Uzasadnienie
W dniu 10.09.2012r. Referendarz sądowy WSA w Krakowie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Na tej podstawie, Krajowa Rada Doradców Podatkowych, dnia 08.10.2012r. wyznaczyła w w/w sprawie pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego W.S.
W dniu 22.01.2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę a dnia 20.03.2013r. wpłynęła do tut. Sądu skarga kasacyjna od tego orzeczenia, zawierająca wniosek o zasądzenie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika wyznaczonego w ramach prawa pomocy.
W dniu 02.06.2015r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia jest fakt, iż przedmiotowy wniosek nie zawiera stosownego oświadczenia pełnomocnika, iż żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
§ 4 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U z dnia 11 lutego 2011r., nr 31, poz. 153), wskazuje natomiast, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczenie to jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona, a zatem, że zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa.
W przedmiotowej sprawie doradca podatkowy nie złożył takiego oświadczenia. Stąd też okoliczność ta, zgodnie z przyjęta linią orzeczniczą, skutkuje oddaleniem wniosku (por. postanowienie SN z dnia 14.10.1998r. sygn. II CKN 687/98, OSNC 1999/3 poz. 63, postanowienie NSA z dnia 18.10.2005r., sygn. akt II FZ 625/05, postanowienie NSA z dnia 18.06. 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08, postanowienie NSA z dnia 25.03. 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09).
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 2, pkt 8) w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.).