Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28.08.2006 r. (sygn. akt I SA/Kr 1048/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę F. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia podano, iż do wniesionej przez pełnomocnika skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe. W związku z tym wezwano pełnomocnika do przedłożenia umocowania do działania w imieniu skarżącego. Mimo upływu zakreślonego terminu brak ten nie został uzupełniony, dlatego też WSA w Krakowie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") postanowił odrzucić skargę.
Na postanowienie to pełnomocnik – radca prawny A. P. – wniósł skutecznie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do skargi załączono pełnomocnictwo z dnia 29.12.2006 r., w którym skarżący F. W. upoważnił w/w pełnomocnika do działania w przedmiotowej sprawie w postępowaniu przed WSA w Krakowie oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k: 56 akt sądowych).
NSA postanowieniem z dnia 09.04.2009 r. (sygn. akt II FSK 1885/07) uchylił w całości zaskarżonego postanowienie i przekazał sprawę WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu podano, iż skarżący udzielił pełnomocnikowi stosownego pełnomocnictwa do działania przed WSA w Krakowie w dniu 13.05.2006 r. Działając w imieniu swojego mocodawcy pełnomocnik wniósł skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia 12.06.2006 r. zamieścił informację, iż zawiadomieniem z dnia 24.05.2006 r. pełnomocnik wypowiedział mocodawcy pełnomocnictwo. W ocenie NSA wypowiedzenie to stało się skuteczne wobec Sądu w dniu 16.06.2006 r. (data wpływu odpowiedzi na skargę do Sądu I instancji). Zgodnie zaś z dyspozycją art. 42 § 2 p.p.s.a. pełnomocnik był zobowiązany do działania w imieniu mocodawcy przez kolejne 14 dni, tj. do dnia 30.06.2006 r. Skargę wniesiono przed upływem tego okresu.
Natomiast wezwanie do usunięcia braku formalnego poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego doręczono byłemu pełnomocnikowi w dniu 03.07.2006 r., kiedy to nie był już ustawowo zobligowany do dalszego działania w imieniu strony.
Dlatego też w ocenie NSA niezasadnie odrzucono skargę, bowiem wezwanie do uzupełnienia braków winno być skierowane bezpośrednio do samej strony skarżącej, a nie jej byłego pełnomocnika. Sąd I instancji przeoczył informację zawartą w odpowiedzi na skargę i z tego powodu błędnie zastosował art. 67 § 5 p.p.s.a. Uchybienie Sądu I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż właściwe i niewadliwe zastosowanie przepisów prawa procesowego mogło doprowadzić do niezaistnienia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a tym samym nie byłoby podstaw do odrzucenia skargi.
W wyniku powyższego postanowienia aktualna stała się na powrót kwestia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 kwietnia 2006 r., nr [...]. Postanowienie to doręczono skutecznie pełnomocnikowi strony w dniu 13.04.2006 r., a skargę na nie pełnomocnik wniósł pismem z dnia 25.05.2009 r. (data pisma i data nadania), zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Równocześnie w uzasadnieniu zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na chorobę radcy prawnego A. P. w dniach 11-19.05.2009 r. Jako dowód załączono zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy wystawione przez lekarza-specjalistę chorób wewnętrznych i reumatologii.
Postanowieniem z dnia 30.12.2009 r. WSA w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu Sąd podał, iż pełnomocnik strony skarżącej spełnił wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu, o których mowa w art. 86 i art. 87 p.p.s.a., za wyjątkiem należytego wykazania przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi. Sąd podkreślił, iż przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Dotyczy to tak samo stron działających bez profesjonalnego pełnomocnika, jak i tym bardziej samych pełnomocników, którzy czynności procesowe wykonują w imieniu i na rzecz swoich mocodawców zawodowo i odpłatnie.
Pełnomocnik skarżącego znał jego sprawę, gdyż reprezentował go przed organami podatkowymi, a pomiędzy dniem doręczenia zaskarżonego postanowienia a dniem, w którym się rozchorował, upłynęło niespełna 30 dni. Pełnomocnik nie był hospitalizowany i nie miał wskazań lekarskich, aby pozostawać w domu, co wynika wprost z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego. Sporządzenie krótkiego pisma procesowego oraz wysłanie go, albo osobiście, albo przez zaufaną osobę w ramach prowadzonej kancelarii, nie było zatem w ocenie Sądu przeszkodą nie do przezwyciężenia.
Sąd zwrócił uwagę na istotną okoliczność, iż w dniu 13.05.2006 r., a zatem w trakcie choroby, pełnomocnik strony skarżącej prowadził swoje sprawy – w dniu tym skarżący udzielił mu bowiem pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy sądowoadministracyjnej, w siedzibie kancelarii, i w tymże dniu pełnomocnictwo to zostało wysłane do organu odwoławczego. Był to dzień, w którym można było jeszcze wnieść skargę w terminie.
Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego – radcy prawnemu A. P. – osobiście w dniu 15.01.2010 r. (dowód w aktach sprawy). Strona skarżąca (pełnomocnik) nie złożyła na nie zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skargę, jako wniesioną po terminie, należało odrzucić.
Zgodnie z art. 85 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ("p.p.s.a.") czynność sądowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przepis szczegółowy stanowi natomiast, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Jest to jeden z podstawowych warunków dopuszczalności skargi, czyli warunek (wymóg) prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności w znaczeniu szerszym.
W przedmiotowej sprawie 30-dniowy termin nie został dochowany. Zaskarżone postanowienie doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13.04.2006 r., a skargę na nie pełnomocnik wniósł pismem z dnia 25.05.2009 r. (data pisma i data nadania), zatem po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Termin ten jest terminem ustawowym, procesowym i prekluzyjnym. Dlatego też strona skarżąca wniosła o jego przywrócenie – wniosek został jednak oddalony, a na postanowienie w tym przedmiocie nie zostało złożone zażalenie.
Biorąc pod uwagę powyższe, skargę należało odrzucić, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi