 31, poz. 153), wskazuje, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3 w/w rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.
§ 4 ust. 1 w/w rozporządzenia stanowi natomiast, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczenie to jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona, a zatem, że zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa.
W przedmiotowej sprawie doradca podatkowy nie złożył takiego oświadczenia ani w skardze kasacyjnej ani też na rozprawie przed NSA.
Stąd też okoliczność ta, zgodnie z przyjęta linią orzeczniczą, skutkuje oddaleniem wniosku w zakresie przyznania wynagrodzenia (por. postanowienie SN z dnia 14.10.1998r. sygn. II CKN 687/98, OSNC 1999/3 poz. 63, postanowienie NSA z dnia 18.10.2005r., sygn. akt II FZ 625/05, postanowienie NSA z dnia 18.06. 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08, postanowienie NSA z dnia 25.03. 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09).
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 2, pkt 8) w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.).