Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. oddalił skargę A. R. na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.
Postanowieniem Referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 8 maja 2015 r. przyznane zostało skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 25 maja 2015 r. nr [...] na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat M. W..
Działając w imieniu skarżącego wyznaczony pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną z dnia 8 czerwca 2015 r. od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm prawem przewidzianych wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części.
Postanowieniem z dniu 10 lipca 2015 r. WSA w Krakowie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3327/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lipca 2014 r. Nr: [...]. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu zostało przekazane do rozpoznania przez Sąd I instancji.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Od dnia 2 listopada 2016 r. szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie jednak z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) do obliczenia wynagrodzenia pełnomocnika w niniejszej sprawie należy zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461, dalej: rozporządzenie).
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit "b" rozporządzenia wysokość stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia dla adwokata ustanowionego z urzędu wynosi w niniejszej sprawie 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia). Biorąc pod uwagę fakt, że adwokat M. W. został pełnomocnikiem A. R. po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji należało zastosować wyższy wskaźnik (75 %) wskazany w § 18 ust. 1 pkt 2 lit "c" rozporządzenia. Zatem stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 180 zł (75 % z 240 zł).
Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 41,40 zł (180 zł x 23% = 41,40 zł) w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.